วันถัดมา
ที่ร้านอาหารใจกลางเมืองตุลกับหมอพริ้มนั่งรอเพื่อน ของทั้งคู่ที่ยังไม่รู้เลยว่ากำลังจะถูกโดนจับคู่
ประตูเปิดออกเธียร์กับโฟมเดินเข้ามาคนละทาง
ทั้งคู่เห็นหน้ากันและกัน ถึงกับตื่นใพร้อมกัน
“คุณ!” / “นาย!” เสียงทักทายทับกันพอดี
โฟมถูกหมอพริ้มดึงให้นั่งด้านหนึ่ง ขณะที่เธียร์ก็ทรุดตัวลงข้าง ๆ ตุลอย่างมึนงง ตุลยิ้มให้เพื่อนก่อนถามเข้าประเด็น
“ว่าไงมึง… เื่หาแฟนปลอมๆน่ะ ยัง้าอยู่ไหม?”
หมอพริ้มเสริมต่อ
“แล้วทางฝั่งโฟม… ถ้ามีคนช่วยให้สมหวังเื่ลูก จะโอเคหรือเปล่า?”
ทั้งร้านเหมือนเงียบลงรอคำตอบ แล้วประโยคเดียวของทั้งสองก็ดังขึ้นพร้อมกันอย่างประหลาด
“โอเคนะ / แน่นอน”
หลังจากวันนั้น ทั้งสองตกลงทำสัญญากัน โฟมเตรียมร่างกาย ส่วนเธียร์ตรวจตัวอย่างสเปิร์มเพิ่มเติม ผลออกมาเข้ากันได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อ นั่นคือหนึ่งในเหตุผลที่โฟมยอมเสี่ยงร่วม “แผนหลอกๆ” ในครั้งนี้
และวันนี้…เป็วันที่พวกเขาต้องเดินทางเข้าบ้านของเธียร์ ในบทบาท แฟนปลอม ๆ ของหลานชายตระกูลใหญ่
โฟมนั่งตัวตรงในรถหรูของเธียร์ กุมมือแน่น ราวกับหวั่นใจและเกรงกลัว
“นี่คุณ…” เธียร์เอ่ยขึ้นขณะขับรถเข้าไปรั้วบ้าน
“ผมบอกก่อนนะ เราจะไม่แตะต้องตัวกัน”
โฟมพยักหน้าอย่างเร็ว “ผมก็ไม่อยากมีผัว… แค่อยากมีลูก”
“ดี เพราะผมก็ไม่ได้อยากมีเมีย…แค่หลอกคุณย่าให้จบๆ เท่านั้น”
โฟม “หึ!”ขำขันในลำคอ เหมือนสมเพชทั้งเขาและตัวเอง ความ้าของทั้งคู่เหมือนกันอย่างน่าขบขัน คนหนึ่งอยากมีลูก โดยไม่้ามีครอบครัว
อีกคนเฝ้ารอคนที่ไปมีครอบครัวกับคนอื่นกลับมาหาตัวเอง ต่างคนต่างต้องเลือกทางนี้
โฟมนึกถึงความพยายามตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา เขาฉีดฮอร์โมน ฝังตัวอ่อน ล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่า หวังเหลือเกินว่าครั้งนี้ มันจะได้ผล
รถจอดสนิทหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่สไตล์จีนร่วมสมัย ประตูเปิดออกพร้อมกลิ่นอายของบรรยากาศครอบครัวใหญ่
คุณป้าเหม่ย ก้าวออกมาพร้อมกับ ป้าจู คนรับใช้และเพื่อนคู่ใจหญิงสูงวัยผู้ช่วยดูแลเธียร์มาั้แ่เล็ก
“มาแล้วเหรอ เ้าตัวแสบ”
ป้าเหม่ยเอ่ยเสียงเข้ม แต่ในตาเต็มไปด้วยความคิดถึง
“สวัสดีครับคุณป้า… เอ่อ”
เธียร์รีบจับมือโฟมพาเข้ามาใกล้
“โฟมครับ..นี่แม่คนที่สองของผมครับ และนี่ โฟมหลานสะใภ้ของคุณป้าครับ”
โฟมยกมือไหว้อย่างนอบน้อม “สวัสดีครับคุณป้า”
ป้าเหม่ยหรี่ตา พลางรับไหว้ แล้วหัวเราะหึ
“หลานสะใภ้…น่ารักเชียวนะ ไปหามาจากที่ไหนมาละเ้าแสบ?”
ยังไม่ทันให้ใครสงสัย เธียร์ก็สวมบทคนหวงเมียเต็มขั้น โอบเอวโฟมพร้อมรอยยิ้มกว้าง
“ป้าครับ พูดอย่างนี้ เดี๋ยวโฟมเขาน้อยใจนะครับ”
โฟมสะดุ้งกับััที่ไม่ทันตั้งตัวแต่ยังยิ้มฝืนตามสถานการณ์ ทั้งเขิน ทั้งไม่ชิน ขณะที่ป้าเหม่ยดูไม่ค่อยเชื่อ แต่ก็พยักหน้าเรียบ ๆ
“งั้นเข้าบ้านเถอะ ป้าเตรียมห้องนอนไว้ให้หลานใหม่เรียบร้อย”
คำว่า “ห้องนอน” ทำเอาโฟมขนลุกซู่…
ป้าจูโน้มตัวกระซิบ “อย่างที่คุณเหม่ยคิดไว้ไม่ผิดเลยค่ะ”
ป้าเหม่ยพัดตัวเองเบา ๆ “ฉันชอบเด็กคนนี้”
เธอพูดเสียงไม่ดัง แต่ดังพอให้ทุกคนได้ยิน
เมื่อเข้ามาในห้องโถงใหญ่โฟมมองซ้ายมองขวาอย่างตื่นตาและประหม่า ทุกสิ่งดูหรูหรามีระเบียบเกินความเคยชินของเขาไปมาก
“นั่งก่อนสิ” ป้าเหม่ยผายมือให้
“ขอบคุณครับ”
โฟมยกมือไหว้อย่างสุภาพ ก่อนค่อย ๆ ทิ้งตัวลงนั่ง ส่วนเธียร์…นั่งก่อนแล้วแบบไม่รอ เหมือนลืมไปว่าอีกคนคือ “แฟน” ที่เพิ่งแนะนำตัวไปเมื่อไม่กี่นาที
ป้าเหม่ยมองตาเขม็ง ความสงสัยก่อตัวขึ้นอย่างชัดเจน จนทำให้เธียร์รีบแก้เกมหันมาพยุงโฟมแบบเล่นใหญ่
“นั่งตรงนี้ครับที่รัก”
โฟมแทบหลุดหัวเราะกับการแสดงละคร ขณะที่ป้าเหม่ยยกพัดขึ้นสะพัดเบาๆแล้วเคาะนิ้วบนโต๊ะ
“เลิกเล่นละครเถอะ เ้าตัวแสบ”
น้ำเสียงไม่ดุ แต่ั์ตามีแววรู้ทันทุกอย่าง แต่…ป้าเหม่ยไม่ได้ไม่ชอบเธอเพียงอยากดูต่อเท่านั้นว่า หลานสะใภ้คนนี้…จะอยู่ได้ถึงกี่ฉาก
และเื่ลวง ๆ ที่ทั้งคู่สร้าง…เหมือนเริ่มถูกจับสังเกตั้แ่วินาทีแรก
....................................
1K
