ตอนที่ 18 ทบทวน
รถสปอร์ต สีดำ ได้ขับมาจอดหน้าบ้านหญิงสาวทุกคนต่างได้มันมามองกับคนที่มาตรงหน้า
ชานนท์ได้เปิดประตูรถลงมาเห็นเพื่อนๆ และพ่อของหญิงสาวได้ยืนอยู่หน้าประตูชายหนุ่มก้มหน้าลงเล็กน้อย
ทุกคนที่ได้เห็นว่าคนที่มาเป็ชานนท์กลับจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าเหมือนอยากจะกินเืกิน
“งั้นพวกเราลาคุณพ่ออีกรอบละกันนะคะ”
“จ๊ะ จ๊ะ”
คุณปกรณ์พ่อของหญิงสาวได้ยืนเอามือล้วงกระเป๋าสีหน้าที่มองชายหนุ่มตรงหน้า บ่งบอกความไม่พอใจและไม่ชอบใจ
“สวัสดีครับคุณอา”ชานนท์ได้ยกมือไหว้
ปกรณ์ได้มองชายหนุ่มด้วยหางตาแล้วเดินเข้าบ้านไปไม่ทักทายใดๆ ทั้งสิ้น
ชานนท์ได้ยืนรอหญิงสาวอยู่หน้าบ้านั้แ่เช้าจนตอนนี้ตะวันลับขอบฟ้า สายฝนที่กำลังโปรยปรายลงมาทำให้ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ได้เปียกปอนไปหมด
ปกรณ์ได้ยืนมองดูชายหนุ่มจากห้อง้า ใจหนึ่งก็รู้สึกสงสารเพราะยังไงก็เป็คนที่คุ้นเคยและสนิทสนมกันจึงได้เดินกางร่มออกมาดูและพูดคุย
“คุณอาครับ น้องเป็อย่างไรบ้างครับ” ชายหนุ่มเอ่ยถามออกมาด้วยความเป็ห่วง
“เธอกลับไปเถอนะแล้วไม่ต้องมาถามว่าลูกชั้นเป็อย่างไรบ้าง”คงไม่มีความจำเป็อะไรอีกแล้วนะ
“ผมทราบครับคุณอา แต่ยังไงผมก็ยังเป็ห่วงน้องคุณ”
“ทำกันแบบนี้ แล้วมาบอกว่าเป็ห่วงอย่างนั้นเหรอถ้าแคร์กันจริง ทำไมไม่ดูแลลูกชั้นให้ดีกว่านี้” ห๊ะ!
ปกรณ์มองหน้า ชานนท์ อย่างโมโห
“ผมขอโทษครับคุณอา ”
“มาขอโทษอะไรตอนนี้ว่ะ ไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว”
“แต่ผมรักน้องคุณจริง ๆ นะครับ”
“มึงทำแบบนี้แล้วมาบอกว่ารักลูกกูอย่างนั้นเหรอ”
“ตอแหล!”
“มึงอะรักตัวเองเห็นแกตัว ลูกสาวชั้นให้โอกาสแก แก้ไขตัวองกี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้วแต่แกก็ยังปรับปรุงตัวไม่ได้ ยังเหมือนเดิม สันดานเดิมๆ ถ้ากลับตัวไม่ได้ก็กลับไปซะ แกคงดีไม่พอสำหรับลูกสาวชั้น”
ปกรณ์รู้สึกโมโหอย่างมาก ที่ชายหนุ่มตรงหน้า มาทำให้แก้วตาดวงใจคนที่ตัวเองทะนุถนอมมาั้แ่เกิดไม่เคยทำให้เสียใจหรือร้องไห้เลยสักครั้งแต่ครั้งนี้หญิงสาวกลับร้องไห้เสียใจอย่างหนัก จนกินข้าว กินปลาไม่ได้ ทำให้ผู้เป็พ่อคนนี้ทุกข์ใจไปไม่น้อยเหมือนกัน
ปัง! เสียงประตูบ้านได้ถูกปิดลงอย่างแรง ต่อหน้าชานนท์
คุณานันท์ได้แอบดูเหตุการณ์ต่างๆ อยู่ชั้นบนของบ้านเห็นชายหนุ่มที่ยืนตากฝนอยู่อย่างไม่ลดละ ไม่ยอมกลับ
น้ำตาชายหนุ่มตอนนี้ได้ไหลรวมออกมาปะปนกันสายฝนที่กำลังตกลงมาอย่างหนักหน่วงเหมือนน้ำตาของตนชายหนุ่มรู้สึกเสียใจ ครุ่นคิด และไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไปดี
เช้าวันใหม่คุณานันท์ได้เตรียมตัวเพื่อที่จะไปมหาวิทยาลัย และได้นั่งรับประทานอาหารเช้ากับพ่อแต่หญิงสาวกลับเหม่อลอย เขี่ยข้าวในจานไปมา
“ทานข้าวหน่อยนะลูกนะ จะได้มีแรงไปเรียน” ปกรณ์เป็ห่วงลูกสาว
“อะไรที่มันผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปนะลูกนะยังไงหนูก็ยังมีพ่ออยู่นะลูก ไม่ต้องคิดมากนะ เสียสุขภาพจิตเปล่า ๆ นะลูก คนที่ไม่ดีไม่รักเราจริง ก็ปล่อยมันไปนะ อย่าให้ค่า คนที่ไม่รักเราจริงมาทำร้ายจิตใจเราแบบนี้สิลูก ”
ปกรณ์ได้ลูบหัวลูกสาวอย่างแ่เบา
นี่แหละนะโลกของเรายิ่งมืดก็จะยิ่งเห็นดวงดาวเวลาเรามีเื่ที่ทุกข์ใจ ก็จะรับรู้ได้ว่ามีใครที่เป็ห่วงเราอย่างจริงใจบ้าง
“แก หน้าซีดไปหมดแล้วนะ เติมแป้งหน่อยนะยายคุณ” อาร์ตี้เพื่อนสาวได้ใส่ใจความสวยงามให้หญิงสาวตลอดเวลาทั้งสองได้จับคุณานันท์ แต่งหน้าให้มันดูสดชื่นแจ่มใส่
หาอะไรทำเยอะๆ เข้าไวนะ คุณานันท์ เธอจะได้ไม่ฟุ้งซ่านไม่ก็ให้เพื่อนเล่าเื่ตลกให้ฟังเยอะๆ นะเธอจะได้มีเสียงหัวเราะออกมากลบความเศร้าที่เธอมี เมื่อเวลาผ่านไปเดี๋ยวหัวใจก็จะแข็งแรงด้วยตัวมันเอง นะ คุณานันท์
“คุณ ในฐานะที่ชั้นช่ำชองเื่การมีคู่ขอแนะนำเธอหน่อยได้มั้ย?”เจนเพื่อนสาวได้หันมามองหน้าคุณานันท์
“ว่าไง… “แกจะมาแนะนำอะไรชั้นเหรอ?”
“ชั้นว่านะ การที่แกจะลืมคนเก่าไปได้แกก็ต้องหาคนใหม่มาแทนมั้ยล่ะ”เจนและอาร์ตี้ได้ส่งสายตาหากันแบบมีเลศนัย
“ยังไง ไหนว่ามา”
“ก็ ณภัทร ไงแก ชั้นว่าเค้าเป็คนดีคนหนึ่งเลยนะดูแล้วก็ชอบแกอยู่เหมือนกันนะ ”
“ใช่ ชั้นคิดว่าคนนี้จะต้องดีกว่าคนเก่าแน่นอน”
อาร์ตี้เสริมทับ
“แต่ถ้าเธอไม่เอาชั้นขอก็ได้นะ”อาร์ตี้ยิ้มหวานให้เพื่อน ๆ
คุณานันท์ได้เดินมายังห้องสมุดของมหาวิทยาลัยชะเง้อ มองไปรอบ ๆ ห้อง
“น้องคุณ” ชานน์ได้ดึงแขนหญิงสาวซึ่งก็ทำให้คุณานันท์ใมากเช่นกันเพราะคนที่เธอมาหาในครั้งนี้ไม่ใช่ชานนท์อย่างแน่นอน
หญิงสาวหันไปมองหน้าชายหนุ่มด้วยความใ
“คุณมาทำอะไรที่ห้องสมุดครับ?”ชานนท์เอ่ยถาม
“มาหาแฟนค่ะ”
“แฟน?”
“ ตกลงน้องคุณ คบกับไอ้ณภัทร จริงๆ เหรอครับ?”
“ ค่ะ ”
“คุณรักเขาได้จริงๆเหรอ?”
“ ค่ะ ” หญิงสาวพยายามแกะมือชายหนุ่มออกจากแขน
“น้องคุณลืมเื่ของเราได้จริงๆ เหรอครับ?”
“เื่ของเราเหรอคะเื่ของเรามันมีอะไรที่ให้น่าจดจำเหรอคะ?”หญิงสาวได้หันไปมองหน้า ด้วยสายตาที่ไม่กระพริบ ดุดัน
กริ่ง กริ่งเสียงโทรศัพท์ของคุณานันท์ดังขึ้นมา ทำให้หญิงสาวสะบัดมือชายหนุ่ม ที่จับแขนเธอไว้ออกในทันที
“ ฮาโหล โอเคเดี๋ยวเจอกันค่ะ”
คุณานันท์เมื่อได้รับโทรศัพท์ ก็ได้เดินออกไปจากห้องสมุดในทันทีทำให้ชานนท์ยืนมองหญิงสาวที่เดินออกไปจนลับสายตา
“พี่แพนเค้กมีอะไรหรือเปล่าคะ?”ถึงได้โทรมาหาคุณ
คุณานันท์ได้รับโทรศัพท์จากแพนเค้กเพราะหญิงสาวบอกว่ามีเื่อยากคุยด้วย จึงนัดเจอที่ร้านกาแฟใกล้มหาวิทยาลัย
“ พี่อยากจะขอโทษน้องคุณหน่อยอ่ะค่ะพี่อาจจะเข้าใจผิดไปก่อนหน้านี้ ว่าถ้าชานนท์ไม่มีน้องคุณแล้วเขาจะหันมาสนใจพี่บ้าง ”
“พี่ชานนท์ก็น่าจะกลับไปหาพี่ไม่ใช่เหรอคะ?”
แพนเค้กบีบน้ำตาให้ไหลออกมา
“เขาไม่ได้กลับมาหาพี่หรอกจ๊ะ ตอนนี้พี่ก็ได้รู้แล้วว่า ถึงจะไม่มีน้องคุณชานนท์ก็คงไม่กลับมาหาพี่อยู่ดี เพราะเขารักตัวเอง เขาไม่ได้รักคนอื่นอย่างจริงๆ เลย”
“เราสองคนโดนทำร้ายเพราะผู้ชายคนเดียวกันเลยนะคะน้องคุณ” หญิงสาวเอามือทั้งสองข้างเช็คน้ำตาที่มันไหลออกมา “ เราไม่น่าไปรักผู้ชายแบบนี้เลยใช่มั้ยน้องคุณ”หญิงสาวสะอึกสะอื้นต่อหน้าคุณานันท์
คุณานันท์ครุ่นคิดกับสิ่งที่มันเกิดขึ้นและคำพูดที่แพนเค้กได้พูดออกมา คุณานันท์ได้บีบมือหญิงสาวตรงหน้าเบา ๆ
“คุณเข้าใจพี่นะคะ”
“พี่ขอโทษนะคะน้องคุณ พี่ขอโทษจริงๆ ”
คุณานันท์พยักหน้ารับ
สายตาของหญิงสาวตรงหน้ากลับไม่ได้มีความรู้สึกที่อยากจะขอโทษหญิงสาวโดยแท้จริงสินะแพนเค้กกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่นะ
4เดือน ต่อมา
“ โอ้ย ชั้นโล่งเป็ที่สุด สอบเสร็จแล้วปิดเทอมใหญ่สักที ”อาร์ตี้รู้สึกเบิกบานใจเป็พิเศษวันที่รอคอยก็ได้มาถึงสักที
“พวกเราเตรียมตัวไปปาร์ตี้กันดีกว่า” เย้ เย้ ทั้งสามแปะมือกันอย่างมีความสุข
กริ่ง กริ่ง กริ่ง คุณานันท์ก้มหยิบโทรศัพท์ออกมา
“งั้นพวกแกไปกันก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวชั้นตามไป”
“โอเค งั้น เดี๋ยวแกตามมานะ”
“ฮาโหลค่ะ ”
“ หนูคุณ ป้าเองนะลูก ป้าสุพรรณีนะหนูเป็อย่างไรบ้างลูก สบายดีมั้ยคะ ?”
“สวัสดีค่ะ คุณป้า”หญิงสาวรู้สึกอึกอักที่จะตอบออกไป
“คิดถึงคุณป้ามากเลยนะคะ”
“ป้าก็คิดถึงหนูนะลูก”
เอ่อ...สุพรรณีรับรู้ปัญหาของลูกชายแล้วพยายามที่จะทำให้ความรู้สึกของทั้งสองกลับมาเหมือนเดิมให้ได้
“ คืออย่างนี้นะลูก พอดีป้ากับคุณลุงจะจัดงานฉลองปิดเทอมใหญ่แล้วก็ฉลองที่พี่ชานน์ได้เรียบจบแล้วที่ไร่เลยจะมีงานฉลองใหญ่เกิดขึ้นป้าก็เลยอยากให้หนูคุณมาเที่ยวที่ไร่ด้วยจ๊ะ พอดีเห็นพี่นนท์บอกว่า ่นี้ไม่ค่อยได้คุยกับหนูเท่าไหร่ หนูพอจะมีเวลามาหาป้าได้มั้ยลูก? ”
สุพรรณีลุ้นกับคำตอบของสาวน้อยในสายไม่น้อย
เอ่อ” แต่ว่า คุณกับพี่ชานนท์...”
เอิ่ม เอ่อ “ เนี่ยป้าสมจิตร เ้าเบิ้ม ทุกคนในไร่นะต่างบ่นคิดถึงหนูคุณกันทุกคนเลยนะลูก”
สุพรรณีหลอกล่อทุกทางเพื่อที่ให้คุณานันท์กลับมาที่ไร่ให้ได้ เพื่อลูกชาย แม่คนนี้ยอมทำได้ทุกอย่างเพราะตอนนี้ลูกชายของตนไม่ค่อยเป็ผู้เป็คนสักเท่าไหร่แล้ว
“แล้วอีกอย่างนะลูกตอนนี้ องุ่นมันกำลังอวบอิ่มเลยน่ะป้าอยากให้หนูคุณได้มาลิ้มลองรสชาติมันดูหน่อยว่าจะอร่อยสู้รอบแรกได้หรือเปล่านะ “
“ คุณป้าเอาองุ่นมาล่อคุณด้วยเหมือนคุณเห็นแก่ของกินยังไงไม่รู้นะคะ”หญิงสาวรู้สึกเขินอาย
“ ป้าอยากให้หนูคุณมาหาป้าจริงๆ นะลูกมานอนค้างที่นี่สักคืนนึงนะลูกนะ ป้ากับลุงคิดถึงลูกสาวของป้าจริงๆ นะจ๊ะ”
เอิ่ม” งั้นก็ได้ค่ะ แต่คุณขออนุญาตพาเพื่อนไปคนนึงได้มั้ยคะ?”
“ได้ลูกได้ พามากี่คนก็ได้ ป้ายินดีต้อนรับเสมอนะ”
“โอเคค่ะคุณป้า งั้นไว้เจอกันนะคะ”
“ ได้ลูกได้”
“ ค่ะ สวัสดีค่ะ คุณป้า”
เช้าวันใหม่ ที่สดใส เหล่านักศึกษาทั้งหลายทุกคณะต่างได้เขาร่วมงานที่ทางมหาวิทยาลัยได้จัดขึ้นเพื่อเป็การฉลองการปิดเทอมและการจบการศึกษาของรุ่นพี่ จัดให้มีการถ่ายรูปเป็ที่ระลึกหรือมอบดอกไม้ให้กัน
ชานนท์ความฮอตไม่เคยเปลี่ยนได้มีเหล่าสาว ๆในมหาวิทยาลัย ได้มาต่อแถวรอยืนถ่ายรูปกันแถวยาวเหยียดรับช่อดอกไม้จากสาวๆ เต็มอ้อมกอดจนเหล่าชายหนุ่มในแก๊งได้แอบมองด้วยความอิจฉาเล็กน้อย
“ อุ้ย “ณภัทร มีสาวมาหาแกด้วยนะ”
คุณานันท์ได้เดินข้ามาหาในกลุ่มของณภัทรที่กำลังยืนถ่ายรูปอยู่กับเพื่อนๆ ในคณะของตน
ชานนท์ได้หันไปตามเสียงที่โห่ดังขึ้นมา และได้เห็นคุณานันท์เดินมาหาณภัทร ต่างยิ้มแย้มและหัวเราะให้กันอย่างมีความสุข
“อ้าว พวกเรามาถ่ายรูปหมู่หน่อยเร็วเหล่านักศึกษาทั้งหลายต่างเบียดเสียดกันไปมาทำให้คุณานันท์ติดเข้าไปอยู่ในกลุ่มโดยไม่ได้ตั้งใจ หญิงสาวได้หันไปมองไหล่คนที่มากระทบเข้าอย่างจังสายตาหญิงสาวต้องเบิกกว้างเพราะไหลที่แนบชิดคนนั้น เป็ของชานนท์ ”
ชานนท์ได้มองหน้าหญิงสาวคนที่ได้ยืนอยู่ข้างๆตนซึ่งใกล้กันแค่นิดเดียวแต่มันเหมือนห่างไกลกันเหลือเกินตอนนี้ล้านความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ในใจ แต่ไม่สามารถพูดและทำอะไรได้เลยเพราะเธอได้หลุดมือไปแล้ว
“ อ้าวทุกคน 1...2.... พร้อมนะ”ทุกคนได้หันไปยิ้มให้กับคนถ่ายรูปตรงหน้าแต่สายตาชานนท์กลับยังจ้องมองอยู่ที่หญิงสาวคนข้าง ๆ ตนเท่านั้น เย้ เย้ ทุกคนยกมือขึ้นไชโยพร้อม ๆกัน
แสงแดดที่ส่องเข้ามายังหน้าหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มต้องเอามือที่แข็งแรงของตนบดบังแสงเอาไว้ให้ ไม่ให้มาโดนหน้าหญิงสาวแม้แต่น้อย
คุณานันท์ได้มองไปเห็นสิ่งที่ชานนท์ได้กระทำอยู่ก็ไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น ณภัทรเมื่อได้เห็นเหตุการณ์ก็ได้จับมือคุณานันท์เอาไว้แน่น มองหน้าชานนท์
“เราไปกันเถอะ ”
ณภัทรได้พาหญิงสาวออกไปทันทีปล่อยให้ชานนท์รู้สึกเจ็บแปล๊บที่หัวใจขึ้นมา พร้อมหน้าตาที่แดงกล่ำ
1K
