ค่ำคืนนี้ผ่านไปประมาณเกือบ 3 ชั่วโมง แล้วขณะนี้ผู้เล่นหลายๆคนเริ่มกำจัดฝูงมอนสเตอร์ที่กำลังบุกโจมตีหมู่บ้านฟาร์มเวท์เกือบทั้งหมดแล้ว ซึ่งในตอนแรกที่รีบถอยกลับมาป้องกันหมู่บ้านนั้น ก็อบลินถูกชุบชีวิตขึ้นมาอย่างต่อเนื่องเหมือนแทบไม่มีที่สิ้นสุด แต่ในเวลานี้ดูเหมือนว่าก็อบลินไม่ฟื้นคืนชีพขึ้นมาเเล้ว เพราะผู้เล่นอาชีพเริ่มต้นคนนั้นสามารถฝ่าเข้าไปจนถึงฮ็อบก็อบลินได้ ทำให้ฮ็อบก็อบลินจำเป็ต้องเพ่งความสนใจไปที่ผู้เล่นอาชีพเริ่มต้นคนนั้นแทน
"ฟู่วววว ตอนนี้มอนสเตอร์ในหมู่บ้านก็น่าจะหมดแล้วล่ะ...!"
"ใช่ แฮ่กๆๆ ถึงมันจะไม่เก่งก็เถอะนะ แต่จำนวนเยอะใช่เล่น"
"พวกเรา...ต้องรีบไปช่วยคนที่เล่นอาชีพเริ่มต้นกันมั้ย?"
ผู้เล่นอาชีพพาราดินคนนั้นทำท่าไตร่ตรองแล้วใช้ความคิดสักพักหนึ่ง...!
"งั้นเรามาเเบ่งเป็ 2 ปาร์ตี้ใหญ่กัน! ปาร์ตี้แรกอยู่ที่นี่ป้องกันหมู่บ้านไว้ อีกปาร์ตี้ไปช่วยเหลือคนที่เล่นอาชีพเริ่มต้นนั่น"
"เออ ก็เป็ความคิดที่ดีอยู่...!"
"เข้าใจแล้ว!!"
"รีบไปเร็วเข้า!!! ก่อนไอนั่นจะตายแล้วฮ็อบก็อบลินชุบก็อบลินขึ้นมาอีกครั้ง"
ปาร์ตี้ที่มีพาราดินคนนั้นสั่งการเสร็จก็รีบวิ่งไปเสริมกำลังให้เอมเมอร์ซึ่งเมื่อมาถึงใกล้ๆกับทางเข้าป่า เห็นเอมเมอร์กำลังต่อสู้กับฮ็อบก็อบลินโดยพยายามหลบและฟันก็อบลินบางตัวไปด้วยสายตาที่บ้าคลั่งและชุดเกราะทุกส่วนเอมเมอร์นั้นปนเปื้อนไปด้วยเืจนเเทบมองไม่เห็นสีโลหะของชุดเกราะตรงจุดไหนใดๆทั้งสิ้น มันเป็การใช้วิชาดาบอาทมาฏที่สวยงามและป้องกันร่างกายได้ทุกทิศทางที่ฝูงมอนสเตอร์เข้ามารุมโจมตีเอมเมอร์อยู่ เพราะวิชาดาบอาทมาฏนั้นถูกออกแบบมาเพื่อรับมือกับการโจมตีของคู่ต่อสู้หลายๆคนแล้วการรุกรับที่รวดเร็วและรุนแรง แต่ว่าเอมเมอร์นั้นเริ่มรู้สึกเหนื่อยเพราะต่อสู้มาหลายชั่วโมงแล้วจึงหลบการโจมตีของก็อบลินบางตัวไม่พ้นและถูกฟันตามแต่ละจุดของร่างกาย เพราะเหตุนี้เอมเมอร์จึงเสียเืไปหลายหน่วยและสภาพใกล้ปางตาย แต่ยังกัดฟันสู้ด้วยสายตาที่บ้าคลั่งต่อไป
ผู้เล่นหลายคนที่เห็นเหตุการณ์นี้ต่างก็อึ้งไปตามๆกันและยืนดูเอมเมอร์ต่อสู้ จากนั้นพอเวลาผ่านไปได้สักพักเหมือนหลายๆคนได้สติจึงรีบเข้าไปช่วยเหลือเอมเมอร์
******************************************************************************************
ผมยืนพักหายใจในขณะที่กำลังจ้องมองฮ็อบก็อบลินและมีฝูงมอนสเตอร์ล้อมไว้รอบๆตัว ดูแล้วเหมือนพวกมันกำลังลังเลอยู่ที่จะเข้ามาโจมตี
"แฮ่กๆๆๆ อึก....! ตาพร่าไปหมดแล้วตรู แถมยังมีเืจากก็อบลินเปื้อนตาด้วยอีก!"
ผนยกเเขนขวาขึ้นมาเช็คเืที่ติดตาโดยที่มือผมยังจับดาบแน่นอยู่
"จะไปขอพึ่งพวกนั้น...! แฮ่กๆๆ ก็น่าจะยังยุ่งกับป้องกันชาวเมืองและหมู่บ้านอยู่ล่ะนะ แฮ่กๆๆ"
"พู พู"
พูจิที่อยู่บนบ่ากำลังเคลื่อนไหวเหมือนเป็ห่วงผม
"ไม่เป็ไรหรอก พูจิ! ชั้นยังพอไหวอยู่....!"
ผมยิ้มให้พูจิแล้วปลอบใจสัตว์เลี้ยงตัวนี้ไป
"เฮ้~~~~! ฟรีแลนเซอร์ พวกชั้นมาช่วยแล้ว!!"
ผมได้ยินเสียงคนที่น่าจะเล่นเป็อาชีพพาราดินะโบอกแล้วผมก็เริ่มรู้สึกมีแรงขึ้นมานิดหน่อย แสดงว่ากำจัดมอนสเตอร์ที่โจมตีหมู่บ้านได้ทั้งหมดแล้วสินะ....! งั้นก็เหลือแค่ตรงหน้ากับรอบๆตัวผมนี้เท่านั้น ทำให้ผมผ่อนคลายแล้วรีบเอาโพชั่นจากคลังเก็บไอเทมขึ้นมาดื่มอีก 1 ขวด
"อึกๆๆๆ อุ๊บ...! ฮ่า!!!!"
ผมรีบดื่มโพชั่นเหมือนเข้าไปให้เร็วที่สุดแล้วะโบอกพวกนั้นสุดเสียง
"ชั้นจะฆ่าไอ้ฮ็อบก็อบลินข้างหน้านี้เอง...!! ฝากจัดการฝูงข้างหลังให้ที!!!!!"
"โอเคร! ได้เลย!"
"เออ...รีบๆก่อนที่มันจะชุบก็อบลินอีกรอบนะเว้ย!!!!"
"พยายามเข้านะ...!! คุณฟรีแลนเซอร์!!"
เอาล่ะฟะ!! ผมจะได้เพ่งสมาธิไปที่ตัวเดียวเเล้วสู้ได้สบายขึ้นเยอะล่ะทีนี้....!
**********************************************************************************************
150
