ฉันไม่เคยต้องไปไหนมาไหนแบบนี้คนเดียวเลยนะ รู้สึกโดดเดี่ยวยังไงไม่รู้ เฮ้ยยย ฉันหยุดเดินพร้อมมองไปรอบๆตัวแผนที่สิ้นสุดที่ตรงนี้ เป็เหมือนสุสานหินเก่าๆโบราณๆ ดูหลอนดีเหมือนกันแฮะ
“ตึก ตึก” เสียงเหมือนกำลังมีฝีเท้าเข้ามา อยากจะบอกว่าหูฉันดีก่วามนุษทั่วไปอีกนะ ฉันค่อยๆเดินถอยหลบหลังหิน
“ไม่ต้องหลบกับหลอกเดินออกมาได้แล้ว” เสียงชายแก่ชราที่แหบพร่าแต่หนักแน่น “ฉันรู้ว่าพวกเธอมากันครบแล้ว” สิ้นสุดเสียงชายชรานั้น อยู่ก็มีคนที่หลบอยู่หลังหินคนอื่นๆทยอยเดินออกกันมา ฉันก็เป็หนึ่งในนั้น ฉันมองไปรอบๆนับคร่าวๆจากสายตาประมาณ10ก่วาคน “หึพวกเด็กใหม่ มากันตรงเวลาดีมากนะ เดี๋ยวเข้าไปเจอรุ่นพี่ข้างในแล้วกัน”เสียงแหบพร่าแต่เยือกเย็น
“รุ่นพี่…” ฉันพูดเหมือนเสียงกระซิบ
“ข้างใน?” เสียงเด็กสาวๆข้างๆฉันเอ่ยขึ้น
ก็ต้องสงสัยซิรอบๆมีแต่ป่า นอกจากโขดหิน แท่นหินรอบๆแล้วก็ไม่มีทางให้เข้าไปไหน
“ที่ที่ธรรมดา ส่วนใหญ่จะเป็ภาพลวงตา เดินมา เดินให้ทันอย่าให้คลาดสายตา เพราะนั้นคือการสอบด่านแรกก..” ชายชราทิ้งประโยคปริศนา พร้อมกับลอยยิ้มมุมปากที่เย็นเยือก พร้อมก้าวเดินด้วยไม้เท้า
“นี่ขนาดใช้ไม้เท้านะเดินไวเป็บ้า” เสียงผู้ชายที่อยู่ข้างหลังพูดขึ้น ส่วนฉันได้แต่เดินเงียบๆ เพราะรู้อยู่แล้วว่าที่ที่ฉันมาต้องไม่มีอะไรธรรมดา
“นี่ๆ” ผู้หญิงข้างๆฉันสะกิดฉันพร้อมทั้งส่งยิ้มที่เป็มิตรมา “เธอชื่ออะไรอะ ฉันมีนานะ” หน้าตาเธอดูเป็มิตรนะ ตัวสูงก่วาฉันนิดหน่อย (คือฉันค่อนข้างเตี้ยอะนะ-_-) ผิวสีน้ำผึ้ง ผมยาวประบ่า
“อืม..ฉันจูเน่” ฉันตอบพร้อมกับยิ้มเจือนๆ ฉันไม่ค่อยเก่งเื่ผูกมิตร แล้วก็ไม่รู้สึกอยากมีเพื่อนเลย
“หึชื่อน่ารักขนาดนี้น่านอนอยู่บ้านนะดู อ่อนต่อโลกไป” เสียงผู้หญิงข้างหลังฉันพูดขึ้น หน้าตาที่หยิ่งยโส พร้อมทั้งหุ่นผอมเพรียวผิวขาวเนียน จัดไปทางสวยมากเลยแหละ แต่พูดจาน่าตบด้วยรองเท้าผ้าใบจริงๆ
“ฉันจะคิดว่านี่คือการทักทายนะ” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงพร้อมมีเื่
“เอ่ออย่ามีเื่กันเลยเราเพิ่งมากันเองดูคนอื่นซิเดินนำไปหมดแล้ว ไปเหอะจูเน่” มีนาพูดพร้อมลากฉันเดินไป ยัยคนเมื่อกี้คิดว่าตัวเองเป็ใครพูดจาไม่เข้าหูเลยคิดว่าสวยมากมั้ง
..เดินมาได้สักพัก ชายชราก็พามาหยุดที่หินรูปประตูโค้ง หน้าตาพิลึก
“เหลือกันแค่นี้สินะ..” เสียงชายชราเอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่หน้ากลัวเป็บ้า ว่าแต่… ก็จริงนะตอนแรกมีกันเป็สิบคน แต่พอมองไปรอบๆแล้ว เหลือกันอยู่ ห้าคนเท่านั้น
“แล้วคนอื่นหายไปไหน ก็เห็นๆว่าเดินมาพร้อมกัน”ยัยหน้าหยิ่งยืดกอดอกพร้อมพูดขึ้นด้วยใบหน้านิ่งเฉย
“ฉันบอกแล้วไง มันคือบททดสอบ เอาละเข้าไปกันเถอะสายมากแล้ว” ชายชราตอบพร้อมเดินรอดใต้หินโค้งนั้นไปพวกเราก็เดินตามไปด้วยความสงสัย
“ว้าวววววว “ เสียงทุกคนอุทานขึ้น อย่างกับหลุดมาอีกโลกนึง เป็ห้องกระจก ข้างใน มีเก้าอี้จัดเรียงอย่างเป็ระเบียบด้านหน้ามีคนนั้งอยู่6-7คน ทุกคนนั่งหน้านิ่ง ผู้ชายใส่สูทสีดำส่วนผู้หญิงก็ใส่เดรสสีดำ ดูขลังสุดๆ
“เลือกนั่งเก้าอี้ตามที่อยากนั่งเลยนะ” ชายชรากล่าว พร้อมเดินไปยืนด้านหน้า”เจดี เริ่มได้เลยนะ สายมากแล้ว เค้าจะได้ไปพักผ่อนกัน” ชายชราหันไปพูดกับผู้ชายหัวแถว ที่อยู่ด้านหน้าเรา ผู้ชายอะไรหล่ออย่างกับหลุดมาจากนิยาย ผิวขาวเหมือนแวมไพร์ สูงราวๆ180 นี่หลุดมาจากไหนเนี่ยใครประทานใบหน้าให้ถามจริง
“ครับ อาจารย์” นายเจดีตอบรับ
“เอาละเด็กใหม่ทุกคน แนะนำตัว ขอชื่อ และโชว์สร้อยประจำตัว” ชายชรากล่าวขึ้น
ฉันหยิบสร้อมประจำตัวออกมานอกเสื้อ อยู่ๆก็หันไปสบตากับชายชรา เค้าจ้องสร้อยฉันไม่วางตา พร้อมกับสีหน้าที่เปลี่ยนไปจากสีหน้าเคร่งขรึมเป็สีหน้าสงสัยแทน
“เริ่มที่หนูคนนั้น” ชายชราพูดพร้อมชี้ไม้เท้ามาที่ฉัน
“เอ่อออ… ฉันจูเน่ และนี่คือสร้อยประจำตัว” ฉันพูดจบชายชราเดินมาประชิดตัวอย่างไว “ของแม่เธอหรอจูเน่?” ชายชรากล่าวขึ้น
“เอ่อออ นะหนูไม่รู้หลอกค่ะ มันติดตัวั้แ่แม่เลี้ยงเก็บฉันมา” “เก็บมางั้นหรอ!! “ชายชราพูดแทรกน้ำเสียงกึ่งตวาด
“ฮึฮึม.. อาจารย์ครับมีอะไรรึป่าว” ผู้ชายที่ยืนข้างๆนายเจดีถามขึ้น
“เปล่าๆ ขอโทษทีนะแม่หนู คนต่อไปพูดชื่อพร้อมโชว์สร้อยได้เลยนะ” ชายชราบอกปัดพร้อมเดินไปที่เดิม
“ดิฉันมีนาค่ะ”
“ฉันไวน์” หืมมมยัยหน้าหยิ่งชื่อไวน์
“ผมออสติน”
“ผมแบล็ก”
“ปีนี้ผ่านกันเข้ามาน้อยมากๆเลยนะครับอาจารย์” หนึ่งในข้างหน้าพูดขึ้น
“อืมมม แต่ที่ได้มาเวทย์ไม่ใช่เล่นๆเลยนะมาติน” ชายชราพูดแกมหัวเราะ
“ผมขอประกาศอย่างเป็ทางการ ทุกคนมาที่นี่เพื่อฝึกพัฒนา พลังที่อยู่ในตัว เพื่อผ่านแต่ละด่านทดสอบเพื่อไปทำภารกิจ ที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกคุณ พวกเราคือรุ่นพี่ เรียกพวกเราว่ารุ่นพี่ตามด้วยชื่อเท่านั้น รุ่นพี่ข้างหน้าแนะนำชื่อได้เลย ส่วนฉันชื่อ เจดี” เสียงนายรุ่นพี่เจดีพูดเสียงขรึมดูขี้เก๊กมากกก หล่อมากมั้ง ก็หล่อแหละ
“พี่มาตินนะครับ”
“พี่บาสนะครับ”
“พี่มาสเตอร์ครับ”
“พี่โยนะค่ะ”
“ฉันเจนนี่”
“พี่มาร์กครับ”
“คือยัยรุ่นพี่เจนนี่นี่คือดูไม่เป็มิตร พอๆกับยัยไวน์เลยเนอะ” มีนากระซิบฉัน
“อืม” ฉันตอบไปสั้นๆ
“เอาละทุกคน จริงๆไม่ได้มีแค่เรานะ แต่ที่นี่จะแบ่งเป็สาย แต่ละสายจะมีเด็กฝึกของสายทุกปี อยู่ที่พวกคุณได้แผนที่จากสายไหน เวลาฝึกพวกคุณจะเจออีกหลายสาย ในห้องพักของพวกคุณจะมีทุกอย่างพร้อมทั้งชุด ตราสันยาลักษณ์ของสายเรา ติดทุกครั้งห้ามลืม แยกย้ายกันไปพักผ่อนพรุ้งนี้มีอะไรอีกเยอะที่พวกคุณควรรู้ มาร์กพาทุกคนไปห้องด้วยนะ” นายรุ่นพี่เจดีร่ายยาวด้วยความรวดเร็ว มาวันแรกฉันก็งงมากแล้วยังอธิบายสะไม่เข้าใจอะไรอีก-_-
“ตามพี่มานะ ทุกคนน่าจะชอบห้องนะ” รุ่นพี่มาร์กพาเดินไป
“นี่จูเน่ เราแบล็กนะ” นานแบล็กเดินยิ้มแป้นมาคุยกับฉัน
“อืม” ฉันตอบสั้นๆ ไม่อยากคุยกับใครเลยฉันรู้สึกเหนื่อยมากๆ
“สั้นดีจังแฮะ” นายแบล็กยิ้มเจือนๆ “ห้องเธอติดกับฉันเลยนะมีอะไรเรียกได้นะ” ยังจะมายิ้มหวานให้อีก เอาจริงๆหน้าตาฉันไม่อยากเป็มิตรกับใครเลย ทุกคนอาจภาพนึกไม่ออกนะ ฉันสูงราวๆ155 ผิวออกไปทางขาวซีด ผมสีดำยาวถึงตูด แต่หน้าคมตาดุ
“จูเน่ห้องฉันอยู่ตรงข้ามเธอเลยดีจัง” มีนาเดินมาอีกคน
“อืมมม” ฉันตอบแล้วเดินเข้าห้องเลย ทำไมถึงเดินมาคุยกับฉันจังฉันอยากอยู่คนเดียววว ทุกคนเข้าใจไหมฉันมันอยู่คนเดียวมาตลอดไม่เคยมีเพื่อนมีสังคนมันชินมาก
“หยิ่งดีเนอะพวกเธอก็ยังจะไปคุยอยู่ได้” เสียงยันไวน์ะโขึ้น ฉันอยากตบปากยัยนี่จัง..
อ้าาา ห้องจัดสวยจัง ทุกอย่างดูเป็ระเบียบก้วางขวางมีทุกอย่างครบไปหมด มีตู้หนังสืมใหญ่มากก ฉันต้องอ่านหมดนี่ไหมนะ เฮ้อออ นอนดีก่วา พรุ้งนี้คงต้องเจออะไรอีกเยอะ…
550
