“ไม่มีแผนการเลยหรือ”
555ไม่มี้ เื่อะไรจะลงทุน ในเมื่อสามีรักออกปานนี้ก็ให้สวามีจัดการไปมีมี่พูดกับตัวเอง เื่นี้ยังไม่เหลือบ่ากว่าแรงอย่างน้อยตอนนี้มีมี่ก็ มีเทียนหลันเซ่อคอยซับพรอต รอดูว่าเทียนหลันเซ่อจะช่วยมีมี่ออกไปได้หรือไม่ หากไปคิดเองเสียหมด มันก็พล็อตเดิมๆ นางเอกมาต้องเก่งต้องสวยต้องฉลาดมาแก้ปัญหานั่นไม่ใช่มีมี่ 555
“ทหารปล่อยตัว ชายาข้า”มีมี่เรียบวิ่งเข้าไปในห้องขัง เทียนหลันเซื่อ ถลาเข้ามา ที่ห้องขังไม่ทันสังเกตห้องขังไม่ได้ใส่กุญแจแต่อย่างใด
“มีมี่เ้าเป็อย่างไรบ้างคงลำบากไม่น้อยนอนที่นี่เสียตั้งสองคืนที่ผ่านมาข้าคิดถึงเ้าเหลือเกินกลัวว่าเ้าจะทนไม่ได้ลำบากเพียงนี้เป็ข้าเองที่ปกป้องเ้าไม่ได้ปล่อยให้เ้าถูกใส่ความ”เบือนหน้าหนีแอบไปแลบลิ้น
“องค์ชาย มีมี่ไม่เป็ไรยังสบายดี”
“โธ่ดูเ้าสิ ซูบลงไปไม่น้อยลำบากเพียงนี้ยังบอกว่าไม่เป็ไร หิวหรือไม่พวกเ้าช่างกล้าเอาเครื่องเสวยมากินอวดพระชายา ทั้งๆ ที่ชายาข้าอดอยู่ในนี้ ปล่อยชายาข้าเดี๋ยวนี้”เทียนหลันเซ่ออดตำหนิผู้คุมไม่ได้เมื่อมองเห็น อาหารเต็มโต๊ะหารู้ไม่ว่านั่นมีก็เป็คนสั่งให้ยกมา
“องค์ชายอย่าดุพวกเขาเลยอย่างน้อยพวกเขาก็แบ่งให้มีมี่และแต่ละคนก็เป็เพื่อนคุยแก้เหงา”
“โอ้ชายาข้า เ้าช่างมีจิตใจคุณธรรมเดินไหวหรือไม่”ช้อนร่างบางไว้ในอ้อมแขน อุ้มออกมาจากคุกหลวง
“ไทเฮาไม่ยอมรับผิดเสด็จพ่อแม้จะรู้ความจริงว่าเป็ไทเฮาที่ ใส่ความเ้าทว่าก็ไม่กล้าสั่งลงทัณฑ์เพียงแค่สั่งกักบริเวณ ส่วนท่านพ่อของเ้าขณะนี้ม้าเร็วได้เร่งส่งข่าวให้เขากลับไปที่ด่านชายแดนเช่นเดิม เพื่อประจำการที่นั่นเสด็จพ่อยังแต่งตั้งบิดาเ้าเป็ต้าหวัง คอยสั่งการ ด่านชายแดน เพื่อความรวดเร็ว เท่ากับคืนความเป็ธรรมให้เ้าและบิดา”มีมี่ยิ้มซบหน้าลงบนอกกว้าง
“เ้าลำบากไม่น้อย ข้าเร่งสอบสวนคนทั้งตำหนักเซ่อๆ เพื่อหาเบาะแสและคนผิด ตอนนี้ทุกอย่างกระจ่างแล้ว เสด็จพ่อให้ข้ามาปล่อยตัวเ้า มาคิดดูเ้าไม่อยู่ข้าใจหายยิ่งนัก ต่อไปข้าสัญญาจะไม่ให้เ้าจะต้องพบกับอันตรายเช่นนี้อีกแล้ว มีมี่รุ้สึก ผิดมานิดๆ นิดๆ จริงๆ แต่จะว่าไปก็ต้องลงทุนกันบ้างกว่าจะได้สามีดีดีที่มีความกระตือรือร้น และห่วงใยขนาดนี้
“องค์ชายเห็นหรือยังว่าฝ่าาไม่ได้โดดเดี่ยวองค์ชาย”
“สิ่งที่คาดเดาได้ยากที่สุดก็คือ ความคิดของฮ่องเต้”
ตำหนักฮ่องเต้
“ฝ่าาชายาองค์ชายสิบสี่และองค์ชายสิบสี่ พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าทั้งสองคน เมื่อเกิดแรงกระตุ้นก็ไม่ธรรมดา”ขันทีข้างกายเอ่ยปากหลังจากที่ทุกอย่างกระจ่างออกมา
“ข้าแสร้งทำดีกับเ้าสิบสี่แสร้งตามน้ำเมื่อชายาเ้าสิบสี่วางแผนการ ลดบทบาทของไทเฮาเื่นี้ที่เข้าข้างนางเพราะข้าได้ผลประโยชน์ทั้งหมด ได้ใจของเทียนหลันเซ่อ และลดอำนาจในมือของไทเฮา ซื้อใจฮองเฮาแล้วยัง กระตุ้นให้เ้าห้ากับเ้าสิบสอง มีแรงจูงใจที่จะลุกขึ้นแข่งขันกับเ้าสิบสี่เพื่อแย่งชิงตำแหน่งไท่จือ”
“ฝ่าาช่างล้ำลึกเสียจริง คิดไม่ถึงว่าสิ่งที่ทำล้วน ส่งผลมากมายแต่ที่สำคัญส่งผลดีต่อบัลลังก์และฝ่าาเอง”
“555 เ้าสิบสี่ป่านนี้คงคิดว่าข้าอยู่ข้างเขา ไม่ติดใจเื่ ลูกเลี้ยงลูกจริง ทั้งๆ ที่ข้าหวังหลอกใช้งานความโง่ซื่อ และให้เขาเลิกที่จะเชื่อฟังไทเฮา แม้ข้าไม่แต่งตั้งเขาเป็ไท่จือเขาก็จะยังภักดี คอยช่วยเหลืองานราชสำนักอย่างดีต่อไป ข้ากันไทเฮาออกไปได้ ทำให้เหล่าองค์ชายต่างคอยเอาใจและชิงดีชิงเด่นกัน ไม่หวังพึ่งไทเฮาแค่นี้ก็พอใจแล้วไม่ต้องลงแรงคิดเพียงแต่เป็ชายาเ้าสิบสี่วางหมากไว้จนสิ้น”
“มีทางเป็ไปได้ไหมว่าชายาองค์ชายสิบสี่จะรู้เบื้องลึกในเื่นี้”
“ไม่มีทางเด็กเมื่อวานซืนนางก็แค่หลงคิดว่าตัวเองเก่งและฉลาดแต่ความจริงนางก็คือหมากของข้าเช่นกัน แค่เพียงหลอกใช้งานให้หลงเเชื่อว่าข้าดีกับเ้าสิบสี่ แค่นี้ก็เกินคุ้มแล้ว อย่างน้อยเ้าสิบสี่ก็ไม่มีทางลุกขึ้นมาชิงบัลลังก์เพราะคิดว่าข้าดีกับเขา”
“ฝ่าาทรงเกรงกลัวองค์ชายสิบสี่ด้วยหรือ”
“เ้าสิบสี่ เป็ที่รักของราษฎรและขุนนางไม่น้อยยิ่งเขาเปลี่ยนตัวเอง ยิ่งสร้างความหวังให้ผู้คน ความหวังมักทำให้คนมีความสุข เซินหลันเซ่อ ในวันนั้นจนถึงวันนี้ข้ายังฝันถึงเขา เ้าคิดว่าทำไมข้าถึงฝันถึงคนที่ตายไปแล้วได้”
“กระหม่อม ไม่เข้าใจ”
“ที่ข้ายังฝันที่ถึงเขา เพราะในใจข้าไม่เชื่อว่าศพที่พบใต้หุบเหวสวมชุดัใบหน้าแหลกเหลวนั้น จะเป็เซินหลันเซ่ออย่างไรเล่า”
“แล้วทำไมฝ่าาไม่ตามหาเขา”
“เ้าคิดว่าข้านิ่งนอนใจหรืออย่างไร ตลอดเวลา20ปีมานี้ข้าตามหาเซินหลันเซ่อแทบพลิกแผ่นดิน แต่ไร้ซึ่งร่องรอย”
“ฝ่าาอย่าได้กังวลหากเขายังไม่ตายเราต้องพบตัวเขาแน่”
กลางป่าชายแดนเซินหลันเซ่อสวมใส่อาภรณ์พรางตัวเดินเข้ามาในเขตชายแดน แม้อยู่ไกลกันเพียงนี้แต่เขาก็ได้รับรู้เื่ราวของเทียนหลันเซ่อมาตลอดเพียงรอเวลาเท่านั้น รอให้เทียนหลันเซ่อกล้าแกร่งขึ้น รอให้หลันเซ่อฮ่องเต้วางใจ แล้วเขาก็จะส่งเสริมเทียนหลันเซ่อ วิชาดูดิญญาใช้ได้อีกไม่นาน เขาจะต้องให้มีมี่คนนั้นจากไป ระหว่างนี้ต้องรีบจัดการเื่ของเทียนหลันเซ่อให้เขานั่งบัลลังก์เสียก่อน ส่วนเื่ส่งคืนิญญามีมี่คนนั้นค่อยหาทางจัดการทีหลัง เพราะหากเขาไม่ส่งิญญานางกลับนางก็จะสิ้นอายุขัยอยู่ดี
ตำหนักเซ่อเซ่อ
มีมี่นั่งหน้ากระจก เทียนหลันเซ่อสางผมให้อย่างเบามือ
“องค์ชายจะทำเป็เล่นไม่ได้แล้ว”บอกเทียนหลันเซ่อแต่ตัวมีมี่กับรู้สึกมีลางสังหรณ์แปลกๆ
เทียนหลันเซ่อกอดรวบร่างบางไว้ในอ้อมแขนจากด้านหลัง
“แน่นอนจะทำเป็เล่นๆ ไม่ได้แล้วจะต้องรีบ ทำเวลาข้าอยากจะมีน้องให้จินเซ่อแล้วต่อไปจะต้องจริงจังและขยันหน่อย”พูดทีเล่นทีจริง
“องค์ชายมีมี่ไม่ได้หมายความอย่างนั้น”
“แต่ข้าหมายความอย่างนั้นข้ารักเ้า ทางที่ดีจะต้องผูกมัดเ้าเสียให้เ้ามีลูกกับข้าจึงจะไม่ไปไหน”มีมี่รับรู้ได้ถึงความรักเต็มเปี่ยมในคำพูดนั้น ทำไมรู้สึกใจหายทำไม่ไม่รู้สึกสนุกทำไมไม่รู้สึกว่าเื่พวกนี้จิีบจ๊อย
“มีมี่หมายความว่า องค์ชายจะต้องแข็งแกร่งกว่านี้ไม่รู้สึกทำไมมีมี่ถึงรู้สึกว่าเราสองคนจะต้องเตรียมรับมือบางอย่าง”
“เ้ากังวลสิ่งใด มีข้าข้างกายจะยังต้องกลัวสิ่งใดอีกเสด็จพ่อกับข้าก็เข้าใจกันแล้ว เสด็จย่าก้ถูกกักบริเวณภายในวัดห้ามยุ่งเกี่ยวเื่ราชสำนักอีก เ้าคิดว่ายังต้องกลัวสิ่งใด”มีมี่ถอนหายใจอะไรหนอทำให้รู้สึกแบบนี้
กอดเทียนหลันเซ่อไว้แน่นซบหน้าลงบนแผงอกอุ่นเกลือกกลิ้งใบหน้าไปมา แต่กลับรู้สึกว่าจะไม่ได้ อยู่กับอ้อมกอดอบอุ่นนี้อีกต่อไป
“กลัวว่าข้าจะไม่รักหรือไร ไม่มีทางอย่างไรข้าก็รักเ้ารักเ้าเพียงคนเดียวต่อนี้ไป”มีมี่ส่ายหน้า
“กลัวว่ามีมี่จะไม่ได้อยู่ที่นี่ ในยามที่องค์ชาย้ามีมี่”
416
