“จะไปไหน?” เงาในความมืดสะดุ้งโหยงสองขาชะงักกึกทันทีที่ได้ยินเสียงนั่น แม้ตอนนี้ในบ้าน..ไม่สิ! ต้องเรียกคฤหาสน์ถึงจะถูกเพราะมันอลังเกินที่จะเป็บ้านคนปกติไฟทุกดวงภายในบ้านถูกปิดจนมืดสนิทมีเพียงแสงไฟสลัวจากบริเวณนอกบ้านที่สาดส่องพอเห็นเงาตะคุ่มของใครบางคน
และทันทีที่เสียงปรบมือดังขึ้นไฟทั่วทั้งคฤหาสน์ก็สว่างจ้าขึ้นมาพลันร่างเพรียวบางในชุดสีดำสนิทยืนนิ่งอยู่กลางห้องโถงผมยาวดำถูกมัดรวบขึ้นปล่อยเป็หางม้า พลันมือสองข้างรีบไขว้หลังขวับ ขณะหันมาส่งยิ้มแห้งให้กับเ้าของเสียงที่ยืนกอดอกด้วยใบหน้าบึ้งตึง
อยู่บนชั้นสองตรงราวบันไดที่ถูกดีไซน์มาอย่างโออ่าโคมไฟระย้าทอดตัวกึ่งกลางทางขึ้นบันไดทั้งสองฝั่ง สะท้อนประกายไฟหรูหราจากกลิตเตอร์ที่แทรกในเนื้อกระเบื้องหินอ่อนพาลิสซานโดรสีควันบุหรี่ด้วยเส้นแร่ประกายทองที่มีเพียงเหมืองเดียวในโลกเท่านั้น
“พรุ่งนี้คุณมีงานไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงยังไม่นอนละค่ะ”
“แล้วคุณมาโผล่หัวอะไรอยู่ตรงนี้?” คนกอดอกพูดด้วยใบหน้ายียวนกวนอวัยวะเบื้องล่าง
“ไอ้..” คนโดนว่าโผล่หัวกำมือข้างที่ไขว้หลังแน่นจนสั่นด้วยความหัวร้อน“อ้อ พอดีฉันจะมาเข้าห้องน้ำนะคะ” แต่ก็ยังพยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็ปกติโดยไม่ลืมฉีกยิ้มกว้างที่เหมือนอยากจะกระชากหนังหัวคนปากพล่อยบางคนลงจากบันไดให้มันรู้แล้วรู้รอด
“สภาพ” ไม่พูดเปล่า แต่ปากยังเหยียดยิ้มเยาะทำเอาแพรวาต้องก้มลงสำรวจชุดตัวเองเสร็จสรรพ ก็ได้แต่ถอนหายใจที่ถูกจับได้แต่มันก็ชุดปกติ แล้วสภาพที่ว่ามันคืออะไร
“ชุดยังกับจะไปปล้นขืนใจเ้าแบดตั้น” แพรวาที่กำลังจะอ้าปากถามจำต้องกำมัดอีกรอบเมื่อเข้าใจแจ่มแจ้งสองรูหูที่คนปากพล่อยกำลังหมายถึงคืออะไรขณะเ้าตัวก้าวลงบันไดมาหยุดอยู่ตรงหน้าพลางปรายตามองั้แ่หัวจรดเท้าริมฝีปากเหยียดยิ้ม
“หน๊อย!” แพรวากัดฟันกรอดมองหน้าคนเหยียดยิ้มเยาะหยันว่าเธอจะไปขืนใจหมาพันธุ์โดเบอร์แมนที่แทบจะเป็ผู้สืบทอดมรดกของบ้านอัครกุลขณะมือเล็กกำลังกำผ้าไหมเนื้อดีสีดำสนิทพลางใช้ความคิดจะจัดการคนตรงหน้ายังไงให้สาแก่ใจอีช้อยแต่ดูเหมือนเ้าตัวจะรู้หรือบังเอิญขยับเสื้อคลุมชุดนอนเล็กน้อยก็พบด้ามกระบอกสีดำเมี่ยมโผล่ตรงขอบเอว
ทำเอาแผนที่คิดไว้ต้องพักชั่วคราวเพื่อรักษาชีวิตสาวน้อย ๆอย่างเธอ หาว~ แพรวายกมือปิดปากแสร้งทำเป็อ้าปากหาวเพื่อตัดรำคาญเพราะเธอเป็คนโกหกไม่เนียนยิ่งพูดอาจยิ่งเหมือนมัดตัวเอง
ส่วนไอ้นี่ก็สู่รู้จริง เธอจะขยับตัวแต่ละที เหมือนมันมีกล้อง CCTVจับจ้องตลอดเวลายิ่งกว่าป้าข้างบ้าน
“ด่าผม?”แอรอนชี้หน้าอีกฝ่ายที่ทำปากมุบมิบเหมือนกำลังแช่งชักหักกระดูกเขาอยู่
“เปล๊า” คนถูกชี้หน้าตอบเสียงสูง ทำตาล่อกแล่กมองซ้ายทีขวาทีเพื่อหลบั์ตาสีน้ำข้าวที่จ้องจับผิดไม่วางตา
“เดี๋ยว!!”
กริ๊ก..
“อะไรของนาย เฮ้ย..!” แพรวาหน้าเหวอเมื่อจู่ ๆ แขนขวาก็ถูก
กุญแจมือสีเงินพันธนาการไว้แน่นเหมือนนักโทษในเรือนจำ
“ทำบ้าอะไรของนาย” คนถูกพันธนาการชักสีหน้าไม่พอใจแก้มขี้นสีแดงเรื่อด้วยความโมโห เมื่อมองไปยังข้อมือตัวเอง
“นา”
“หุบปาก ถ้าไม่อยากถูกล็อกไว้กับราวบันไดนี่” คนถูกล็อกด้วยกุญแจมือมองชายตรงหน้าตาปริบปริบสลับกับราวบันไดหรูหราแม้มันจะดูลักชูขนาดไหน แต่บันไดก็คือบันได เธอจำต้องเม้มปากสนิทแล้วกลืนคำพูดทั้งหมดลงคอ แต่...
“นายคงไม่ทำอย่างนั้นหรอก จริงไหม?”
“ไม่เชื่อก็ลองดู” ั์ตาสีน้ำข้าวแวววับจนคนถามรู้สึกเย็นสันหลังขณะสอดส่ายสายตาไปหน้าประตูบ้านเพื่อหาทางหนีทีไล่ก็พบเงาตะคุ่มสองเงาหายวับไปกับความมืด จึงได้แต่เดินตามคนตัวโตไปอย่างว่าง่ายแต่ไม่วายมองจิกแผ่นหลังตรงหน้าและลอบมองไปยังรถจักรยานยนต์ไฮเปอร์ไบค์สัญชาติญี่ปุ่น สีดำที่จอดอยู่ข้างกำแพงมืดเพื่อหลบการมองเห็นด้วยสายตาละห้อย
“ใหมด” เสียงแว่วมาจากความมืดมิดของคืนไร้แสงจันทร์ตีอกตัวเองเบาๆ สองมือยกขึ้นปาดเหงื่อบริเวณไรผม ขณะที่ตัวทับอีกคนบนผืนหญ้า
“ปัญญาอ่อน ให่าอะไรของมึง” ซ้ำยังผลักหัวคนที่นอนซบอกออกไปเต็มแรงขณะหยัดกายลุกขึ้นปัดเศษหญ้าเศษใบไม้ออกจากตัวลวก ๆ
“อ๊าก!!มึงไม่ฆ่ากูเลยละ” ชินลูบหัวที่เริ่มปูดโปนเมื่อไอ้พี่ชายตัวดีมันผลักหัวเขาไปชนกับขอบกระถางดอกไม้
“ไม่เคยเลยจะอ่อนโยนกับน้องกับนุ่ง” แม้จะเจ็บแต่ไม่วายเหน็บอีกฝ่าย
“ไม่โยนให้หนอนแดกก็บุญหัวแล้ว” พูดจบก็เดินหายลับไปกับความมืดปล่อยให้อีกคนนั่งหน้างอคิ้วขมวดบ่อยครั้งที่เขาี้เีจะสนใจคนไม่รู้จักโต ถ้าไม่เพราะมันชอบเผือกป่านนี้เขาก็คงนอนหลับใหลอยู่ในผ้าห่มผืนอุ่นละไม่ต้องมาทนเห็นฉากจำเลยรักปีสองพันยี่สิบสี่
>>>
“โอ๊ย ฉันเจ็บนะ!”แอรอนใช้เท้าถีบคนที่ล้มตัวนอนบนที่นอนขนาดคิงไซซ์เต็มแรงจนร่วงไปนอนกองกับพื้นสองมือลูบก้นป้อย ๆ ก่อนจะหันขวับมามองอีกคนตาเขียวปั้ด
“ใครอนุญาต”
“บอกกันดีดีก็ได้ไหม ไม่เห็นจะต้องรุนแรงกับสุภาพสตรีที่บอบบางแบบนี้”
“เหอะ” น้ำเสียงดูแคลน ทำเอาคนบอบบางลุกขึ้นจะไปหยิบหมอนบนที่นอนจะได้รีบ ๆ นอนเพราะแผนที่วางไว้ดันถูกจับได้
“นี่คุณกำลังคิดจะลักหลับผมใช่ไหม”
แอรอนรีบเอาผ้าห่มมาคลุมตัวไว้ราวกับหวงเนื้อหวงตัวแพรวาถึงกับต้องยกมือตบหน้าผากตัวเองไปหนึ่งที นี่มันใช้สมองส่วนไหนประมวลผลเขาเรียกสายตาอาฆาตต่างหากโว้ย ไม่ใช่สายตาหื่นกระหาย
“นายทำบ้าอะไรอีกเนี่ย” หญิงสาวใบหน้าบึ้งตึงเมื่ออีกฝ่ายเอากุญแจมืออีกข้างไปล็อกไว้กับขาเตียงมุมหัวนอน
“จะนอน หุบปาก” ทันทีที่เสียงปรบมือดังหนึ่งครั้งทั่วทั้งห้องก็มืดสนิท
แพรวานั่งอึ้ง มองร่างสูงที่ล้มตัวลงนอนฝ่าความมืดนี่เขาจะให้เธอนอนบนพื้นที่ทั้งแข็งและเย็นแบบนี้จริงเหรอ
ถึงฉันจะเป็แค่ลูกจ้างแต่ก็ไม่ใช่นักโทษนะเฟ้ย~
ตุบ
13K
