ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

        "ป้าซิ่วฉิน กลับไปเถอะค่ะ"ต่งเสี่ยวเสี่ยวพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบระหว่างจัดเรียงสมุนไพรในถาดไปด้วย "ในเมื่อป้าจะให้ฉันชดใช้ขาของลูกชายฉันก็ไม่กล้ารักษาต่อหรอกค่ะ"

        "ถ้าฉันรักษาลูกชายป้าแล้วเกิดอะไรขึ้นมาป้าก็จะมาโทษฉัน บ้านฉันยังมีเด็กอีกสามคน แถมยังมีคนป่วยอีก"

        สีหน้าของต่งเสี่ยวเสี่ยวเย็นชาเธอไม่มีทางทำเรื่องเสียเปรียบแบบนี้แน่นอน

        "แต่หมอเผยให้ฉันมาหาเธอนะ"หวังซิ่วฉินดึงรั้งขากางเกงของต่งเสี่ยวเสี่ยวไว้แน่น "เห็นแก่ที่ฉันแก่ป่านนี้แล้ว พูดจาไม่ระวังปาก ขอร้องล่ะช่วยชีวิตซิงชางด้วย"

        "ขอร้องล่ะ!"

        หวังซิ่วฉินจ่ายเงินทั้งหมดที่มีไปแล้วตอนนี้ในกระเป๋าไม่มีเงินเหลือเลย เฉียนจือก็พาลูกสองคนจากไปแล้วด้วย

        ถ้าหากช่วยชีวิตลูกชายไม่ได้ถ้าอย่างนั้น...

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวดึงหวังซิ่วฉินให้ลุกขึ้น"อย่าทำอะไรที่มันเกินเลยไปกว่านี้เลยค่ะฉันเชื่อว่าหมอเผยก็สามารถรักษาลูกชายป้าได้ดี"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก

        หวังซิ่วฉินเม้มปากแน่นเธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็รีบออกจากบ้านไป

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเธอสั่งให้ฉินไห่หยางปิดประตูให้สนิท

        "พวกเราไปนอนกันเถอะ" ต่งเสี่ยวเสี่ยวพูดพลางจูงมือเด็กทั้งสองคนแล้วเรียกฉินไห่หยางกลับเข้าไปในบ้านด้วยกัน

        หลังจากอาบน้ำล้างหน้าให้เด็กๆทั้งสามคนเสร็จแล้ว พวกเขาก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงต่งเสี่ยวเสี่ยวจึงตรวจดูขาของฉินซู่

        "พรุ่งนี้ฉันจะวาดแบบออกมาแล้วไปหาช่างไม้ให้ทำเก้าอี้ให้นายนะ" ที่เธอหมายถึงก็คือรถเข็นนั่นแหละจริงๆ แล้วในร้านขายยาก็มี แต่ถ้าจะซื้อก็ต้องใช้เงินเยอะ

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวตั้งใจจะจ้างช่างไม้ทำเตียงไม้ตัวหนึ่งด้วยไว้สำหรับนอนอาบแดดในลานบ้าน

        "แม่คะ ทำเก้าอี้ไปทำไมเหรอคะ?"ฉินไห่เยว่ไม่ค่อยเข้าใจ "บ้านเราก็มีเก้าอี้เยอะแยะไม่ใช่เหรอคะ?"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวเขี่ยปลายจมูกของฉินไห่เยว่"แม่จะทำเก้าอี้พิเศษ เก้าอี้แบบมีล้อพวกหนูจะได้เข็นพ่อออกไปตากแดดตอนกลางวันได้ไง"

        "จริงด้วย!"

        ฉินไห่เยว่ตบหน้าผากตัวเองเบาๆก่อนจะพูดอย่างหงุดหงิดว่า "หนูแค่อยากจะบอกแม่ว่าหนูอยากให้พ่อออกไปตากแดดข้างนอกบ้าง พ่ออยู่แต่ในบ้านคนเดียวเหงาเกินไปแล้วค่ะ"

        เมื่อกี้เธอกำลังจะพูดแต่หวังซิ่วฉินเข้ามาขัดจังหวะซะก่อน

        "ได้เลย แม่จำไว้แล้ว" หลังจากกล่อมฉินไห่เยว่ไปสักพัก ต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงเตรียมตัวจะนอนหลับพักผ่อนอย่างสบายใจ

        เพิ่งจะนอนลงไปได้สักพักก็มีเสียงดังมาจากข้างนอกบ้านอีกแล้ว

        มีเสียงไก่ขัน และเสียงหมูร้อง

        หืม?

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยเธอหยิบเสื้อคลุมมาสวม "พวกลูกนอนไปก่อนนะแม่จะออกไปดูข้างนอกหน่อย ว่าเกิดอะไรขึ้น"

        เมื่อกี้ยังไม่มีเสียงพวกนี้เลยนี่นาทำไมถึงมีเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ แถมประตูบ้านของเธอก็เหมือนจะพังแล้วด้วย!

        เธอเดินไปที่ประตูแล้วเปิดออกลูกหมูหลายตัวก็วิ่งเข้ามาจากข้างนอก ตรงเข้าไปในบ้านทันทีแถมยังมีไก่ด้วยอีกหลายตัว

        เธอเห็นหวังซิ่วฉินสะพายตะกร้าบนตะกร้ายังมีไก่สองตัวที่ยังไม่ได้กระโดดออกมา ในมือก็ถือไม้แสดงว่ากำลังไล่ลูกหมูอยู่

        "ป้าทำอะไรเนี่ย?" ต่งเสี่ยวเสี่ยวถึงกับอึ้งไป เธอไม่เคยเจอเรื่องอะไรแบบนี้มาก่อน

        หวังซิ่วฉินสะพายตะกร้าเดินเข้ามาข้างในก่อนจะวางตะกร้าลงบนพื้น "ฉันทำเกินไปจริงๆฉันจะไม่ขอร้องเธอแล้ว แต่ฉันจะจ้างเธอด้วยเงินแทน"

        "ตอนนี้ฉันไม่มีเงินเหลือในบ้านแล้วเงินทั้งหมดจ่ายเป็นค่ารักษาพยาบาลให้ซิงชางหมดแล้ว แถมยังต้องเก็บไว้เป็นค่าบำรุงแต่ลูกหมูพวกนี้ยังพอขายได้อยู่บ้าง"

        "ฉันขอร้องล่ะเธอช่วยดูแลซิงชางจนกว่าจะพ้นขีดอันตรายได้ไหม?" หวังซิ่วฉินสำนึกผิดจริงๆผมที่ยุ่งเหยิงเพราะเหงื่อเปียกติดอยู่บนศีรษะ

        "ฉันยกให้เธอทั้งหมด" หวังซิ่วฉินหลังค่อม "ฉันคิดได้แล้วว่าเป็นเพราะฉันกับลูกชายที่โลภมากเกินไป ถึงได้กลายเป็นแบบนี้"

        "ฉันไม่ควรจะโทษเธอเลยฉันควรต้องขอบคุณเธอที่ช่วยชีวิตเขาไว้ต่างหาก"

        หวังซิ่วฉินโค้งคำนับอย่างจริงจังต่งเสี่ยวเสี่ยวมองลูกหมูที่วิ่งพล่านไปทั่วลานบ้าน ก่อนจะยิ้มพลางส่ายหน้า"ป้าเอาพวกมันกลับไปเถอะค่ะ"

        จนถึงตอนนี้ต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ไม่ได้รู้สึกโกรธอะไรอีกแล้ว

        เธอไม่ได้คิดจะหาเรื่องใครเลยสักนิดแต่หลังจากที่ยุ่งวุ่นวายมาทั้งคืน พอเช้าตรู่หวังซิ่วฉินกลับโผล่มาแล้วบอกให้เธอชดใช้ขาที่หายไป

        เธอทนไม่ได้จริงๆ

        แต่พอเห็นความจริงใจของหวังซิ่วฉินแล้วเธอก็คงต้องไป

        "เอาเถอะค่ะ" มองหวังซิ่วฉินที่ยังพูดขอโทษไม่หยุด ต่งเสี่ยวเสี่ยวถอนหายใจ"ฉันรับปากป้าแล้ว ป้ารีบเอาลูกหมูพวกนี้กลับไปก่อนเถอะ"

        "แต่พวกนี้คือค่ารักษาพยาบาลที่ฉันจ่ายให้เธอนะ"หวังซิ่วฉินไปโรงพยาบาลจึงได้ยินเรื่องของต่งเสี่ยวเสี่ยวเมื่อคืน

        เธอได้ยินมาว่าหล่อนแทบจะไม่ได้นอนเลยทั้งคืน

        ถึงเธอจะโลภมากแต่สุดท้ายแล้วหัวใจคนก็ทำด้วยเนื้ออยู่ดี เรื่องบางเรื่องจะไม่เข้าใจได้ยังไงกัน

        "งั้นฉันจะเก็บลูกหมูสีเหลืองตัวเล็กๆไว้ตัวหนึ่ง ที่เหลือป้าเอากลับคืนไปเถอะค่ะ" ต่งเสี่ยวเสี่ยวชี้ไปที่หมูตัวหนึ่งที่อยู่ตรงมุมอย่างไม่ใส่ใจนัก"พวกเราเก็บข้าวของ แล้วรีบไปโรงพยาบาลกันเถอะค่ะ"

        "ได้ๆ" หวังซิ่วฉินตื้นตันจนน้ำตาคลอเธอรีบจับมือต่งเสี่ยวเสี่ยวไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวมองเธอ ก่อนจะพูดว่า"ถ้าป้าไม่ปล่อยมือฉัน คืนนี้เราคง..."

        หวังซิ่วฉินรีบปล่อยมือต่งเสี่ยวเสี่ยวเข้าไปบอกลาฉินซู่

        "แม่สู้ๆ!" ฉินไห่เยว่ยื่นหน้าเล็กๆ ออกมาจากผ้าห่ม "พอกลับมาแล้วทำของอร่อยๆให้พวกเรากินด้วยนะคะ"

        "จ้ะ" 

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวพูดจบก็รีบออกจากบ้านอาศัยช่วงที่ฟ้ายังไม่มืดจนเกินไป เธอและหวังซิ่วฉินจึงเดินไปที่ในตัวตำบลด้วยกัน

        พอมาถึงโรงพยาบาล เผยเห่อก็กำลังวุ่นวาย

        คนในแผนกพยาบาลพอเห็นต่งเสี่ยวเสี่ยวก็เดินไปมาด้วยความตื่นเต้น "หมอต่งในที่สุดคุณก็มาแล้ว หมอเผยของเราวุ่นจนแย่แล้วค่ะ"

        มีคนรีบร้อนไปตามเผยเห่อต่งเสี่ยวเสี่ยวเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดแล้วไปที่ห้องไอซียู

        เผยเห่อพอเห็นเธอก็เดินเข้ามาทั้งสองคนเหมือนสลับบทบาทกัน เขายังรายงานอาการเพิ่มเติมอีกด้วย"ไข้ลดแล้วแต่ภาวะแทรกซ้อนหลังผ่าตัดเกิดขึ้นเร็วกว่าที่พวกเราคิด"

        "มันแน่นอนอยู่แล้ว" ต่งเสี่ยวเสี่ยวขมวดคิ้ว "คุณวุ่นมาทั้งวันแล้วสินะกลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ คืนนี้ฉันเฝ้าเอง"

        เธอกับเผยเห่อต้องผลัดกันเฝ้าไม่งั้นถ้าเกิดอุบัติเหตุจากภาวะแทรกซ้อนหลังผ่าตัดขึ้นมาอีกจะรับมือไม่ทัน

        "ได้ครับ" 

        พอทั้งสองคนตกลงกันได้เผยเห่อจึงกลับไปพักผ่อน ต่งเสี่ยวเสี่ยวก็เฝ้าอยู่ในห้องเล็กๆ ตรงข้ามห้องไอซียู

        หวังซิ่วฉินนั่งอยู่บนเก้าอี้ 

        ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนต่งเสี่ยวเสี่ยวออกมาจากห้องเล็กๆ เธอเห็นหวังซิ่วฉินนั่งหลับอยู่บนเก้าอี้ต้นคอเป็นสีเขียวคล้ำ น่าจะเป็นรอยข่วนจากหมี

        "ตื่นได้แล้วค่ะ"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวปลุกหวังซิ่วฉิน"ฉันจะทำแผลที่หลังให้ป้านะคะ"

        "เมื่อเช้าแผลของป้าก็ติดเชื้อแล้ว"ต่งเสี่ยวเสี่ยวพูดพลางเดินไปที่ห้องพยาบาล หยิบน้ำยาฆ่าเชื้อมา"ถ้าไม่ทำความสะอาด เดี๋ยวหลังก็จะเน่าเอาได้"

        ตลอดทั้งคืนสิบกว่าชั่วโมงหัวใจของหลี่ซิงชางเต้นช้าลงไปครั้งหนึ่งโชคดีที่ทำซีพีอาร์แล้วจึงกลับมาหายใจได้อีกครั้ง

        หลังจากผ่านเรื่องราวที่ชวนกังวลมาทั้งคืนพอถึงตอนเช้า ต่งเสี่ยวเสี่ยวก็หาวหวอดๆ

        เผยเห่อซื้ออาหารเช้ามาให้เธอตอนแรกเขาจะมาเปลี่ยนเวรกับเธอ แต่บังเอิญที่โรงพยาบาลเรียกประชุมด่วน

        จึงทำได้แค่ให้เธอเฝ้าคนไข้ต่อไปก่อน

        ผ่านไปประมาณสามสี่ชั่วโมงการประชุมถึงจบลงเผยเห่อก็วิ่งมาแต่ไกล เขาคว้าแขนต่งเสี่ยวเสี่ยวแล้วลากเธอไปทันที"ไปดูคนป่วยอาการแปลกๆ กับผมหน่อย"