ผ่านไปสามวันจื่อหลานทดลองขับรถของตัวเองที่ไม่ได้แพงมากแต่ก็พอที่ให้คนมีฐานะกลางๆสามารถซื้อได้ แต่มันก็ยังถูกกว่าของในร้านสะดวกซื้อจาก์อยู่ดีอย่างเช่นเธอซื้อครีมบัวหิมะ์ผสมผงมุกเงือก์และน้ำทิพย์์ช่วยให้ผิวขาวกระจ่างใส ลดริ้วรอย ทำให้ผิวชุ่มชื้นและเคลือบด้วยน้ำทิพย์์ช่วยป้องกันแสงแดด ชุดละหนึ่งล้านหยวนกระปุก ตลับไม่ได้ใหญ่มากนักสามารถทาได้หนึ่งเดือนเท่านั้น
"ตามจริงฉันอยากได้คู่มือเขียนยันต์ทุ่นแรงแต่ชุดละอายตัวฉันเหลือในบัตรเครดิตที่ตระกูลมู่มอบให้จากที่ซื้อของหลายอย่างห้าล้านเหลืออยู่สองล้านกว่าหยวนให้ตายเถอะนี่ยังไม่ได้นำไปให้ครอบครัวเลยนะ"
จื่อหลานได้แต่บ่นในตอนนี้มันยังไม่พอที่จะซื้อร้านสักร้านเพราะเธออยากให้ครอบครัวมาอยู่ที่นี่โดยให้น้องชายที่อายุห่างกัน9ปี ได้เรียนหนังสือเหมือนเพื่อนคนอื่นที่เรียนกันพอนึกถึงน้องชายทำให้เธอรีบหาเงินเพราะทุกวันนี้น้องชายช่วยพ่อแม่ทำสวนเท่านั้น เขาอยู่วัยเรียนควรได้เรียนไม่ใช่เหรอ ปกติเงินของร่างนี้จะฝากไปทางธนาคารเป็ส่วนใหญ่ ครอบครัวในตอนนี้โทรศัพท์ไม่มี ลำบากเอาเื่เหมือนกัน
"ครืนนนน"
"สวัสดีค่ะคุณตา"
(จื่อหลานในตอนนี้ตาได้รับการติดต่อกับลูกชายอีกคนของตาเฒ่าไป่แล้ว) จื่อหลานในตอนนี้ชินแล้วเพราะครอบครัวมู่ปฏิบัติต่อเธอเหมือนลูกหลานคนนึงคำเรียกเลยเปลี่ยนไป
"ไว้เจอกันที่โรงพยาบาลนะคะ"
(ทำไมไม่ให้อาเหวินไปรับละ)
"คุณตาหนูมีรถเป็ของตัวเองแล้วนะคะ" จื่อหลานเองก็เปลี่ยนสรรพนามในการแทนตัวเองเช่นกันในเมื่อครอบครัวมู่ให้เกียรติเธอแล้วทำไมเธอไม่ให้เกียรติพวกท่านกันล่ะ
(ฮ่าฮ่า จริงด้วยสงสัยความเคยชินละมั้งเอาล่ะตาจะไปรอที่นั่นแล้วกันนะ)
"ค่ะถ้าช่วยสหายของคุณตาเสร็จหนูจะต้องกลับบ้านคงเจอกันอีกครั้งตอนที่หนูรับครอบครัวมาที่นี่นะคะ"
(ได้ๆตาตามใจเธอ) จื่อหลานวางสายจากนั้นเธอยังคงวิ่งออกกำลังกายในสวนสาธารณะเพราะตอนนี้เป็เวลาเช้าอยู่มากแต่แล้ววิ่งไปไม่เท่าไหร่ตัวเธอต้องหยุดชะงักลงเมื่อเห็นิญญาเดินวนเวียนไปไหนไม่ได้ ไม่ใช่ว่าเมื่อสองวันก่อนตรงนี้พึ่งมีคนหัวใจวายหรอกเหรอ
"เป็ิญญาที่ญาติไม่ว่างจ้างคนมาปลดปล่อยสินะคะ" จื่อหลานพูดขึ้นเพราะยามนี้ไม่มีใครเนื่องจากอยู่ห่างไกลผู้คนรวมกลุ่มกันพอสมควร
"เธอมองเห็นฉันเหรอ" ิญญาลอยไปลอยมาทำให้จื่อหลานยกมือขึ้นคว้าจับวิญาณนั้นเอาไว้พอจับได้ภาพห่วงจำของิญญานี้แทรกเข้ามา
"เป็ิญญามีห่วงนี่เองตามฉันมา" จื่อหลานนำด้ายอาคมที่ทำขึ้นผูกติดแขนิญญาในตอนนี้ใ งุนงงว่าตัวเองออกมาได้ยังไง
"ถ้าฉันช่วยลูกชายคุณ คุณจะมอบอายุขัยที่เหลือให้เป็พลังโชคแก่ฉันได้ไหมแล้วฉันจะปลดปล่อยิญญาของคุณ"
"อายุขัยเหรอเอาสิขอเพียงเธอช่วยลูกชายของฉันที่ป่วยเป็อัมพาตให้กลับมาเดินได้อีกครั้ง"
ิญญาดวงนี้เป็ิญญาบริสุทธิ์ที่ทำทุกอย่างเพื่อลูกที่ไปไหนไม่ได้เพราะไม่มีใครมาปลดปล่อยและไม่ถึงเวลาตายแต่มาตายเพราะิญญานี้เหลือเวลาอีกสามสิบปีถึงจะสิ้นอายุขัยแต่คงเพราะทำงานหนักทำให้เธอตายอย่างไม่รู้ตัว
"ถ้าคุณเชื่อฉันลูกชายคุณจะเดินได้อีกครั้งแต่ถ้าไม่ฉันคงทำได้เพียงสวดิญญาส่งคุณ"
"การที่เธอเห็นฉันก็ทำให้ฉันเชื่อแล้ว" จื่อหลานมองิญญาของตัวเองที่มีประกายเพิ่มขึ้นทำให้เธอพอใจการฝึกหยินหยางของเธอเริ่มที่ยกระดับไปอีกขั้นมันดีจริงๆ
"งั้นฉันยินดีค่ะ ขอกลับไปบ้านก่อน"
ผ่านไปครึ่งชั่วโมง จื่อหลานในตอนนี้เปิดดวงตาหยินหยางให้มองเห็นิญญาแม้แต่เ้าที่ เ้าทางของหมู่บ้านนี้เธอยังเห็นแต่ด้ายอาคมซ่อนิญญาของเธอนั้นพวกเขาที่อยู่อีกภพไม่เห็นิญญาที่เธอพามาอย่างแน่นอน
"คุณนั่งอยู่ที่นี่ก่อนอย่าได้ถอดสายอาคมของฉันไม่เช่นนั้นอาจถูกจับิญญาไปได้นะคะ"
"ได้ๆ ฉันจะอยู่อย่างเชื่อฟัง" จื่อหลานพยักหน้าเธอถอดสายอาคมออกจากแขนจากนั้นเดินเข้าไปอาบน้ำ แต่งตัวออกมาก็ยังเห็นิญญาของหญิงวัย40 ยังคงนั่งสงบเสงี่ยมอยู่ตรงโซฟาด้านล่างของบ้าน
"ไปกันเถอะค่ะฉันมีนัดที่โรงพยาบาลต่อ" จื่อหลานนำสายอาคมคล้องที่แขนตัวเองอีกครั้ง
"ว้าว! เธอเป็ผู้หญิงที่สวยมากเสียดายที่ลูกชายฉันไม่คู่ควรกับเธอเลย"
"ตอนนี้ฉันสนใจแต่ความร่ำรวยและชีวิตครอบครัวให้สุขสบาย เื่รักใคร่คู่ควรไหมนั้นให้ขึ้นอยู่ตามโชคชะตาเถอะค่ะ"
หมอทำนายอย่างเธอนั้นดูอดีต ปัจจุบัน อนาคตผู้อื่นได้แต่ตัวเองไม่สามารถดูได้นี่คือลิขิตจาก์ทำให้ไม่รู้ว่าชีวิตคู่ของตัวเองเป็ใคร แล้วใครคือคนที่โชคร้ายถูกทักด้ายแดงคู่กันกับเธอ อีกอย่างรู้ว่ามีภัยแต่ไม่รู้วันตายของตัวเองเลยขออายุขัยจากิญญามาเสริมโชค ความเชื่อมาเสริมพลังและเพิ่มอายุขัยให้ตัวเองเท่านี้ก็พอแล้ว
"นั่นถึงแล้วเป็บ้านของฉัน"
"หืม..ผ่านไปสองวันแล้วเขาจะรู้ไหมว่าคุณไม่อยู่แล้ว"
"น้องสาวฉันคงมาบอกแล้วละเพราะตอนฉันดูศพตัวเองน้องสาวเป็คนมารับศพ"
"ฮึกฮึก ฮือ" เสียงร้องไห้ของชายหนุ่มดังในห้องที่ปิดมิด จื่อหลานเดินเข้ามาห้องของเขาสะอาดสะอ้าน ไม่ได้มีกลิ่นมูลใดคงเพราะถูกทำความสะอาดอย่างดี
"ฮึกฮึก อาหลวนเป็ยังไงบ้างลูกอย่าร้อง" หญิงกลางคนพยายามปลอบโยนลูกชายแต่เขาไม่ได้ยิน จนทำให้จื่อหลานที่จ้องมองชายหนุ่มวัย22 นอนอยู่บนเตียงร้องไห้สะอึกสะอื้นทำให้เธอถอนหายใจพูดขึ้น
"คุณอยากหายแล้วเดินไปกราบหลุมศพแม่ใช่ไหมคะ"
"ฮึก คุณเป็ใคร"
"ฉันคือนักทำนายที่สื่อกับิญญาได้คุณเชื่อฉันไหมละคะ"
"คุณสามารถสื่อิญญากับแม่ผมได้ใช่ไหมครับ" จื่อหลานพยักหน้าแต่ไม่พูดอะไรทำให้เขาพูดขึ้น
"ครับผมเชื่อคุณเพราะไม่มีใครที่รู้จักบ้านของผมได้เท่าน้าและแม่ของผมแล้ว" จื่อหลานมองิญญาหญิงกลางคนที่ตอนนี้ยิ้มออกมาถึงว่าพาเธออ้อมไปอ้อมมาทั้งที่เธอก็เห็นทางใกล้ที่สุดอยู่แล้วแท้ๆ
"คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันไม่รู้จักบ้านของคุณ"
"น้าผมบอกว่าไม่มีใครรู้เพราะบ้านเราอยู่ไกลจากคนอื่นครับ" จื่อหลานอยากจะบอกเหลือเกินว่าอยู่ไกลจากคนอื่นก็จริงแต่มีทางลัดที่ใกล้มากสำหรับย่านศูนย์การค้า
"อืม...แล้วคุณไม่คิดบ้างเหรอว่าน้าของคุณบอกฉัน"
"ไม่มีทางหรอก น้ากลัวผมจะได้รับอันตรายไม่ต่างจากแม่ของผมที่ต้องออกไปหางานทำบางครั้งกลับมาดึกดื่นเพื่อหาเงินซื้อข้าวให้ผมส่วนน้านานครั้งถึงจะมาเยี่ยมเพราะหาเวลาหยุดไม่ค่อยได้ อีกอย่างบ้านเราถ้าไม่รู้วิธีเปิดก็จะไม่รู้วิธีเข้าหรอกครับ"
"อย่างนี้นี่เองเอาล่ะถ้าคุณอยากหายให้เชื่อมั่นว่าจะหายเพราะฉันนั้นรักษาไม่เหมือนใครแต่จำเอาไว้ถ้าหายแล้วมาทำงานให้ฉันในอนาคตจะได้ไหมคะ" จื่อหลานพูดขึ้นเพราะเธอมองเห็นภาพอนาคตของเขาที่เป็คนเขียนโปรแกรมหรือแฮกเกอร์ที่หาตัวจับยากทำให้เธออยากดึงเขามาเป็คนของตัวเอง
"ได้ครับถ้าเกิดผมเดินได้อีกครั้งคุณคือผู้มีพระคุณของเจียงหลวนคนนี้"
"ค่ะฉันเองจะเชื่อคุณเหมือนกัน"
จื่อหลานนั่งลงนำเข็มนพเก้าออกมาทำความสะอาดและให้เขากินโอสถฟื้นฟูที่หลอมด้วยตัวเองโดยหาสมุนไพรที่สามารถหาได้ง่ายในร้านหมอยาแผนโบราณและตามเขาที่เธอมักแอบออกไปหาบ่อยๆเธอลงมือปักจุดซู่เซฺวียคือ ตำแหน่งบนร่างกายที่เืและชี่จากอวัยวะภายในไหลเวียนมาเพิ่มเติมและกระจายออก โดยอาศัยการทำงานของระบบเส้นลมปราณ และจุดอื่นๆเพื่อขยายเส้นเืที่อุดตันตามตำแหน่งอื่นๆและคอยส่งพลังทำให้ปลายประสาทรับรู้ การรักษาด้วยพลังิญญาต้องอยู่ในความสงบและแม่นยำไม่เหมือนหมอรักษาแผนปั
จจุบันที่ใช้ทุกอย่างตามเครื่องมือแพทย์ตามเทคโนโลยีสมัยใหม่ของแต่ละยุค
867
