Ep. 32
"เวรเอ้ย!!! เดี๋ยวกูไป!" หลังจากที่วางสายไปวินก็สบทคำหยาบออกมาอีกหลายต่อหลายคำ เขากัดฟันแน่นก่อนจะปล่อยลมหายใจออกมาหนักๆแล้วค่อยๆถอดถอนท่อนเอ็นแข็งแกร่งออกจากถ้ำที่เข้าไปได้แค่ครึ่งทาง
"มึงไอ้เดย์! ถ้ากูรู้ตั้งแต่แรกว่านิสัยมักมากของมึงจะทำให้มึงกับเมียเลิกกันไม่พอแล้วยังลามมาถึงเรื่องบนเตียงของชีวิตกูขนาดนี้ ถ้ากูรู้ว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรกนะไอ้สัดเอ้ย!!" แต่งตัวไปก็ทั้งบ่นทั้งสบทอย่างหัวเสียไปด้วย ส่วนฉันก็ต้องปรับอารมณ์ตัวเองมากอยู่เหมือนกัน วินเลือกใส่กางเกงวอร์มกับเสื้อยืดตัวใหญ่อาจจะเพื่อปิดบังอำพรางอะไรต่อมิอะไรที่มันยังตื่นตัวอยู่ ฉันก็นึกเห็นใจเขาอยู่เหมือนกันแต่ให้ทำไงได้ จากที่ได้ยินเสียงของลูกน้องที่โทรมาเมื่อกี้พวกเขาคงกำลังเดือดร้อนกันมากจริงๆ
"นอนพักซะ" วินเดินตรงมาหาฉันที่ยังนอนนิ่งอยู่บนเตียงก่อนจะก้มลงจูบหน้าผากแล้วเดินออกไป แต่ฉันก็คว้าแขนเขาเอาไว้ก่อน
"สู้ๆนะคะ วินของหวานน่ารักที่สุด..." ฉันลุกขึ้นเพื่อหอมแก้มให้กำลังใจเขาบ้างเพราะลึกๆแล้วก็นึกสงสารเขาแต่เรื่องเพื่อนกับเรื่องงานก็สำคัญ ร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้ากระตุกยิ้มมุมปากแล้วหลบตาก่อนจะหันมามองตาฉันอีกรอบ
"ไว้ฉันจะกลับมาคิดดอกเบี้ยพรุ่งนี้เช้า เพราะงั้นคืนนี้..เธอต้องนอนเยอะๆ เข้าใจ๊?!" เขายักคิ้วรัวๆใส่และนิ้วแกร่งดีดหน้าผากฉันเบาๆแล้วเดินออกจากห้องไป
End..
WIN ||Part||
"เจ้านายพวกมึงอยู่ไหน?"
"พวกผมเพิ่งแบกขึ้นไปส่งชั้นบนครับเฮีย" แค่นั้นผมก็รู้ได้ทันทีว่ามันคงจะนั่งแดกเหล้าจนเมาแล้วพร่ำเพ้ออะไรของมันคนเดียวเหมือนทุกวัน
"แล้วพวกแขกโต๊ะวีไอพีมันมีปัญหาอะไรกัน?"
"เรื่องผู้หญิงครับเฮีย เห็นว่าไม่ถูกกันอยู่แล้วพอมาเจอกันที่นี่ก็เลย..."
"เดี๋ยวกูจัดการเอง มึงไปตรวจดูความเรียบร้อยอย่างอื่นไป"
2 ชั่วโมงต่อมา
ในห้องเดย์
"หึ หมดสภาพ หมายังดูดีกว่ามึงตอนนี้เลยว่ะ" ผมเดินเข้ามาในห้องหลังจากจัดการด้านล่างเสร็จ เห็นว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไรแล้ว ก็ปล่อยให้พวกนั้นจัดการกันเองต่อไป ผมปรายตามองไอ้เดย์ที่นอนขดตัวอยู่บนโซฟา เตียงก็มีทำไมมันไม่ไปนอนให้สบายตรงนั้นหรือลูกน้องมันหมั่นไส้ที่มีเจ้านายขี้เมาอย่างมันเลยพากันหามมานอนตรงนี้แทน
"กูไม่รู้จะพูดไงกับมึงในสภาพนี้เลยว่ะไอ้เดย์" สมน้ำหน้ามันก็อยากสมเพราะมึงมันทำตัวเองแท้ๆ ผมหยิบโทรศัพท์มาถ่ายรูปมันไว้ ไม่รู้หรอกว่าเมียมันจะได้เห็นมั้ยเพราะผมก็ไม่ได้มีการติดต่ออะไรกับเมียมันแต่ถ้าเป็นเมียผมกับเมียไอ้เพ้นท์ก็ไม่แน่ พวกผู้หญิงมักจะมีอะไรซับซ้อนมากกว่าที่คิด อย่างน้อยถ้าผมได้ให้เสียงหวานเห็นรูปนี้อาจจะเกิดความสงสารจนทนไม่ไหวแล้วส่งพวกรูปนี้ให้เมียไอ้เดย์อีกที แต่หลังจากนั้นเมียมันจะคิดยังไงหรือตัดสินใจทำอะไรต่อผมไม่รู้
"ลุกขึ้น! ไปหาอาบน้ำอาบท่าได้แล้วไอ้สัดเดย์!" ผมเขย่าตัวมันแรงๆจนมันค่อยๆลืมตาขึ้นมา
"ขวัญ..." ตื่นมาก็เพ้อเลยนะมึง หลายวันมานี้มันพูดอยู่แค่คำเดียว ชื่อเดียวเนี่ยแหละ
"ขวัญเหี้ยไรมึง แหกตาดู! นี่กูเอง" ผมนั่งลงตรงข้ามมันแล้วรอจนกว่ามันจะเรียกสติตัวเองกลับมาได้
"ไอ้วิน.."
"เออ"
"กูอยากเจอขวัญ มึงช่วยหน่อยดิวะ! ช่วยตามหาเมียกูหน่อย" ตายังจะเปิดไม่ขึ้น มันก็ยังจะเพ้อต่อแม่งมีคว้ารูปคู่ของมันกับเมียขึ้นมากอดด้วย
"ไปหาอาบน้ำ โกนหนวดเคราจัดการสารรูปตัวเองให้เรียบร้อยก่อน สภาพนี้เขาคงจะกลับมาหามึงอ่ะ!"
"ขวัญ...." เออ ที่พูดๆไปแม่งไม่มีประโยชน์อะไร ไม่เข้าหูมันหรอก
"แล้วนี่มึงได้กลับบ้านบ้างมั้ยวะ?" ผมถามไปอย่างนั้นถึงแม้จะรู้คำตอบดีอยู่แล้วว่ามันคงหมกตัวอยู่แต่ที่นี่ทั้งวันทั้งคืน พอสร่างแล้วก็ลงไปนั่งแดกเหล้าข้างล่างจนเมาหัวราน้ำลูกน้องมันก็พากันแบกขึ้นมาทิ้งไว้ชั้นบนเหมือนเดิม
"กูเปลี่ยนคำถามใหม่ดีกว่า นอกจากเหล้าแล้วมึงได้กินข้าวกินปลาบ้างมั้ยวะ?!" พอเห็นว่ามันส่ายหัวผมก็ถอนหายใจออกมาทันที ก่อนจะตัดสินใจกดโทรหาไอ้หมอเพ้นท์
'..............'
"ฮัลโหลไอ้หมอ!"
'มีอะไร?'
"มึงทำอะไรอยู่?"
'ทำงานดิ'
"เหรอวะ..." มันกวนตีนแกล้งตอบห้วนเพื่อยั่วโมโหผม แต่พอเห็นว่าผมเงียบแล้วไม่ด่ากลับเหมือนทุกที เสียงจากปลายสายเลยจริงจังขึ้นมาทันที
'อีกประมาณสิบนาทีจะเลิกเวร มีอะไร?'
"มาดูใจเพื่อนรักมึงหน่อยดิ๊ มีอะไรอยากพูดกับมันก็รีบมาพูด ดูจากสภาพแล้วไม่น่ารอด" ผมได้ยินแค่เสียงแค่นหัวเราะในลำคอแล้วสายก็ถูกตัดไป ก่อนที่มันจะโผล่หัวมาในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง คงเหยียบจมตีนมาเลยดิ
"ใกล้สิ้นใจยัง?"
"หึ เพื่อนมึงมาแล้วไอ้ห่าเดย์ มีอะไรอยากสั่งเสียมั้ยวะ?" ผมสบตาคนที่เข้ามาใหม่แล้วหันมาปรายตามองคนที่ไม่ยอมพูดยอมจาเอาแต่นั่งกอดรูปคู่
"สภาพนี้...ควรเข้ารับการรักษาอย่างเร่งด่วน"
"พวกมึงนี่ถ้าจะมากวนตีนกูก็กลับไปให้หมดเลยไป! กูอยากอยู่คนเดียว!"
พรึ่บบบบ!!!!
"จะไปไหน?" เพราะหลังจากที่ไอ้เดย์มันโวยวายผมก็ลุกขึ้นยืนทันทีจนไอ้หมอเพ้นท์ที่เพิ่งนั่งลงได้ไม่ถึงนาทีต้องมองหน้าผมแบบงงๆ
"มึงไม่ได้ยิน? มันไล่ขนาดนี้แล้วจะอยู่ทำไมวะ?!" พูดเสร็จผมก็เดินออกมา ลงมาชั้นล่างแล้วสั่งลูกน้องมันให้หาข้าวกับอาหารสามสี่อย่างขึ้นไป
"เฮ้ย เอาข้าวต้มหรือโจ๊กขึ้นไปด้วยเพื่อเจ้านายพวกมึงไม่มีแรงเคี้ยวข้าว"
"ได้ครับเฮีย แล้วเฮียจะกลับเลยเหรอครับ?" ผมไม่ตอบแต่เดินมาด้านหลังผับเพื่อหาที่เงียบๆโทรหาเมียสักแป๊บแล้วค่อยกลับขึ้นไป แต่รอสายอยู่นานแล้วไม่รับสักทีหรือว่านอนแล้ววะ
'ฮัลโหล~'
"นอนแล้วเหรอ?" ที่จริงผมแม่งไม่ต้องถามหรอกว่ะ เสียงงัวเงียขนาดนี้รู้สึกผิดขึ้นมาเลยกู ปลุกแม่มันไม่พอนี่ผมกำลังทำให้ลูกในท้องตื่นด้วยเปล่าวะ
'อื้อ มีอะไรหรอ? จะกลับยังอ่ะ?'
"แค่จะโทรมาบอกว่าคงจะกลับช้าหน่อย หรืออาจจะเช้าเลย ไอ้เดย์มันเพ้อหาเมียจนไม่ยอมแดกข้าว ตอนนี้ไอ้หมอเพ้นท์ก็มาด้วยน่าจะมีเรื่องต้องคุยยาว นอนต่อซะฉันไม่กวนแล้ว ฝันดี" ได้ยินเสียงครางงึมงำดังมาจากปลายสาย เห็นภาพเลยว่าคงหลับคาโทรศัพท์ชัวร์ ผมกระตุกยิ้มส่ายหัวเมื่อรอสักพักแล้วคนปลายสายก็ยังไม่ยอมบอกฝันดีตอบกลับมาสักทีจึงกดวางสาย
"นึกว่ากลับไปแล้ว" แค่เปิดประตูเข้าห้องมาก็เจอสายตากวนตีนของไอ้หมอเพ้นท์ที่มองมา สายตาแบบนั้นมันคงแซวผมเรื่องที่สั่งอาหารขึ้นมาให้
"กูสั่งมาแล้ว ต่อไปเป็นหน้าที่ของมึงไอ้หมอ! ทำยังไงก็ได้ให้เพื่อนรักมึงยอมตักโจ๊กถ้วยนั้นเข้าปากแล้วกลืนลงท้องไปให้ได้!"
"ยากไปมั้ย?" ผมยักไหล่แล้วนั่งลงบนโซฟาอีกตัวปรายตามองไอ้หมอที่ใช้ปัญญาและความสามารถทั้งหมดที่มันมีพยายามพูดหว่านล้อมให้ไอ้เดย์ยอมกินข้าว
"ถ้าไม่รักตัวเองใครเขาจะมารัก.."
".............."
"อยากให้คนอื่นรักก็ต้องรักตัวเองให้เป็นก่อน.." ผมเกือบจะหลุดขำออกมากับคำพูดแล้วก็ท่าทางนิ่งๆของมัน กับไอ้เดย์ที่นั่งนิ่งสายตาเหม่อลอยตอนนี้มันเริ่มขมวดคิ้วมุ่น
"กูให้มึงพูดให้มันยอมกินข้าวไม่ใช่ให้มันโมโห ฮ่าๆๆๆ"
"ลองดูมั้ยล่ะ?"
"หน้าที่มึง! กูบอกแล้ว" ผมเบะปากใส่แล้วนั่งมองพวกมันสองตัวต่อเงียบๆ
"พวกมึงกลับไปสักทีดิ๊! กูอยากอยู่คนเดียว! ไม่ต้องมีใครมารักกูหรอกขนาดเมียยังไม่รักเลยว่ะ!! ขวัญ~~"
"ถ้าวันหนึ่งเป็นพ่อคนขึ้นมาแล้วจะรักลูกได้เหรอ? ถ้าตัวเองไม่รู้จักรักตัวเอง ไม่ดูแลตัวเองแล้วจะดูแลคนที่รักได้ยัง.." ทุกอย่างหยุดนิ่งไป ผมเองก็มองไอ้เดย์ที่มันนั่งยืดหลังตรง ตาที่เหม่อลอยเริ่มกระพริบปริบๆเหมือนคนกำลังได้สติ
"ขวัญท้องเหรอ? ใช่มั้ยไอ้หมอ?! เมียกูกำลังมีลูกกับกูใช่มั้ย พวกมึงรู้ใช่มั้ยว่าตอนนี้เมียกูอยู่ไหน?!?"
"เหี้ยไรวะเนี่ย.."
"กินให้หมดก่อนแล้วจะบอก" มือที่เอาแต่จับรูปถ่ายอยู่ก็เปลี่ยนเป็นจับช้อนตักโจ๊กที่อยู่ตรงหน้าแทน ผมมองไอ้หมอแบบสงสัยว่ามันรู้เรื่องเมียไอ้เดย์จริงหรือเปล่า เพราะไอ้นี่มันชอบทำนิ่งเลยดูยากว่าพูดจริงหรือพูดเล่น พอหันมองไอ้เดย์อีกทีโจ๊กในถ้วยก็พร่องไปเกือบครึ่งแล้วเห็นอย่างนั้นผมก็กระตุกยิ้มทันที ตอนนี้ไม่ว่าไอ้หมอมันจะพูดอะไรไอ้เดย์มันก็ยอมเชื่อหมด บอกไปให้อาบน้ำโกนหนวดแล้วค่อยออกมานั่งคุยกันมันก็ยอม ทีตอนกูบอกไม่เห็นมันฟังกูบ้างวะ!
"มึงรู้เรื่องเมียมันจริงดิ?"
"ฮึ" สายหน้าย้ำคำตอบซะด้วย
"เหี้ยไรมึงเนี่ยไอ้หมอ?!"
"แล้วใครจะไปรู้อ่ะ เล่นหนีไปคนเดียวเงียบๆแบบนั้น แต่ก็ไม่แน่นะว่าตอนนี้อาจจะกำลังมีบางอย่างที่ซ่อนไว้ไม่ต้องการให้อีกคนรู้.."
".............." ผมยังขมวดคิ้วฟังไอ้หมอพูดเพราะยังงงอยู่
"ลองคิดดูสิว่าไอ้เดย์มันทำแบบนี้กี่รอบแล้ว? จับได้กี่ครั้ง? แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่หนีไปนานและไกลขนาดนี้ นี่มันจริงจังเกินไปเหมือนว่าไม่ได้ไปคนเดียวหรือกำลังปิดบังอะไรสักอย่าง"
"ถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่า..."
"ผู้หญิงที่ไหนจะอยากให้ลูกมีพ่อเจ้าชู้เอาไม่เลือกบ้าง?"
"ซวยแล้วมึง ไอ้เหี้ยเดย์.."
End.....
SIANGWAN ||Part||
07:30 น.
ฉันถือแผ่นอัลตร้าซาวด์ไว้ในมือแล้วยืนส่งยิ้มให้กล้องที่กำลังไลฟ์อยู่ ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรแต่เหมือนว่าจะมีคนดูบางส่วนที่สังเกตเห็นบางอย่างในมือฉันพวกเขาเลยพิมพ์ 'ยินดีด้วย' มาเป็นแถวยาวเลย
Nookz..a: ยินดีด้วยนะคะ
Lookget4: เย้ๆ มาแล้ว น้องต้องออกมาน่ารักมากแน่ๆเลย
Miya_ka123: อะไรเอ่ยอยู่ในมือ ขอดูชัดๆได้ไหมจ๊ะ ^^
Ployploy: เสียงหวานน้อยต้องน่ารักแน่ๆ เอ๋.. หรือจะเป็นวินน้อย ป้ารอไม่ไหว อยากเห็นหน้าแล้ว
Jaidee_J: พ่อแม่งานดีทั้งคู่ ลูกออกมาจะขนาดไหน อิจฉา...
Lookget4: ขอดูหน้าพี่วินเป็นการฉลองต้อนรับน้องหน่อยได้มั้ยคะ 5555
Nookz...a: @Looget4 หาตัวจับยาก ไม่ยอมโผล่หน้าเข้ากล้องอีกตามเคย 55555
Neerasa: คู่นี้แต่งงานแล้วเหรอ??
Ployploy@Neerasa: อย่าดึงดราม่านะคะ
Neerasa: แค่ถามเฉยๆค่ะ ยังไงก็ต้องยินดีด้วยอยู่แล้ว แต่พ่อของลูกอยู่ไหน? ทำไมไม่เคยเห็น
Lookget4@Neerasa: พี่วินแฟนพี่เสียงหวานไม่ค่อยชอบออกกล้องนะคะ ไม่ชอบถ่ายรูปด้วยแต่รักแฟนมากค่ะ
Nookz...a@Neerasa: มีอะไรสงสัยอีกมั้ยคะ?
Miya_ka123: หายไปแล้วค่า
Jaidee_J: เข้ามาป่วนแบบนี้ สงสัยจะขาดความอบอุ่น
Ployploy: ไม่ต้องคิดมากนะน้องเสียงหวาน การมีลูกเป็นเรื่องน่ายินดีและพวกเราตื่นเต้นมาก
"หวานขอบคุณทุกคนมากนะคะที่คอยสนับสนุนและอยู่เคียงข้างหวานมาตลอด วันนี้หวานมีข่าวดีก็อยากบอกให้ทุกคนได้รับรู้ด้วยเพราะว่าทุกคนก็เป็นเหมือนครอบครัวของหวาน" ฉันพูดแล้วก็โชว์แผ่นอันตร้าซาวด์ให้ดูก่อนที่หน้าจอจะเต็มไปด้วยอีโมจิหัวใจ คอมเม้นท์เลื่อนขึ้นรัวๆจนอ่านต่อไม่ทัน พอดีกับที่วินเปิดประตูเข้ามาเห็นว่าฉันยืนยิ้มให้กล้องอยู่เขาก็รู้ทันทีเลยปิดประตูด้วยเสียงเบาก่อนที่ร่างสูงจะเดินเข้ามาใกล้
"เมื่อคืนค้างกับเดย์เหรอ?" ฉันขยับไปยืนให้พ้นกล้องที่ถ่ายอยู่แต่วินดันตัวฉันให้กลับเข้ามาเหมือนเดิมก่อนที่เสียงทุ้มจะกระซิบลงที่ข้างหู
"อือ ไอ้หมอเพ้นท์ก็อยู่ด้วย"
จุ๊บบบบ~~
ริมฝีปากร้อนประทับจูบลงมาที่ปากฉันหนักๆจนฉันทรงไม่อยู่แต่ดีที่มีมือใหญ่ประคองแผ่นหลังฉันไว้ ฉันได้แต่ยืนอึ้งกับการกระทำของเขาแล้วไม่ได้ตั้งใจอ่านคอมเม้นท์อีกเลย ซึ่งแน่นอนว่าทุกคนที่ดูอยู่ก็เห็นทุกอย่างด้วย วินปรายตามองกล้องนิดหน่อยแล้วเดินออกไปทิ้งให้ฉันยืนหน้าแดงอยู่ต่อหน้ากล้องคนเดียว มาสร้างวีระกรรมไว้แล้วก็หนีไปง่ายๆแบบนี้เลยเหรอ..
****** to be continued
540
