พลิกชะตาชันสูตรรัก (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 17 เหตุจูงใจในการฆ่า (2)

        เว่ยเยียนหรานมองเว่ยเซิ่งต้องปรบมือให้เขาที่สามารถหาเหตุผลไร้สาระในการฆ่าคน และยังแต่งเรื่องออกมาในช่วงเวลาสั้นๆนางรู้ว่าเว่ยเซิ่งยอมรับโทษทั้งหมดไว้คนเดียวแล้ว อย่างไรก็ไม่มีทางเอาผิดเว่ยเส่าชิงและเซียวถิงหลานได้ในเร็ววันแน่นางมองไปยังมารดาที่นอนอยู่ตรงนั้นอีกครั้ง ความแค้นนี้ ไม่ช้าก็เร็วนางจะต้องทวงคืนผู้ที่ติดหนี้นาง ใครก็อย่าคิดว่าจะหนีพ้น สวรรค์มีตาย่อมไม่ปล่อยให้คนชั่วลอยนวล พวกเจ้ารอดูเถอะ!

        ในที่สุดเว่ยเส่าเจี๋ยก็โล่งอกเสียทีเขาแทบจะหมดแรงทรุดลงไปนั่งอยู่กับพื้นแล้ว ตึงเครียดมาตลอดช่วงเช้า เรื่องราวพลิกผันไปมาแม้สุดท้ายจะดึงสถานการณ์กลับมาได้ แต่ใจของเขากลับรู้สึกจุกที่ลำคอตลอดเวลา ยังดี! สุดท้ายเว่ยเยียนหรานก็ปลอดภัย สามารถกล่าวได้ว่าสวรรค์มีตาไม่ปล่อยให้คนชั่วลอยนวล เทพเซียนมองเราอยู่บนสรวงสวรรค์!

        มือของเซียวเหยาโหวหวังเล่อซานที่จับไม้ดีดหินคลายออกเขามองไปยังท่านหญิงอิ๋นจูที่นอนอยู่บนเตียงอย่างปวดใจแล้วหรี่ตาจับจ้องเว่ยเซิ่งที่คุกเข่าอยู่บนพื้นราวกับกำลังมองคนตาย

        ส่วนหวังฉีเพียงมองท่านหญิงอิ๋นจูอย่างทุกข์ใจสตรีผู้งดงามที่เขาคอยปกป้องคุ้มครองอย่างทะนุถนอมมาตลอดนางคือคนที่เขาเฝ้ารักษาราวกับสิ่งล้ำค่ามาทั้งชีวิต แต่คนอื่นกลับมองนางดุจเศษหญ้าเว่ยเส่าชิงเอ๋ย ในเมื่อเจ้าไม่รักนางแล้ว เหตุใดจึงไม่เขียนใบหย่าหรือแยกทางกับนางเล่าเหตุใดต้องเอาชีวิตนางอย่างโหดเหี้ยมเช่นนี้

        ท่านหญิงตอนนั้นท่านเฝ้ารอคอยโดยไม่สนใจอะไรเพื่อให้ได้สมรสกับบุรุษหน้าเนื้อใจเสือผู้นี้ไม่รู้ว่าท่านจะรู้สึกเสียใจภายหลังบ้างหรือไม่

        “ท่านอ๋องเด็กในครรภ์ฮูหยินของกระหม่อมคนนั้น...” เว่ยเส่าชิงมองไปยังท่านหญิงอิ๋นจูที่นอนอยู่บนเตียงแล้วเอ่ยถามขึ้นมา

        “...”เจียงอวิ่นจือมองเว่ยเยียนหรานเป็นเชิงว่าให้นางกล่าวเอง

        “ทารกที่ออกมาจากครรภ์ของท่านแม่ตายไปแล้วข้าเคยได้ยินว่า ทารกที่ตายในครรภ์ไม่เป็นมงคล เขาครบกำหนดแล้วแต่กลับไม่ได้คลอดออกมาจิตใจเต็มไปด้วยความเคียดแค้น จะทำให้ในบ้านต้องประสบกับสิ่งไม่ดี ถึงขั้นตายตกทั้งตระกูลสิ่งเดียวที่จะกำจัดความแค้นของเขาได้คือการโยนร่างของเขาลงจากที่สูงเช่นนี้เขาก็จะสามารถกลับมาเกิดใหม่ได้อีกครั้ง!”เว่ยเยียนหรานกล่าวออกมาเสียงเรียบ

        “...” ดวงตาของเจียงอวิ่นจือกระตุกเขากระแอมไอเสียงเบาสองครั้ง มองเว่ยเยียนหรานที่กำลังพูดจาไร้สาระด้วยท่าทีจริงจังพลางคิดในใจ‘คิดไม่ถึงว่าเจ้ายังมีความสามารถเช่นนี้ด้วย เอาไปเขียนเป็นบทละครได้เลยทีเดียว!’

        “...”เว่ยเส่าชิงจ้องมองเว่ยเยียนหราน ที่นางกล่าวมา เขาเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งแต่เขามั่นใจว่าในเมื่อท่านหญิงอิ๋นจูตายแล้ว เด็กคนนั้นก็คงไม่รอดเช่นกันเรื่องมาถึงขั้นนี้ ก็คงได้แต่ต้องปล่อยไป

        “หรานเอ๋อร์ บิดาไม่ดีเองบิดาไม่ควรฟังแล้วเชื่อตามนั้น เจ้า...” เว่ยเส่าชิงเห็นสถานการณ์พลิกผัน พลันนึกถึงสิ่งที่เขาทำลงไปก่อนหน้านี้นึกถึงท่าทีของเจียงอวิ่นจือที่มีต่อเว่ยเยียนหรานและท่านหญิงอิ๋นจูแล้วก็กระวนกระวายใจขึ้นมาเขามองไปที่เว่ยเยียนหราน ข่มความสะอิดสะเอียนในใจ ยามนี้ต้องใจกล้าหน้าด้านเข้าไว้

        “ใต้เท้าเว่ย! ท่านจะเรียกตนเองว่าเป็นบิดาคนอื่นสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้นะ!” เว่ยเยียนหรานมองเว่ยเส่าชิงแล้วแค่นยิ้มเย็น“ใต้เท้าเว่ยเคยกล่าวไว้ว่า ข้าไม่มีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องอันใดกับใต้เท้าและจวนเว่ยโหวอีกใต้เท้าอย่าได้จำคนผิด!”

        “...”เว่ยเส่าชิงยิ่งมองเว่ยเยียนหรานด้วยความชิงชัง นางลูกเนรคุณคนนี้ช่างไม่รู้จักกาลเทศะจริงๆอุตส่าห์ลดตัวลงมาเอาใจขนาดนี้แล้ว คิดไม่ถึงว่านางกลับไม่ไว้หน้าเขาแม้แต่น้อย

        เมื่อเว่ยเยียนหรานกล่าวออกมาเขาจึงได้แต่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น จะเข้าหาก็เข้าไม่ได้ จะถอยกลับก็ถอยไม่ได้เดิมคิดว่าบุตรสาวคนนี้จะเหมือนกับเมื่อก่อนที่พอได้รับความไม่เป็นธรรมก็มาออดอ้อนขอความรักจากเขา

        แต่ความจริงอันโหดร้ายบอกกับเขาว่าตนคิดมากไปแล้ว เห็นได้ชัดว่าบุตรสาวตรงหน้ายังเป็นคนเดิม แต่เหตุใดเขากลับรู้สึกว่านางไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปทั้งเย็นชา ไร้ความรู้สึก และเจ้าเล่ห์

**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/c296c31b0765291b1e1f03a511502655