(นิยายแปล) ออกเมืองมาปลูกผัก ดันมีรักมาทักทาย

ตอนที่ 36 ของขวัญ

        วันหนึ่งกัวเทียนตื่นเช้าเหมือนทุกวัน ทว่ามู่เจ๋ออวี่กลับตื่นเช้าด้วยอย่างน่าประหลาด เขาเดินตาปรือไปยังตู้เย็นแล้วหยิบเกี๊ยวแช่แข็งถุงหนึ่งออกมา

        “คุณรอก่อนนะ ผมจะทำเกี๊ยวน้ำให้คุณกินก่อน”

        กัวเทียนรู้ว่ามู่เจ๋ออวี่เป็นคนนอนเยอะ มักนอนจนแปดเก้าโมงถึงตื่น ตอนนี้ฟ้าเพิ่งเริ่มสว่าง เจ้าหมอนี่กลับตื่นขึ้นมาได้ ลำบากเขาแล้วจริงๆ

        เขาเดินไปข้างกายมู่เจ๋ออวี่ นำเกี๊ยวน้ำในมืออีกฝ่ายวางในตู้เย็นเหมือนเดิม พูดขึ้นว่า “ผมทำเอง คุณไปนอนเถอะ”

        “ไม่เป็นไร” มู่เจ๋ออวี่ดันกัวเทียนออก ก่อนเดินไปยังหน้าเตา เปิดเตาแก๊สแล้วเริ่มทำงาน

        พอกัวเทียนเห็นแบบนั้นจึงทำได้เพียงรออยู่ด้านนอก

        กระทั่งเกี๊ยวน้ำเสร็จแล้ว มู่เจ๋ออวี่ไม่ได้พูดอะไรเดินตรงไปนอนในห้องนอนอีกครั้ง

        กัวเทียนยิ้มอย่างระอาใจ กินเสร็จก็ออกไป

        พอทำงานทีก็ยุ่งไปถึงเก้าโมง มู่เจ๋ออวี่ตามมาโดยในมือถือตะกร้าใบหนึ่ง

        “ผมมาแล้ว มีอะไรที่ผมทำได้บ้าง”

        กัวเทียนกลับวางจอบลงเดินมายังข้างกายมู่เจ๋ออวี่ เอ่ยว่า “กลับไปเถอะ อย่าตากแดดอยู่ตรงนี้เลย”

        “ทำไมล่ะ ผมก็มาช่วยทุกวัน ทำไมวันนี้ถึงไม่ยอมให้ผมตากแดดซะแล้ว” มู่เจ๋ออวี่มองกัวเทียนอย่างประหลาดใจ

        กัวเทียนกลับไม่ยอมให้เขาเข้าไปในสวน พูดต่ออีกว่า “ครั้งหน้าอย่าใส่รองเท้าแตะมาที่นี่”

        กล่าวจบก็ก้มหน้ามองดูนิ้วเท้าที่โผล่ออกมาของมู่เจ๋ออวี่ เทียบกับเท้าที่ดำสนิทของเขา เท้าของอีกฝ่ายสวยงามกว่ามาก

        มู่เจ๋ออวี่ก้มหน้ามองดูรองเท้าตัวเอง แล้วมองรองเท้าที่กัวเทียนใส่ ดูเหมือนว่าการใส่รองเท้าแตะจะไม่ค่อยสะดวกในการทำงาน เขาพยักหน้าแล้วพูดขึ้น “ได้ ครั้งหน้าผมจะซื้อรองเท้าเหมือนคุณคู่หนึ่งใส่เข้าสวน”

        จากนั้นเขาก็ถือตะกร้าเดินไปถอนหญ้าด้านข้างด้วยตัวเอง

        กัวเทียนถอนหายใจเบาๆ ครั้งหนึ่ง ที่จริงเขาไม่ได้หมายความอย่างนั้น แต่ก็ช่างเถอะ...

        ขณะมองดูมู่เจ๋ออวี่นั่งถอนหญ้าอยู่ในสวน กัวเทียนนึกถึงวันแรกที่เห็นอีกฝ่ายแต่งหญิงในโทรทัศน์ขึ้นมาอีกครั้ง ตอนนั้นมู่เจ๋ออวี่ยังเป็นดาราคนหนึ่ง แต่ตอนนี้กลับมาทำงานที่เหนื่อยยากและสกปรกพวกนี้กับเขา

        ทว่ามู่เจ๋ออวี่ไม่ใส่ใจเลยสักนิดที่ต้องมาคลุกคลีกับดินโคลน เดิมทีเขาที่เป็นแบบนี้ควรดูติดดินมากๆ แต่พันธุกรรมบนตัวเขาดีเกินไป แม้นั่งยองๆ อยู่ตรงนั้น มือทั้งสองข้างก็สกปรกไปหมด กลับยังดูเหมือนงานศิลปะ ผนวกกับเขาเป็นคนทำงานช้า ทำไปเรื่อยๆ ไม่รีบร้อน จึงไม่เหมือนคนที่ทำเกษตรเลยสักนิด คนที่ไม่รู้ยังนึกว่ามู่เจ๋ออวี่มาถ่ายภาพที่นี่ด้วยซ้ำ

        แต่กัวเทียนรู้ว่ามู่เจ๋ออวี่ตั้งใจทำมาก พื้นที่ที่เขาทำเสร็จไม่มีหญ้าเลยสักนิดเดียว

        มู่เจ๋ออวี่เคยพูดว่า ต้องทำมากหน่อย ตั้งใจหน่อยและจ้างคนน้อยหน่อย อะไรประหยัดได้ก็ประหยัด

        กัวเทียนใช้มือสองข้างค้ำด้ามจอบไว้ วางคางบนหลังมือ สายตามองมู่เจ๋ออวี่ที่ถอนหญ้าอย่างช้าๆ อยู่ไม่ไกล ไม่ว่าดูยังไงก็เจริญตาเจริญใจดีจริงๆ

        มู่เจ๋ออวี่ถอนหญ้าอยู่พักหนึ่งก็รู้สึกเมื่อยคอมาก เขาเงยหน้าขึ้นขยับคอไปมา จึงเห็นกัวเทียนยืนนิ่งเหมือนท่อนไม้อยู่ตรงนั้นพร้อมมองมาทางเขา “นี่ คุณเหม่ออะไรอยู่ ไม่ทำงานเหรอ”

        เสียงอันไพเราะดังขึ้น กัวเทียนได้สติกลับมาทันที เขาตอบว่า “พักผ่อนนิดหน่อย ตอนนี้จะทำงานแล้ว”

        จากนั้นเขาก็ทำงานต่อ มู่เจ๋ออวี่พักผ่อนครู่หนึ่งก็เริ่มทำงานของเขาอีกครั้ง

        ตอนเที่ยง หลังจากกัวเทียนกินข้าวกลางวันเสร็จก็ขี่มอเตอร์ไซค์ออกไป มู่เจ๋ออวี่ไม่ได้ใส่ใจ เพราะเหนื่อยมาทั้งเช้าแล้วตอนนี้จึงอยากนอนพักผ่อนสักหน่อย

        พอเขาตื่นขึ้นก็เห็นกัวเทียนนั่งมองเขาอยู่ข้างเตียง ทำเอาเขาถึงกับสะดุ้งตกใจ

        เขาขยี้ตาพลางยันตัวลุกขึ้นนั่ง “คุณทำอะไรน่ะ กลับมาตั้งแต่เมื่อไร”

        “เพิ่งกลับมาไม่นาน”

        มู่เจ๋ออวี่หาวครั้งหนึ่ง เอ่ยว่า “งั้นคุณจะนอนหน่อยไหม ตอนนี้ด้านนอกแดดค่อนข้างแรงเลย สายหน่อยค่อยออกไป”

        “ไม่ดีกว่า ผมต้องขึ้นไปบนเขา” กัวเทียนเอ่ยแล้วลุกขึ้นเดินออกไปทางประตู จากนั้นก็หยุดฝีเท้าลง “จริงสิ ของบนโต๊ะให้คุณ”

        เอ่ยจบก็เดินออกไป