"พี่ดินคะ รินว่าสุดสัปดาห์นี้ จะพาเด็กๆไปตั้งแคมป์กางเต้นท์นอนที่บ้านสวนสักสองสามคืนนะคะ"
"อาทิตย์หน้าไม่ได้เหรอ อาทิตย์นี้พี่ไม่ว่าง ต้องเดินทางไปประชุมที่ภูเก็ตสามวัน พี่ก็อยากไปด้วยเหมือนกันนะ"
"ถ้าพี่ดินอยากไป อาทิตย์หน้าเราก็ไปกันอีกก็ได้นี่คะ"
"หรือว่ารินจะพาเด็กๆไปภูเก็ตกับพี่ดี?" พสุธาถึงกับเกิดไอเดียดีๆ เขาเองก็ไม่อยากห่างเ้าสองแสบนานเช่นกัน
"พี่ดินไปทำงานนะคะ รินไม่อยากพาลูกไปหรอก ไปก็จะเป็การรบกวนพี่ดินเปล่าๆ รินพาไปตั้งแคมป์ชมดาวที่บ้านสวนดีกว่าค่ะ สองแสบก็ชอบแบบนั้นมากกว่าทะเล" ทำเอาพสุธาถึงกับเบ้ปากอยากร้องไห้
"ก็พี่คิดถึงลูกๆของพี่นี่นา" ญารินถึงกับยิ้มส่ายหน้าให้เบาๆ พสุธาก็มักจะเป็แบบนี้เสมอ ติดลูกแฝดของเธอยิ่งกว่าอะไรซะอีก
"ก็ถ้ากลับมาแล้วไม่เจอพวกเรา พี่ดินก็ตามไปที่บ้านสวนเลยก็ได้นี่คะ สองแสบหยุดเรียนตั้งสองอาทิตย์ รินก็เลยว่าจะพาไปสิงสถิตที่นั่นนานๆหน่อย ลูกจะได้ซึมซับกับบรรยากาศดีๆที่สดชื่นแบบนั้น"
"ก็ได้ เดี๋ยวถ้ารินไม่พากลับมาบ้าน พี่จะรีบตามไปทันทีเลย"
"งั้นรินไปนอนก่อนนะพี่ดิน พี่จะนั่งอยู่ตรงนี้อีกนานไหม?"
"อีกสักสิบนาที พี่ก็ว่าจะไปนอนแล้วเหมือนกัน รินขึ้นไปนอนก่อนเถอะ" ญารินโผกอดคนตรงหน้าอย่างรู้สึกรักและขอบคุณ ขอบคุณที่อยู่ข้างๆและคอยปลอบเธอในวันที่ไม่เหลือใคร
"ขอบคุณนะพี่ดิน รินรักพี่ดินที่สุดเลย"
"พูดทุกวัน พูดมากี่ปีแล้วคำนี้ พี่ฟังจนเบื่อแล้วแหละ" พสุธายิ้มอย่างรู้สึกดีเช่นกัน พร้อมกับมือหนาที่ลูบแผ่นหลังของร่างบางไปมาเบาๆอย่างปลอบประโลม
"รินไปนอนเถอะ"
"ค่ะ อย่านอนดึกมากนะพี่ดิน รินเป็ห่วง" สองคนค่อยๆผละออกจากกัน ก่อนที่ญารินจะเดินขึ้นไปบนบ้านเงียบๆ พสุธาได้แต่มองตามแผ่นหลังจนร่างของญารินหายลับตาไป เขาจึงหันไปสนใจแท็บเล็ตตรงหน้าต่อ ศึกษาดูงานที่เขาจะต้องเข้าร่วมประชุมในอีกไม่กี่วันอย่างตั้งอกตั้งใจ
"คุณแม่ขา พี่สายบอกว่าคุณแม่จะพาไปแคมป์ปิ้งจริงไหมคะ?"
"จริงสิคะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เราจัดกระเป๋าเตรียมของไปนอนบ้านสวนกันเลยนะ น้องฝนอยากไปกี่วันดี คิดไว้หรือยังคะ?"
"อืม.....หนึ่งอาทิตย์ได้ไหมคุณแม่ หนูอยากไปนานๆ"
"ได้ค่ะ หนึ่งอาทิตย์ก็หนึ่งอาทิตย์"
"แล้วพ่อดินไปด้วยไหม?"
"เดี๋ยวพ่อดินตามไปทีหลัง พ่อดินต้องไปทำงานที่ภูเก็ตก่อน แม่ว่าหนูต้องเข้านอนก่อนนะ เพราะนี่มันก็ดึกมากแล้ว"
"คุณแม่นอนกับหนูได้ไหมคะ?"
"ได้สิคะลูกสาวแม่ แต่แม่ขอไปอาบน้ำก่อนนะ ไว้จะรีบเข้ามานอนด้วย"
"ก็ได้ หนูนอนเล่นรอ คุณแม่รีบกลับมานะ หนูอยากนอนกอดแล้ว" ญารินลูบผมลูกสาวเบาๆอย่างนึกเอ็นดู มีลูกสาวก็ช่างออดอ้อนแบบนี้สินะ
"เดี๋ยวแม่มานะคะ อย่าพึ่งหลับก่อนล่ะ"
"ค่ะ หนูจะรอ" ก่อนจะเดินออกจากห้องของลูกสาว เพื่อกลับไปยังห้องนอนของตัวเองในทันที
ในเช้าวันต่อมา เสียงทะเลาะกันที่ห้องอาหารของสองแฝด ก็ดังลั่นบ้านอย่างเช่นทุกๆวัน ไม่เคยมีสักวันที่บ้านจะเงียบเหงาและเบาหูเลยสักครั้ง แต่นั่นมันก็เป็สีสันอีกแบบ ของชีวิตญารินและพสุธา
"ทะเลาะอะไรกันอีกล่ะลูกเอ้ย" ญารินที่พึ่งจะเดินลงมาจากชั้นสองของบ้าน ถึงกับต้องเอามือกุมขมับอย่างไว เหมือนจะชิน แต่เธอก็ไม่เคยชินกับเสียงทะเลาะของพี่น้องคู่นี้สักที
"ก็น้องฝนบอกว่าเมื่อคืนคุณแม่ไปนอนด้วย เพราะคุณแม่รักน้องมากกว่า" สายฟ้าถึงกับรีบบอกด้วยความน้อยอกน้อยใจขึ้นมาทันที
"ทำไมน้องฝนไปบอกพี่แบบนั้นคะ แม่รักหนูสองคนเท่ากันนะลูก"
"แต่แม่ก็ไม่ไปนอนกับพี่นี่นา" ลูกชายถึงกับต่อว่าอย่างน้อยใจ พร้อมกับนั่งกอดอกทำหน้ามุ่ยอยู่แบบนั้น
"ก็พี่สายเป็ผู้ชาย นอนคนเดียวได้แล้ว ดูแลตัวเองได้ โตเป็หนุ่มแล้วนี่นา ยังจะให้แม่ไปนอนด้วยอีกเหรอคะ?"
"คุณแม่ก็ลำเอียงทุกที รักน้องเยอะกว่า พี่เสียใจแล้ว" ถึงกับหันหลังยืนกอดอกเพื่อที่จะให้คนเป็แม่ง้อ ญารินถึงกับยิ้มส่ายหน้าให้เบาๆ ลูกชายของเธอจะชอบน้อยใจกับเื่เล็กน้อยแบบนี้เสมอ
"เดี๋ยวคืนนี้เราไปนอนห้องแม่ด้วยกันหมดเลย ดีไหมครับ?" ญารินถึงกับต้องรีบง้อลูกชาย ที่ยังคงไม่ยอมหันกลับมามองหน้ากันเลย
"ดี หนูว่าดีค่ะ พี่สายก็หายโกรธสิ หนูขอโทษ" น้องสาวถึงกับรีบเข้าไปกอด หอมแก้มอย่างเอาอกเอาใจ ถึงลูกๆของเธอจะทะเลาะกันบ้าง ตีกันบ้างแต่ก็จบด้วยการกอดและขอโทษกันแบบนี้เสมอ ญารินมองภาพตรงหน้าอย่างรู้สึกดี ถึงแม้เด็กๆจะอายุแค่สี่ขวบ แต่เป็สี่ขวบที่รู้เื่เกินเด็ก พูดจาฉะฉาน ตอบโต้ได้เหมือนผู้ใหญ่พูดคุยกัน ช่างพูดด้วยกันทั้งคู่ เธอรู้สึกโชคดีมากที่มีพวกเขาทั้งคู่มาเติมเต็มให้ชีวิต เป็เหมือนกับของขวัญที่ฟ้าประทานมาให้กับชีวิต
"หายโกรธแล้ว ไม่ต้องมากอดเลย พี่หิวข้าว" ถึงกับปัดป้องมือน้องสาวออกจากกายอย่างไว
"งอนอะไรกันอีกน๊าสองคนนี้" เสียงของพสุธาดังขึ้นมาจากด้านหลัง ทำเอาทั้งสามคนหันหน้ากลับไปมองพร้อมกันเลยทีเดียว
"หายงอนแล้วครับพ่อดิน" สายฟ้าฉีกยิ้มกว้างส่งให้อย่างไว ก่อนที่เด็กๆจะรีบเดินเข้าไปหา เพื่อให้พสุธาได้อุ้มและหอมแก้ม กอดรัดฟัดเหวี่ยงอย่างเช่นทุกๆวัน
"พ่อดินจะไปทำงานแล้วเหรอ?" สายฝนถาม พร้อมกับกอดคอหอมแก้มอย่างเอาใจ
"ครับ พ่อดินไม่อยู่บ้านอย่าทะเลาะกันนะรู้ไหมสองแสบ"
"พ่อดินซื้อรถบังคับมาฝากพี่ด้วยนะได้ไหม?" สายฟ้าถึงกับส่งสายตาออดอ้อนสุดชีวิต
"มีเยอะแล้ว ไม่ต้องซื้อมาอีกนะพี่ดิน ไม่งั้นรินจะขนไปบริจาคให้หมดเลย" ทำเอาลูกชายถึงกับหน้าเศร้าลงทันที แม่ก็เป็แบบนี้ตลอดเลยสินะ
"เดี๋ยวพ่อดินซื้อมาให้นะครับ ช่างแม่รินเขาเถอะ บ่นไปอย่างนั้นแหละ ไม่ใช่เงินตัวเองซื้อสักหน่อย จริงไหมครับ?" เสียงกระซิบเบาๆข้างหู ทำเอาเด็กชายถึงกับยิ้มแฉ่งขึ้นมาทันที
"พี่รักพ่อดินที่สุดในโลกเลย" สายฟ้ารีบหอมแก้มเอาใจพสุธาด้วยอีกคน
"ก็เป็ซะอย่างนี้แหละพี่ดิน ลูกลูกรินเลยจะเสียคนแย่"
"ไม่หรอก แค่เล็กไปน้อยๆเอง พี่ก็ไม่ได้ซื้อให้บ่อยนี่นา เป็คุณแม่ขี้บ่นจริงๆนะเราอ่ะ"
"เลิกคุยได้แล้วค่ะ อาหารเย็นหมดแล้ว"
"ไปทานข้าวกันเถอะเด็กๆ พ่อดินหิวข้าวจะแย่อยู่แล้ว" ก่อนที่เขาจะอุ้มเด็กแฝดตรงไปยังโต๊ะอาหารในทันที
"พี่ดินนะพี่ดิน ไม่รู้จะตามใจกันไปถึงไหน" ญารินได้แต่ส่ายหน้าให้ ก่อนจะเดินตามทั้งสามคนไปติดๆ เสียงความครื้นเครงบนโต๊ะอาหารก็ยังคงเกิดขึ้นอยู่แบบนั้น เพราะต่างคนต่างหาเื่มาคุยโม้โอ้อวดให้กันฟังอย่างไม่มีใครยอมใคร ญารินกับพสุธาได้แต่นั่งฟังพร้อมกับหัวเราะไปด้วย เพราะเวลาที่เด็กๆเขาแย่งกันพูดมันช่างน่าขำและชวนให้หัวเราะได้ตลอดเวลาจริงๆ
558
