H.D : แฟนปลอมๆ NC18+

NAMKHING TALK

​

หลังจากจบเรื่องยัยโบว์ เราก็มาเรียนกันตามปกติ จนกระทั่ง...

~Rrrr~

-คิม-

"ฮัลโหลคิม" ฉันกดรับและเอ่ยทักปลายสาย

"น้ำขิง น้ำอุ่นถูกรถชน ตอนนี้กำลังพาไปโรงพยาบาล" คิมบอกกับฉันด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

"..." ฉันอึ้งกับสิ่งที่คิมพูด

"ฮัลโหลน้ำขิง ได้ยินป่าว" 

"ดะ ได้ยิน เดี๋ยวจะรีบไปนะ" 

"โอเค" แล้วคิมก็ตัดสายไป

"แก เดี๋ยวไปเยี่ยมน้ำอุ่นกันนะ" ฉันบอกกับโบว์และเอแคร์ด้วยสีหน้ากังวล 

"น้ำอุ่นเป็นอะไร" โบว์เอ่ยถามฉัน

"รถชน ฮึกๆ น้ำอุ่นถูกรถชนเมื่อกี้" ฉันตอบ พร้อมปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมา

"ห๊ะ/ห๊ะ" โบว์และเอแคร์อุทานออกมาอย่างตกใจ

"คิมโทรมาบอกว่าน้ำอุ่นถูกรถชน ฮือๆ"

"อย่าร้องไห้เลยชะนี น้องแกต้องไม่เป็นไรนะ " เอแคร์เข้ามากอดปลอบฉัน โบว์เองก็เข้ามากอดฉัน

ฉันรีบวิ่งลงมาด้านล่าง อาร์มและไกด์นั่งรออยู่ วันนี้เขาเลิกเรียนเร็วกว่าฉัน

"อาร์ม" ฉันเอ่ยเรียกอาร์ม ทั้งที่น้ำตาไหลอาบแก้ม

"รู้เรื่องน้ำอุ่นแล้วใช่มั้ย"

"ฮึกๆ ใช่"

"น้ำอุ่นไม่เป็นอะไรหรอก เชื่ออาร์มสิ่" 

"ฮึกๆ ฮือ" ฉันยังคงร้องไห้ออกมา

"รีบไปกันเถอะ" ไกด์เอ่ยขึ้น

"เจอกันที่โรงพยาบาลนะ" เอแคร์ตอบกลับ

เราแยกย้ายกันไปที่โรงพยาบาล

โรงพยาบาล

ฉันรีบวิ่งไปที่หน้าห้องฉุกเฉิน เจอคิม เจมส์ และน้องแพรวนั่งรออยู่ที่หน้าห้อง

"คิม น้ำอุ่นเป็นไงบ้าง" ฉันเอ่ยถามคิม

"น้ำอุ่นอาการหนักพอสมควร หมอบอกว่า ได้รับการกระแทกอย่างรุนแรง และเสียเลือดเยอะ"  คิมตอบด้วยสีหน้าเครียดๆ

"ฮือออออ" ฉันทรุดลงไปนั่งร้องไห้อยู่ที่พื้น

"น้ำอุ่นต้องไม่เป็นอะไรนะ" อาร์มนั่งลงที่พื้นตามฉัน และดึงฉันเข้าไปกอด

"ชะนีน้องแกต้องหาย เชื่อฉันสิ่" เอแคร์นั่งลงข้างๆฉัน

"เดี๋ยวน้ำอุ่นก็มากวนแกเหมือนเดิม" โบว์นั่งลงตาม

"เราต้องตามตัวคนที่มันทำร้ายน้ำอุ่นมาได้เว้ย" ไกด์บอกกับคิม

"ใช่ เดี๋ยวกูให้พวกพี่กูตามให้"  เจมส์บอกกับคิม

"มึงเข้มแข็งนะไอ้คิม จะได้คอยดูแลน้องสาวกู" อาร์มพูดต่อ

"อืม" คิมตอบรับ

"ญาติกลับไปพักก่อนนะคะ วันนี้ยังเข้าเยี่ยมไม่ได้ค่ะ" พยาบาลบอกกับพวกเรา

"น้องสาวผมต้องหายใช่มั้ยครับ" อาร์มเอ่ยถาม

"ตอบไม่ได้นะคะ แต่ความหวังก็ยังมีอยู่เยอะ" พยาบาลตอบกลับยิ้มๆ

"ฝากดูแลน้องผมด้วยนะครับ" เจมส์บอกกับพยาบาล

"ค่ะ" พยาบาลตอบกลับและเดินเข้าห้องฉุกเฉินไป

"วันนี้แยกกันก่อนนะ พรุ่งนี้ตามตัวคนทำ" อาร์มเอ่ยขึ้น

"ไอ้คิมมึงโอเคป่าววะ" ไกด์ถามคิม

"ไม่ว่ะ" คิมตอบทั้งที่น้ำตาคลอ

"ต้องเข้มแข็งเว้ย จะได้มีแรงตามคนที่มันชนน้องน้ำอุ่น" เจมส์เดินเข้าไปตบไหล่คิม

"เออ" คิมตอบกลับ

"เดี๋ยวกูไปส่ง" เจมส์บอกกับคิม คิมก็พยักหน้ารับ

เราก็แยกย้ายกันกลับ ฉันกลับถึงห้องรีบโทรบอกพ่อแม่ ท่านทั้ง2เคลียที่ร้านแล้วจะรีบมาหา

เช้าวันต่อมา

ฉันตื่นแต่เช้ารีบอาบน้ำแต่งตัว และออกไปที่โรงพยาบาล วันนี้วันเสาร์ ฉันไม่ต้องไปมหาวิทยาลัย

ฉันมาถึงโรงพยาบาลเจอ คิมและพี่สาวของคิมอยู่ที่หน้าห้องไอซียู

"สวัสดีค่ะพี่เค้ก / สวัสดีครับ" ฉันและอาร์มยกมือไหว้สวัสดีพี่เค้ก

"สวัสดีจ๊ะ" 

"น้ำอุ่นเป็นไงบ้างคิม" ฉันเอ่ยถาม

"หมอบอกว่าอาการดีขึ้น อีก3-4วันน่าจะออกมาที่ห้องพักได้" คิมตอบฉัน สีหน้าคิมดูคลายเครียดไปเยอะ

"สวัสดีค่ะทุกคน/สวัสดีครับ/สวัสดีค่า" โบว์ไกด์และเอแคร์ เดินเข้ามา

"สวัสดีค่ะพี่ๆ / สวัสดีครับ" ตามด้วยน้องแพรวและเจมส์

"พี่ได้ที่อยู่คนที่มันชนน้องน้ำอุ่นแล้วนะ" พี่เค้กเอ่ยขึ้นมาขณะที่มองโทรศัพท์

"ใครชน" คิมเอ่ยเสียงเข้ม

"เป็นผู้ชายมันหลบอยู่แถวชานเมือง"

"ตามได้ไวมากพี่" เจมส์เอ่ยขึ้น

"แฟนพี่เค้กตามให้อ่ะ" คิมเอ่ยยิ้มๆ

"ไม่ใช่ย่ะ" พี่เค้กแว้ดใส่คิม

"ไปตามมันเลยได้มั้ยครับพี่" อาร์มเอ่ยขึ้น

"กำลังลากตัวมาแล้วจ๊ะ เดี๋ยวเราไปที่บ้านพี่" พี่เค้กตอบกลับ

"งั้นไปเลยนะ" คิมเอ่ย

"ไปสิ่"

"น้ำขิงขอไปด้วยนะคะ" ฉันเอ่ยขึ้น

"อยู่ที่นี่แหละ เผื่อน้ำอุ่นฟื้น" อาร์มบอกกับฉัน

"แต่น้ำขิงอยากเห็นหน้าคนที่มันทำน้อง"

"ให้น้ำขิงไปด้วยเถอะ แต่3สาวอยู่ที่นี่นะ" พี่เค้กพูดกับฉัน และหันไปพูดกับ โบว์เอแคร์ และน้องแพรว

"ค่ะ ตรงนี้โบว์อยู่เอง"

"งั้นไปกันเถอะ"

พวกเราตรงไปที่บ้านของคิม เจอคุณพ่อคุณแม่คิม และชายหนุ่มหน้าตาดี อาร์มบอกฉันว่าเป็นว่าที่สามีพี่เค้ก 

เราเอ่ยทักทายกันเสร็จ พี่แซม(ว่าที่สามีพี่เค้ก) ก็พาทุกคนมาที่สวนหลังบ้าน

เจอชายรุ่นเดียวกับฉัน ใบหน้าช้ำมาก ถูกมัดอยู่ที่ต้นไม้ และมีลูกน้องพี่แซมยืนเฝ้าอยู่

"มันยอมบอกแล้วครับว่าใครสั่งให้ทำ" ลูกน้องคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมา

"ใครสั่ง" พี่แซมเอ่ยถาม

ลูกน้องบอกมา แต่ตอนนี้หนีไปที่ชะอำ พวกเราเลยรีบมุ่งหน้าที่ชะอำทันที (อยากรู้ว่าใคร รออ่านในเรื่อง ขโมยใจนายหน้านิ่งนะคะ คิกๆ)

เราตรงไปที่นายคนนั้นบอกก็เจอตัวผู้หญิงคนนั้น

"จะหนีไปไหนจ๊ะสาวน้อย กล้ามากนะที่ทำน้องสะใภ้ฉันแบบนี้" พี่เค้กเอ่ยขึ้น หลังจากที่พี่แซมจับตัวผู้หญิงคนนั้นไว้

"ฉันไม่ได้ทำ" พี่หญิงคนนั้นปฏิเสธ

"กล้าทำไม่กล้ารับ" สายตาพี่เค้กดูน่ากลัวสุดๆ

"เอาไงเค้ก" พี่แซมเอ่ยถาม

~เพี๊ยะ/เพี๊ยะ/เพี๊ยะ~ พี่เค้กสะบัดฝ่ามือเข้าที่หน้าผู้หญิงคนนั้นหลายครั้งจนเลือดกลบปาก

"พอแล้วพี่ ส่งตำรวจให้ได้รับโทษตามกฎหมายต่อ" คิมเอ่ยห้าม

"ก่อนส่งน้ำขิงขอสักทีได้มั้ยคะ" ฉันเอ่ยขึ้นมา

"ได้สิ่จ๊ะ" พี่เค้กตอบยิ้มๆ

"เธอเลวมาก!!!" ฉันตวาดใส่ผู้หญิงคนนั้น น้ำตาฉันคลอจนจะเอ่อล้นออกมา

~เพี๊ยะ/เพี๊ยะ~ ฉันตบเข้าที่หน้าผู้หญิงคนนั้นเต็มแรง

เราลากตัวผู้หญิงและผู้ชายที่มันทำร้ายน้ำอุ่น ส่งตำรวจ 

หลังจากนั้น4วัน น้ำอุ่นได้ออกมาที่ห้องพัก คิมนอนเฝ้าทุกคืน ตอนกลางวันคิมไปเรียน คุณพ่อคุณแม่อาร์มและคุณพ่อคุณแม่คิมมาเฝ้า น้องแพรวก็คอยจดการบ้านและสรุปที่อาจารย์สอนไว้ให้น้ำอุ่น .

.

.

.

หลายวันต่อมา

"สวัสดีค่ะพ่อ สวัสดีค่ะแม่" ฉันมารอรับพ่อแม่ที่สนามบิน

"สวัสดีครับ" อาร์มยกมือไหว้สวัสดีพ่อแม่ฉัน

"สวัสดีจ๊ะ แฟนหรอน้ำขิง"  แม่ฉันเอ่ยถาม

"ใช่ค่ะแม่"

"ชื่ออาร์มใช่มั้ย" พ่อฉันถามอาร์ม

"ใช่ครับ ผมอาร์มครับ" 

"ดูดีนิ่" พ่อฉันเอ่ยยิ้มๆ

"พาแม่ไปหาน้ำอุ่นหน่อยสิ่ แม่อยากเจอจะแย่แล้ว" แม่ฉันเอ่ยขึ้นมา

"ไปค่ะ" ฉันพาพ่อแม่มาที่รถเพื่อที่จะตรงไปที่โรงพยาบาล

**********END EP36**********

SPOIL

"หน้าบึ้งเชียว เดี๋ยวไม่หล่อน๊า" 

"ก็ดูไอ้ลูกค้าดิ่ จะจีบน้ำขิงของอาร์ม"

*****************************