เช้าวันจันทร์ที่แสนวุ่นวาย สาวน้อยในชุดนักศึกษาพอดีตัวก้าวลงมาจากแท็กซี่เพื่อเข้ามาในบริษัทที่เธอฝึกงานอยู่
“ลินทำไมมาแต่เช้าเลยเพิ่งจะ 7 โมงเอง”เสียงพี่ตาหัวหน้าแผนกออกแบบอัญมณีและเครื่องประดับทักถามขึ้นมา
“ลินนั่งแท็กซี่มาค่ะ รถไม่ติดด้วยเลยถึงเร็วค่ะ”ปกติเธอจะขึ้นรถเมล์แต่สะโพกและก้นของเธอยังระบมจากการตกบันไดวันนั้น
“พี่ตาก็มาเร็วเหมือนกันมีงานอะไรด่วนหรือเปล่าคะ”
“ก็ท่านรองประธานนะสิ ขอดูแบบแหวนที่จะเปิดตัวเดือนหน้าบอกว่าจะขอดูก่อนกลับอิตาลี โชคดีนะที่ทำเสร็จแล้ว เหลือแต่เตรียมรายงาน”
“กำหนดมันอาทิตย์หน้าไม่ใช่หรอคะเดี๋ยวลินช่วยค่ะพี่” พลอยไพลินรีบเสนอตัวอย่างกระตือรือร้นเนื่องจากเป็งานที่เธอชอบ
เป็เวลาเกือบ8 โมง ภายในห้องประชุมเล็ก พลอยไพลินช่วยพี่ตาเตรียมตัวเพื่อนำเสนอจนเสร็จเรียบร้อย
(คุณลลิตา รบกวนมาที่แผนกฝ่ายบุคคลค่ะ)เสียงโทรศัพท์ที่ใช้สื่อสารกันภายในออฟฟิตดังขึ้น
“รับทราบค่ะ” อดสงสัยไม่ได้ว่ามีเื่อะไรด่วนหรือเปล่า“เดี๋ยวพี่มานะ” เธอหันไปพูดกับพลอยไพลินก่อนจะเดินออกไป
พลอยไพลินอยู่ในห้องประชุมคนเดียว เช็คความเรียบร้อยอีกครั้งเอกสาร หน้าจอ กาแฟ อาหารว่าง “สมบูรณ์แบบ” เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ
เธอเรียนคณะมัณฑนศิลป์สาขาการออกแบบเครื่องประดับ ที่เธอเลือกเรียนคณะนี้เป็เพราะความชื่นชอบของตัวเองด้วยค่าเทอมก็สูงทำให้ต้องรับงานพิเศษหลายอย่างแต่หลัก ๆ ก็คือสอนพิเศษภาษา เธออ่านออกเขียนได้เพราะพ่อกับแม่ของเธอสอนมาั้แ่เด็กๆ แต่ท่านเสียไปด้วยอุบัติเหตุเมื่อ 3 ปีที่แล้ว สมบัติที่เหลืออยู่คือบ้านหลังเล็กในย่านธุรกิจ
ครืด ครืด ครืด เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากระโปรงดังขึ้นพลอยไพลินแปลกใจเล็กน้อยเพราะคนที่โทรเข้ามาคือพี่ตา “ค่ะพี่ตา”
(ลิน! พอดีพี่ต้องรีบไปโรงเรียนลูกมีอุบัติเหตุนิดหน่อย พี่ฝากลินช่วยพีเซนต์งานหน่อยได้มั้ยคนอื่นในแผนกยังไม่มีใครมาเลย พี่กลัวเตรียมตัวไม่ทัน)เธอไว้ใจลิน ถึงแม้ว่าจะเป็แค่เด็กฝึกงาน แต่ก็หัวไวเรียนรู้เร็ว งานต่าง ๆที่ได้รับมอบหมายเหมือนเป็พนักงานประจำเลยด้วยซ้ำ
“พี่ตาคะ ลินไม่เคยเจอท่านรองประธานมาก่อนลินไม่แน่ใจว่าจะทำได้หรือเปล่า” เธอเคยเจอแต่ท่านประธาน คุณแอดดิสัน แบรนเดอร์และภรรยาท่าน คุณมอร์แกน แบรนเดอร์ แต่ลูกชายท่านเคยได้ยินกิตติศัพท์เื่ความเนี้ยบและดุมาบ้างแต่ก็ไม่เคยเจอตัวจริง
(ลินไม่ต้องกลัว เราแค่พูดตามเนื้องานที่เราเตรียมตัวมาแค่นั้น)
“ค่ะพี่ตา ลินจะพยายามนะคะ” เธอตอบออกไปด้วยความไม่มั่นใจ
(ขอบใจลินมาก ๆ นะ) พี่ตาวางสายไปแล้วหวังว่าพรุ่งนี้พี่ตาจะไม่โดนไล่ออกเพราะเธอหรอกนะ
ไม่นานเสียงเปิดประตูดังขึ้นก่อนที่จะมีผู้ชาย2 คนเดินเข้ามา คนแรกเป็ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าหล่อเข้ม คิ้วหน้าดวงตาคมกริบ เธอคาดว่าน่าจะเป็ท่านรองประธานเพราะอะไรหลาย ๆ อย่างรอบตัวเขามันทำให้เขาดูน่าเกรงขามเสียงก้าวเท้าดังขึ้นมาเรื่อย ๆ ใกล้จนเธอสังเกตเห็นั์ตาสีเฮเซลเข้ม เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเพราะความสูงของเธอถึงแม้จะสูง168 ซม. แต่ก็อยู่ระดับหน้าอกของเขาเท่านั้น
เป็เขา! เธอจำเขาได้ ตาคมที่จ้องมองจากด้านล่างเวทีวันนั้น
“สวัสดีค่ะ ดิฉันพลอยไพลิน จะมาพีเซนต์รายละเอียดงานแทนคุณตาเนื่องจากติดธุระสำคัญด่วนค่ะ”พลอยไพลินสูดลมหายใจข่มอาการใจสั่นก่อนยกมือไหว้และพูดออกไปด้วยภาษาอังกฤษ
“รบกวนพีเซนต์เป็ภาษาอิตาลีครับเ้านายของผมถนัดภาษาอิตาลีมากกว่า”
อ่า! เสียงคุ้น ๆ พลอยไพลินมองทะลุร่างสูงใหญ่ไปด้านหลังใช่เลย! ฝรั่งร่างั์ที่เธอชนที่งานวันนั้นเท่ากับว่าเ้านายของเขาก็คือคนที่อยู่ตรงหน้าเธอ
คุณพระ! เ้านายของเขาอยากขึ้นเตียงกับเธอหวังว่าเขาคงจำเธอไม่ได้นะ “ดะ ได้ค่ะ ขออนุญาตเริ่มเลยนะคะ” ร่างเล็กพูดหลังจากเห็นท่านรองประธานเดินไปนั้งเก้าอี้เรียบร้อยแล้ว
“เชิญ” ใบหน้านิ่งไม่บ่งบอกอารมณ์หรือความรู้สึกมองมาที่เธอนิ่ง
“สำหรับงานเปิดตัวแหวนเพชรเดือนหน้าเรามีแหวนทั้งหมด 3 รุ่นด้วยกัน ซึ่งเราจะตีตลาดไปที่ผู้หญิงวัยทำงาน นักเรียนนักศึกษา ดังนั้นแหวนที่ถูกออกแบบมาจึงมีขนาดกะทัดรัดไม่ใหญ่มาก สามารถสวมใส่ได้ในชีวิตประจำวันเริ่มที่รุ่นแรก Pink Flower Diamond ซึ่งได้แรงบันดาลใจจากดอกไม้ เพชรเม็ดกลางรูปไข่สีชมพูขนาด2.98 กะรัต ล้อมด้วยเพชรอีก 1.96 กะรัต ตัวเรือนทำจากทองคำขาว......”ตลอดการพีเซนต์พลอยไพลินรู้สึกประหม่าเล็กน้อย แววตาคมของเขาที่จับจ้องมาทำให้เธอรู้สึกเกรงกลัวแต่ก็รู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด
“น้องลินเป็ยังไงบ้างพี่เพิ่งรู้เื่จากพี่ตา” พี่เอกกี้วิ่งเข้ามาหาเธอทันที หลังจากที่เธอลงมาถึงชั้นล่างแล้ว
“ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะพี่เอกกี้ลินก็ยังมึน ๆ งง ๆ เหมือนกัน ว่าท่านรองประธานจะโอเคหรือเปล่า”
“โดนท่านรองฯ ดุอะไรมั้ย”
“ไม่โดนค่ะ”
“ไม่เป็ไรนะไม่โดนดุกลับมาถือว่าโชคดีแล้ว”
ใช่!เธอไม่โดนดุ แต่เธอโดน........
‘ท่านรองประธานมีอะไรจะสอบถามเพิ่มเติมไหมคะ’เธอพูดหลังจากที่นำเสนอเสร็จแล้ว
‘คืนนี้ว่างมั้ย’ พลอยไพลินใเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถามนี้ไม่คิดว่าเขาจะถามขึ้น
‘เออ...คือ...เออ...คือว่า’
‘โทษทีผมถามผิด ผมจะถามว่า บ่ายนี้ว่างมั้ยจะให้มาแปลเอกสารให้หน่อย ทักษะด้านภาษาคุณใช้ได้’
‘เออ...ว่างค่ะ’
‘ดี งั้นตอนเที่ยงออกมารอที่หน้าบริษัท’
‘รับทราบค่ะ’เสียงหวานตอบรับออกไปทั้งที่ยังไม่ทันได้ประมวลผลคำสั่ง
เธอรับปากไปได้ยังไงให้แปลภาษาแล้วทำไมต้องไปรอหน้าบริษัท เขาจะพาเธอไปแปลภาษาที่ไหน ถ้าตอนนั้นไม่ตื่นใจนเผลอรับปากออกไปคงไม่มานั่งกุมขมับตัวเองอย่างนี้
“ใช้ได้”ลีโอนาร์ทพูดหลังจากร่างเล็กออกไปจากห้องแล้ว มุมปากหยักขึ้นเล็กน้อย ประการตาใสอย่างไม่รู้ตัวสีหน้าตื่นใของพลอยไพลินน่าเอ็นดูนัก เป็ผู้หญิงที่สวย เก่ง มีสมองไม่เหมือนกับผู้หญิงที่เขาเคยเจอมาเลย
โจชัวแปลกใจกับรอยยิ้มของเ้านายตัวเองเพราะไม่บ่อยนักที่ลีโอนาร์ทจะยิ้มแบบนี้ซึ่งส่วนใหญ่เวลาลีโอนาร์ทยิ้มจะเป็รอยยิ้มของนักธุรกิจ “เ้านายครับ จะให้ผมจัดการให้ต่อไหมครับ”
“ไม่ต้อง ฉันไม่รีบร้อนอะไร” พลอยไพลินเป็เหยื่อที่เขาจะต้องต้อนเข้ากรงด้วยตัวของเขาเองคืนนั้นเขาดูประวัติของเธอจากฝ่ายบุคคลก็มีเื่น่าประหลาดใจ ‘ทักษะด้านภาษา = ภาษาอังกฤษ ภาษาอิตาลี ภาษาฝรั่งเศษ’ลูกน้องของเขาโดนหลอก
‘น่าสนใจจริง ๆ ’ ท่าทางเธอจะแสบไม่ใช่น้อย
โจชัวแอบมองเ้านายของตัวเองด้วยความหมั่นไส้บอกว่าไม่รีบร้อนอะไร แล้ววันนี้ละ เปลี่ยนอาชีพไปเป็ผู้กำกับหนังเถอะสงสารก็แต่คุณตา รีบร้อนมาั้แ่เช้าแล้วยังต้องโดนบังคับให้โทรมาโกหกพลอยไพลินว่าต้องไปโรงเรียนลูกอีกโชคดีที่วันนี้พลอยไพลินมาเช้า จึงไม่ต้องหาคนอื่นมาร่วมขบวนการ
‘ต้อนเหยื่อเข้ากรง’
306
![หนึ่งดาบสังหาร ปรมาจารย์อสูร [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1711610857_86701450.webp)
