ตอนที่ 10
เมื่อผ่านเื่น่ายินดีไปแล้ว ทุกคนจึงแยกย้ายกันไปทำงานของแต่ละคน
"ลูกเอาไส้หมูกลับมาทำไมกัน เขาไม่กินกันหรอกนะ มันเหม็นมาก ลูกซื้อเนื้อหมูมาแล้ว เราทำเนื้อหมูกินกันไม่ดีกว่าหรือ"
เมื่อเห็นของที่ลูกสาวเอากลับมาด้วย แทบอยากจะรีบเอาไปโยนทิ้งโดยเร็ว เพราะมันมีกลิ่นที่ชวนคลื่นไส้เป็อย่างมาก ไม่รู้ว่าลูกสาวจะเอากลับมาทำไมกัน
"โธ่ แม่คะนี่มันของอร่อยเลยนะคะ ตอนที่นอนหลับไป ฉันฝันและเห็นพวกเขาทำไส้หมู ดูแล้วมันอร่อยมาก เดี๋ยวฉันจะทำให้ทุกคนได้กิน" ทุกคนทิ้งของอร่อยกันไปได้อย่างไรกัน เสียของจริงๆ
"อย่างนั้นหรือ ก็ได้ แม่เชื่อลูก"
ในเมื่อสิ่งที่ลูกพูดล้วนแต่เป็เื่จริงทั้งนั้น จะไม่ให้เธอเชื่อได้อย่างไรกัน จึงได้แต่มองลูกสาวทำ แต่ไม่สามารถที่จะช่วยอะไรได้ เพราะไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร
รั่วเหลียนฮวา ค่อยๆ ทำไส้หมู โดยการล้างให้สะอาด และนำมาขยำเกลือเพื่อที่จะลดความคาว ยังไม่พอ ยังมาล้างอีกหลายๆ รอบ เมื่อเสร็จแล้ว จึงได้นำเครื่องพะโล้ ใส่ในหม้อเพื่อที่จะจะทำพะโล้ไส้หมู และบางส่วนเธอนำไปหมักกับเครื่องปรุงที่มี เพื่อที่จะนำไปทอด ให้หอมหวนชวนน้ำลายไหล ส่วนเนื้อหมู เธอนำบางส่วนมาผัดกับผัก ส่วนที่เหลือ เธอแร่เป็แผ่นบางๆ เพื่อที่จะหมักกับเกลือ เพื่อที่จะตากเอาไว้กินหลายวันได้
คงต้องทำอย่างนี้ไปก่อน ไม่อย่างนั้นเนื้อหมูที่มีคนได้เสียและไม่สามารถกินได้ ส่วนมันหมูเธอเจียวเอาน้ำมัน ส่วนกากเก็บเอาไว้ก่อน มันสามารถนำไปผัดกับผักได้อีก
ตอนนี้พะโล้ที่ตั้งบนเตากำลังส่งกลิ่นหอมไปทั่ว ทำให้ทุกคนเมื่อได้กลิ่นแล้วต้องแอบลอบกลืนน้ำลายกันเลยทีเดียว เพราะกลิ่นนี้พวกเขาไม่ได้กลิ่นมานานมากแล้ว จนแทบที่จะไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเป็กลิ่นอะไร
และยังไม่เพียงเท่านั้น เพราะกลิ่นทอดอะไรสักอย่างก็ตามมาด้วย จนอยากให้ถึงเวลาอาหารเย็นเร็วๆ เหลือเกิน เพราะอยากจะรู้ว่าอาหารที่ได้กลิ่นนั้นเป็อะไรกันแน่
"พี่เขยคิดว่าแม่และพี่เหลียนฮวา ทำอะไรให้พวกเรากินครับ"
ิเฟย ที่อดใจไม่ไหว ถามพี่เขยของเขาที่กำลังทำแผงตากหมูให้กับพี่สาวของเขาอยู่
"อืม อาจจะเป็ไส้หมูหรือเปล่า เพราะถ้าเป็เนื้อหมู คงจะต้องใช้หมูหมดเลย และคงจะกินได้แค่มื้อเดียว"
เขาเดาเอา เพราะถึงจะมีเงินเข้าบ้านมาบ้าง แต่ก็จำต้องประหยัดอยู่ดี การกินที่ฟุ่มเฟือยเกินไป ไม่เป็ผลดีกับครอบครัวในอนาคตถ้าเงินหมดลงอย่างแน่นอน
"ไส้หมูหรือครับ อย่าบอกว่าเป็เ้ากินเหม็น และดูอย่างไรก็ไม่น่ากินอย่างนั้นหรือครับ ิซานรับไม่ได้ ไม่มันต้องไม่ใช่อย่างที่พี่เขยคิดอย่างแน่นอน"
เขาได้เห็นไส้หมูแล้ว มันทั้งมีกลิ่นเหม็นและไม่น่ากินเลยสักนิดเดียว แต่กลิ่นที่เขาได้รับอยู่นี้ คิดอย่างไรก็ไม่น่าจะใช่เ้าสิ่งน่ารังเกียจที่เขาเจออย่างแน่นอน
"ิเฟยก็ไม่คิดว่าจะใช่เหมือนกัน พี่เขยก็เห็นเหมือนกันไม่ใช่หรือ ดูอย่างไรแล้วมันก็ไม่น่าที่จะเอามากินได้"
เขาแค่คิดก็นึกถึงแต่ภาพไม่น่าดูของไส้หมู จะให้พวกเขากินอย่างนั้นหรือ ให้เขากินผักต้มอย่างเดียวดีกว่า
"ไม่เชื่อใจฝีมือพี่สาวของเราอย่างนั้นหรือ พี่ว่านะต้องทำออกมาได้น่ากินอย่างแน่นอน"
เขารู้สึกอย่างนั้นจริงๆ เพราะหลายอย่างแล้วที่เธอบอกว่าทำได้ และมันก็เป็อย่างนั้นจริง และครั้งนี้เขาเองก็เชื่ออย่างแน่นอนว่าเธอสามารถทำให้ไส้หมูที่น่าเกลียดกลับมาเป็อาหารที่น่ากินอย่างแน่นอน
"ครับ ผมจะรอดู"
"ิเฟยก็จะคอยดูเหมือนกันครับ"
ส่วนคนที่เป็หัวข้อในการสนทนา ได้แต่ยิ้มรับกับอาหารที่วันนี้เธอบรรจงทำให้ทุกคนได้กินจนเต็มอิ่ม และคิดว่าทุกคนต้องชอบอย่างแน่นอน เธอคิดว่าทุกคนคงจะนึกภาพของไส้หมูที่ไม่น่ากินอยู่ แต่เอาไว้ให้เจอรูปลักษณ์ที่เปลี่ยนไป รับรองว่าจะต้องลืมภาพเก่าไปอย่างแน่นอน
"แม่คะ ลองชิมไส้ทอดกระเทียมดูสิคะ รับรองอร่อย"
เธอหยิบกินและเคี้ยวด้วยความอร่อย ทำให้คนเป็แม่ได้แต่มอง และคิดอยู่ในใจว่ามันจะอร่อยอย่างที่ลูกสาวบอกจริงๆ อย่างนั้นหรือ แม้ตอนนี้มันจะกลายเป็สีเหลืองจากการทอดมองแล้วน่ากินก็ตาม แต่เธอยังติดภาพที่ไม่น่ากินในตอนแรกอยู่เลย แต่ถ้าไม่กินกลัวว่าลูกจะเสียใจ จึงจำใจยิ้มขึ้นมาเข้าปากอย่างกลัวๆ แต่เมื่อได้เคี้ยวแล้วกลับไม่ได้เป็อย่างที่ตัวเองคิดเลยสักนิดเดียว
"มันอร่อยแบบแปลกๆ เหมือนกันนะ ไม่คิดว่ามันจะเปลี่ยนไปได้ถึงอย่างนี้ และไม่มีกลิ่นเหม็นอย่างที่คิดเลย ลูกเก่งมากจริงๆ นี่เป็ครั้งแรกของแม่เลยนะที่ได้กินมัน"
"ฉันบอกกับแม่แล้วอย่างไรล่ะคะ มันสามารถที่จะกินได้ และยังอร่อยอีกด้วย ดูสิพวกเขานำไปทิ้ง เสียของมากจริงๆ"
"ทุกคนคงจะรังเกียจ และอาจจะเคยกินแล้ว มันคงทำแล้วไม่ได้อย่างที่ลูกทำมากกว่า"
"ก็จริงค่ะ พะโล้ก็อร่อยเหมือนกันนะคะแม่ ไส้ก็จะกรุบๆ และมันถูกดับกลิ่นด้วยเครื่องพะโล้ รับรองอร่อยเหมือนกัน ไม่รู้ว่าคนอื่นจะชอบหรือเปล่านะ"
"แม่ว่าทุกคนคงจะคิดเหมือนกับที่แม่คิดนั่นล่ะ ต้องให้พวกเขาได้ลองกินด้วยตัวเอง ถึงจะรู้ถึงความอร่อยได้ แต่ถ้าได้ลองกินแล้ว แม่ว่าทุกคนต้องชอบอย่างแน่นอนเลยลูก"
"ค่ะแม่ วันนี้จะได้กินกันให้อิ่มเลยค่ะ"
สองคนแม่ลูกต่างก็คุยกันไป และช่วยกันทำงานในครัวไปเรื่อย โดยไม่ได้สนใจเลยว่าอาหารที่ตัวเองทำนั้นได้ไปรบกวนชาวบ้าน และรู้สึกทรมาน เพราะกลิ่นของอาหารนั้น
"บ้านไหนกันนะ ที่ทำอาหารกลิ่นหอม รบกวนชาวบ้านอย่างพวกเราอย่างนี้ ไม่คิดหรืออย่างไร ว่าคนอื่นจะทรมานแค่ไหนกับความอยากกินของอร่อย" พูดพร้อมทั้งมองอาหารบ้านของตัวเองที่มีแต่ผัก
"นั่นน่ะสิ แต่เหมือนจะมาจากทางบ้านของหลิงเฟยนะ"
"แกจะบ้าหรืออย่างไรกัน บ้านนั้น ใครๆ ก็รู้ว่าจะกินอาหารสักมื้อหนึ่งยังยากลำบาก แล้วจะเอาอาหารดีๆ ที่ไหนมากินกัน คงเป็บ้านของต้าเหว่ย ที่เป็พี่ชาย จะน่าจะเป็ไปได้มากกว่า"
"อืม..มันก็จริงนะ แต่จะบ้านใครก็ไม่รู้ล่ะ แต่ฉันทรมานเหลือเกิน ทำให้คนอื่นอิจฉาอย่างนี้"
"เฮ้อ อิจฉาก็ไม่สามารถทำอะไรได้ กินผัดผักเท่าที่มีนั่นล่ะ"
ชาวบ้านที่ได้กินส่วนใหญ่ต่างพยายามที่จะหาว่าบ้านไหนที่ทำอาหาร ที่ส่งกลิ่นไปทั่ว แต่สุดท้ายแล้วก็ไม่รู้ว่าเป็บ้านไหน
ส่วนบ้านที่ทำนั้นตอนนี้ทุกคนกำลังนั่งรวมตัวอยู่ที่โต๊ะอาหาร วันนี้มีอาหารหลายอย่าง และยังมีข้าวกินแบบเต็มๆ อีกด้วย แต่อาหารที่ทำคือ ผัดผักใส่เนื้อหมูเล็กน้อยนั่นพวกเขารู้จักกันดี แต่อีกสองอย่างที่ทำมานั้นเป็ไส้หมู น่าจะเป็ไส้หมูทอด และอีกอย่างเป็พะโล้ไส้หมู
พ่อ สามี และน้องชายทั้งสองคน ต่างนั่งมองอาหาร โดยที่ไม่ยอมตักอะไรกิน เหมือนจะยังลังเล แม้ว่าหลังจากที่ทำเสร็จแล้วมันจะดูน่ากินมากก็ตามที แต่ก็ยังไม่อาจที่จะวางใจได้
"กินกับเถอะ จะนั่งจ้องกันอีกนานไหม"
"มันจะกินได้แน่ใช่ไหม"
"แน่สิ อร่อยด้วย"
"โธ่ กินกันเถอะค่ะ รับรองว่าอร่อย อย่าไปจำภาพก่อนทำเลยค่ะ เดี๋ยวฉันกินก่อนแล้วกัน ถ้าช้าหมดไม่รู้ด้วยนะคะ"
"ใช่แล้ว ไม่กินก็ดีเหมือนกัน ฉันจะได้กินกับเหลียนฮวา ไม่รู้จักของอร่อยเสียแล้ว"
"จริงหรือครับแม่ แม่ไม่โกหก ิซานใช่ไหม"
"ิเฟยก็อยากกินครับ แต่กลัวเหม็นครับ"
"แม่จะโกหกลูก ทำไมกัน ลองกินดูก่อน ไม่ชอบก็ไม่ต้องกินเท่านั้นเอง แต่ถ้าไม่กินแล้ว ลูกต้องพลาดของอร่อยอย่างแน่นอนเลย"
"ครับ / ครับ"
หลังจากนั้น ทุกคนจึงเริ่มกิน แม้จะยังกลัวกันอยู่ แต่ก็ต้องลอง ไม่อย่างนั้นคนที่ทำให้กินได้เสียใจ แต่หลังจากได้กินแล้ว ความคิดว่ามันไม่อร่อยได้เปลี่ยนไปทันที และสงสัยเข้ามาแทน เพราะไม่ได้กลิ่นเหม็นเลยสักนิดเดียว มีแต่กลิ่นที่หอมน่ากินเท่านั้น
"อร่อย x 4" ทั้งสี่คนต่างพูดออกมาเหมือนกัน
"เป็อย่างไรบ้างคะ บอกแล้วว่ามันเป็ของอร่อย ทีนี้เชื่อหรือยังคะ"
"น้องมันอร่อยมากเลย ดูสิพี่ชิมทั้งสองอย่างแล้ว อร่อยทั้งสองอย่างเลย"
"พ่อชอบเหมือนกัน"
"ิซานชอบพะโล้ไส้หมูมาก"
"ิเฟยชอบเหมือนกันครับ โดยเฉพาะไส้ทอดนี้อร่อยมากเลยครับ"
ทั้งสี่คนหลังจากที่ได้กินแล้ว ต่างชมชอบกัน และลืมไปเลยว่าตัวเองเคยรังเกียจ และไม่ยอมที่จะกินก่อนหน้านี้ ต่างก็กินกันอย่างอร่อย ส่วนคนที่ทำนั้น เมื่อเห็นว่าทุกคนชื่นชอบ จึงได้แต่ยิ้ม และดีใจที่ทุกคนกินได้ เธออยากให้ทุกคนมีความสุขในการกิน และวันนี้เธอก็ได้เห็น อย่างนั้นแล้ว เธอต้องหาทางทำให้พวกเขาอยู่ดีกินดีต่อไปให้ได้
( ฝากติดตามด้วยนะคะ )
195
