วันหนึ่งราชโองการจากฮองเฮาถูกนำมาส่งถึงจวนของชินอ๋อง มู่หรงเยว่ ราวกับสายฟ้าฟาดฮองเฮาผู้มีศักดิ์เป็น้าแท้ ๆ ของไป๋หลันมีพระประสงค์จะให้หลานสาวเข้าเฝ้าในวังหลวงด้วยความคิดถึง
เฟยหยางอนุภรรยาคนโปรดของมู่หรงเยว่ กลับร้อนใจอย่างที่สุดนางไม่เคยรู้มาก่อนว่าไป๋หลันมีสายสัมพันธ์อันสูงส่งเช่นนี้ความจริงที่ว่าไป๋หลันไม่เคยโอ้อวดหรือใช้สถานะความเป็หลานฮองเฮามาข่มขู่นางยิ่งทำให้เฟยหยางหวาดกลัว
เดิมทีเฟยหยางวางแผนจะวางยาพิษไป๋หลันให้ตายก่อนที่ชินอ๋องจะกลับมาจากชายแดนแต่เมื่อรู้ว่าไป๋หลันเป็หลานสาวของฮองเฮา แผนการของนางก็เปลี่ยนไปนางตระหนักว่าหากไป๋หลันตายลง นางเองก็จะไม่รอดพ้นจากการถูกฮองเฮาลงโทษอย่างแน่นอน
"ถ้าฮองเฮาทรงทราบเื่ที่ข้าทำกับไป๋หลันล่ะก็..." เฟยหยางพึมพำกับตัวเอง ใบหน้างามซีดเผือดด้วยความหวาดหวั่นภาพของไป๋หลันที่ถูกนางทารุณกรรมปรากฏขึ้นในมโนสำนึกราวกับภาพหลอน
เฟยหยางรีบเรียกบ่าวรับใช้คนสนิทมาหารือ
"เ้าไปบอกคนของฮองเฮาว่า พระชายาเอกไป๋หลันไม่อยู่ ไปต่างเมืองกับท่านอ๋องถ้ากลับมาแล้วข้าจะรีบบอกกล่าว"
บ่าวรับใช้มองเฟยหยางด้วยความประหลาดใจ
"แต่... ท่านอ๋องก็ออกไปราชการที่ชายแดนนะเ้าคะ"
เฟยหยางกัดริมฝีปากแน่น
"ข้ารู้! แต่เ้าก็พูดไปตามที่ข้าสั่ง เ้าจะขัดคำสั่งข้าหรือ?"
บ่าวรับใช้ก้มหน้า
"เ้าค่ะ" แล้วรีบไปทำตามคำสั่ง
เฟยหยางถอนหายใจอย่างโล่งอกชั่วคราวอย่างน้อยนางก็ซื้อเวลาได้บ้าง แต่นางรู้ดีว่านี่เป็เพียงการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ
ในขณะเดียวกันที่ห้องนอนของไป๋หลัน เหม่ยหลิงในร่างของไป๋หลันกำลังพักฟื้นจากาแนางได้ยินเื่รับสั่งจากฮองเฮา ท่านน้าของนางจากอาหลิง บ่าวรับใช้ที่ภักดีต่อนางแม้จะรู้สึกประหลาดใจแต่นางก็พอเข้าใจได้ว่าทำไมไป๋หลันซึ่งเป็บุตรสาวคนเล็กของเสนาบดีกรมตรวจการถึงไม่เคยพูดถึงเื่นี้
"ไป๋หลันคงไม่อยากใช้อำนาจของฮองเฮามาข่มขู่ใคร" เหม่ยหลิงคิดในใจ"นางคงอยากให้ท่านอ๋องภักดีต่อนางด้วยใจจริงไม่ใช่เพราะสถานะทางครอบครัวของนาง"
ความคิดนี้ทำให้เหม่ยหลิงรู้สึกสงสารไป๋หลันจับใจไป๋หลันเป็ผู้หญิงที่อ่อนโยนและมีจิตใจดีแต่กลับต้องทนทุกข์ทรมานเพราะชีวิตคู่ที่ไม่สมหวัง
"ข้าจะไม่ยอมให้ความหวังของเ้าต้องสูญเปล่า" เหม่ยหลิงบอกกับตัวเอง"ข้าจะทำให้เ้าได้รับความยุติธรรม และจะทำให้คนที่ทำร้ายเ้าต้องชดใช้"
เหม่ยหลิงในร่างของไป๋หลันเริ่มวางแผนอย่างรอบคอบนางตระหนักดีว่าการเปิดเผยความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นกับฮองเฮาอาจเป็ดาบสองคมแม้จะทำให้เฟยหยางและพวกพ้องหวาดกลัวแต่ในขณะเดียวกันก็อาจทำให้นางตกเป็เป้าหมายได้เช่นกัน
รุ่งเช้าเหม่ยหลิงเรียกอาหลิง บ่าวรับใช้ที่นางไว้ใจที่สุดมาพบนางสั่งให้อาหลิงไปส่งข่าวถึงฮองเฮาว่าพระชายากำลังป่วยหนักไม่สามารถเข้าเฝ้าได้ในตอนนี้ แต่จะรีบไปทันทีที่อาการดีขึ้น
อาหลิงทำตามคำสั่งโดยไม่รีรอข่าวนี้สร้างความผิดหวังให้ฮองเฮาไม่น้อยแต่พระองค์ก็เข้าพระทัยและมีรับสั่งให้ส่งหมอหลวงมาดูแลอาการของไป๋หลันโดยเร็ว
การมาถึงของหมอหลวงทำให้เฟยหยางร้อนใจเป็อย่างมากนางหวั่นใจว่าหมอหลวงจะจับได้ว่าไป๋หลันไม่ได้ป่วยจริงและความลับดำมืดของนางที่ทำร้ายร่างกายไป๋หลันจนมีาแจากการเฆี่ยนตีอย่างรุนแรงจะถูกเปิดโปง
เฟยหยางตัดสินใจซ่อนยาพิษไว้นางยังไม่คิดจะลงมือวางยาไป๋หลันในตอนนี้แต่เหม่ยหลิงที่อยู่ในร่างของไป๋หลันรู้ทันแผนการทั้งหมดนางไม่ใช่หญิงสาวผู้บอบบางที่จะยอมให้ใครมาปั่นหัวได้ง่ายๆ
เหม่ยหลิงจึงตัดสินใจเล่นตามน้ำนางแสร้งแสดงละคร ทำทีเป็ว่าอาการทรุดหนักลงอย่างรวดเร็ว ราวกับว่ายาพิษที่เฟยหยางแอบซ่อนไว้กับตัวกำลังออกฤทธิ์อย่างรุนแรง
เมื่อหมอหลวงมาถึงและตรวจอาการเขาก็ใสุดขีด "พระชายาทรงถูกยาพิษ!" คำประกาศของหมอหลวงดังก้องไปทั่วจวนอ๋อง สร้างความตื่นตระหนกให้กับทุกคน
เฟยหยางต้องเบิกตากว้างด้วยความใเมื่อถูกบ่าวรับใช้คนสนิทของไป๋หลันนำยาพิษที่เฟยหยางแอบซ่อนไว้ออกมาเฟยหยางหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว แผนการของนางกำลังจะพังทลายลงต่อหน้าต่อตาไม่เพียงเท่านั้น มันยังย้อนกลับมาทำร้ายตัวนางเองเสียแล้ว
ณแคว้นหยางอันอันกว้างใหญ่ไพศาล รับสั่งจากฮองเฮาได้ถูกส่งไปยังชินอ๋อง มู่หรงเยว่ผู้ซึ่งกำลังปฏิบัติราชการอยู่ ณ ชายแดนอันห่างไกล คำสั่งนั้นเรียบง่ายแต่กลับก่อให้เกิดคลื่นความรู้สึกอันซับซ้อนในใจของชินอ๋อง
"ไป๋หลัน"ชื่อของพระชายาเอกที่เขาไม่เคยใส่ใจกลับดังก้องอยู่ในความคิดเขารู้มาั้แ่แรกว่าหญิงสาวที่เขาแต่งงานด้วยด้วยเหตุผลทางการเมืองแท้จริงแล้วคือหลานสาวของฮองเฮา แต่เขาไม่เคยยกย่องและทำดีกับนางเลยสักครั้ง
ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาในใจเขาเขาปล่อยให้ไป๋หลันต้องเดียวดายและทนทุกข์ทรมานในจวนของเขาเองโดยไม่เคยเหลียวแล
มู่หรงเยว่เคยเข้าใจว่าการแต่งงานครั้งนี้เป็เพียงกลเกมทางการเมืองบิดาของไป๋หลันคือเสนาบดีกรมตรวจการผู้ทรงอำนาจการที่บุตรสาวของเสนาบดีได้มาเป็ชายาของเขา ชินอ๋องผู้กุมอำนาจทางทหารทำให้เกิดการถ่วงดุลอำนาจในราชสำนัก หรือพูดง่ายๆ คือเหล่าขุนนาง้าลดทอนอำนาจของเขาลงนั่นเอง
ส่วนเฟยหยางเป็บุตรสาวคนรองของเสนาบดีกรมคลังแต่นางนั้นเป็บุตรที่เกิดจากอนุภรรยา จึงไม่สามารถตบแต่งให้เป็ชายาเอกของเขาได้เขาซึ่งรู้สึกเห็นใจในชาติกำเนิดของเฟยหยางและความอ่อนหวานเอาอกเอาใจของเฟยหยางทำให้เขาไม่สามารถใจแข็งกับนางได้เลยสักครั้ง
ต่างจากไป๋หลันซึ่งเป็คนเก็บตัวไม่เคยออดอ้อนเอาใจเขา แถมเขายังได้ยินมาว่าที่จริงแล้วไป๋หลันมีคนรักอยู่แล้ว พระชายาเอกคนนี้จึงไม่อยู่ในสายตาของเขาและเฟยหยางยังคอยบอกกับเขาว่าไป๋หลันที่แท้จริงเป็สตรีชั่วช้าและร้ายกาจทำให้เขาเกลียดพระชายาเอกคนนี้เข้ากระดูกดำ
ไม่นานนักหลี่ซินคนสนิทของเขาก็ได้นำจดหมายด่วนฉบับหนึ่งส่งให้กับเขามู่หรงเยว่ขยำกระดาษในมือแน่น ความร้อนรนพลุ่งพล่านในอกเขาลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานอย่างรวดเร็ว ก้าวฉับๆ ไปยังประตูห้อง
"หลี่ซิน!" เขาะโเรียกองครักษ์คนสนิทเสียงดัง
หลี่ซินผู้จงรักภักดีปรากฏตัวในทันที
"ขอรับท่านอ๋อง"
"เตรียมรถม้า! เราจะกลับเมืองหลวงเดี๋ยวนี้!" มู่หรงเยว่สั่งเสียงเข้ม
"ขอรับ! แต่... ท่านอ๋องจะไม่รอให้การตรวจการณ์ชายแดนเสร็จสิ้นก่อนหรือขอรับ?"หลี่ซินถามอย่างประหลาดใจ
"ไม่! เราต้องรีบกลับเดี๋ยวนี้ ไม่มีเวลาแล้ว!" มู่หรงเยว่ตอบอย่างร้อนรน
หลี่ซินเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของนายท่านก็ไม่กล้าถามต่อเขารีบไปจัดเตรียมรถม้าและแจ้งข่าวแก่คนอื่นๆ ในคณะ
ภายในเวลาไม่นานรถม้าที่หรูหราและแข็งแกร่งก็ถูกนำมาจอดรออยู่หน้าจวนผู้ว่าการมู่หรงเยว่ก้าวขึ้นรถม้าอย่างรวดเร็ว หลี่ซินและองครักษ์คนอื่นๆ รีบตามขึ้นไป
"ไป! เร็วที่สุด!" มู่หรงเยว่สั่ง
เสียงแส้กระทบหลังม้าดังขึ้นรถม้าพุ่งทะยานออกไป ทิ้งไว้เพียงฝุ่นควันตลบอบอวลมุ่งหน้าสู่เมืองหลวงด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่จะทำได้
143
