บทที่ 17 มอบตำแหน่งผู้นำตระกูล
"ตกลง! ข้าจะพาทุกคนกลับบ้านเกิดให้หมด" ประมุขตระกูลเมิ่งกัดฟันตอบตกลง
"ท่านแม่ ร่างกายท่านไม่แข็งแรงจึงไม่เหมาะที่จะพักรักษาตัวที่นี่ ท่านกลับบ้านเกิดไปพร้อมกับท่านลุงเถิด" เมิ่งเฮ่อไม่อยากเห็นหน้ามารดาอีก หากอยู่ที่บ้านเกิดนางสามารถใช้ชีวิตแบบฮูหยินผู้เฒ่าได้โดยไม่มีใครกล้ารังแก
ดวงตาของฮูหยินผู้เฒ่าเมิ่งเริ่มแดงก่ำ "ลูกจะไล่แม่ไปอย่างนั้นหรือ?"
"ท่านแม่ หากท่านยังอยากให้ลูกแต่งงานมีบุตรก็จงออกไปจากเมืองหลวงเถอะ" เมิ่งเฮ่อกล่าวด้วยน้ำเสียงเ็า โดยไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อย
"ท่านย่า ท่านแน่ใจหรือว่าไม่อยากกลับ?" ซูมู่มู่ส่งยิ้มหวานให้ฮูหยินผู้เฒ่าเมิ่ง เขี้ยวเล็ก ๆ สองซี่ทำให้ดูน่ารักยิ่งขึ้น
ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใดฮูหยินผู้เฒ่าเมิ่งกลับรู้สึกถึงไอเย็นที่พุ่งขึ้นมาจากฝ่าเท้า
"ข้า... ข้าแค่เสียดาย" นางไม่กล้าที่จะไม่ไปแต่ยังคงดิ้นรนเป็ครั้งสุดท้าย
"ท่านพ่อ มิเช่นนั้นก็ให้ท่านย่าพักอยู่ที่เมืองหลวงเถอะเ้าค่ะ ข้าจะให้ท่านปู่คอยอยู่เป็เพื่อนท่านบ่อย ๆ จะได้ลดความเหงาลง ท่านปู่ ท่านว่าดีหรือไม่เ้าคะ" ซูมู่มู่ทักทายขึ้นไปยังขื่อหลังคา
ฮูหยินผู้เฒ่าเมิ่งใจนกรีดร้องออกมา "ไม่ดี ไม่ดี! ข้าไป ข้าจะไป!"
ต่อให้ตาแก่คนนั้นจะดีแค่ไหนแต่ตอนนี้เขากลายเป็ผีไปแล้ว นางไม่อยากอยู่ร่วมกับผี นางกลัว กลัวจริง ๆ
"แบบนี้ไม่ได้การ ท่านปู่ ท่านดูสิว่าเื่นี้ควรทำอย่างไร?" หลังจากซูมู่มู่พูดจบก็มีผ้าขาวผืนหนึ่งปลิวลงมาจากขื่อหลังคา และบังเอิญอย่างยิ่งที่มันตกลงมาคลุมใบหน้าของหญิงชราพอดี
"กรี๊ดดด..."ฮูหยินผู้เฒ่าเมิ่งใจนทรุดลงไปนั่งกับพื้น สองขาถีบไปมา สองมือปัดป่ายวุ่นวาย ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่กล้าเอามือไปดึงผ้าขาวออกจากหน้า
เป็เช่นนี้เอง นางจึงไม่กล้าแม้แต่จะดึงผ้าขาวออกจากใบหน้า
ผู้นำตระกูลเมิ่งคนเก่าและคนอื่น ๆ ต่างก็คุกเข่าอยู่ตรงนั้น
เหงื่อผุดซึมเต็มหน้าผาก พวกเขาใกล้จะทนรับไม่ไหวกันอยู่แล้ว
"ท่านปู่ ท่านอยากให้ท่านย่าลงไปอยู่เป็เพื่อนท่านใช่ไหมเ้าคะ! ท่านพ่อ ท่านมีความเห็นอย่างไรบ้าง" ซูมู่มู่ถามอย่างไร้เดียงสาโดยที่ใบหน้ายังมีรอยยิ้มประดับอยู่ตลอดเวลา
เมิ่งเฮ่อคล้อยตามคำพูดของลูกสาว "ข้าคิดว่าท่านแม่ต้องเต็มใจอยู่เป็เพื่อนท่านพ่อแน่ ท่านพ่อรออยู่ที่ปรโลกมาหลายปีแล้ว ข้าต้องเป็ลูกกตัญญู ข้าไม่มีความเห็นคัดค้าน!"
"ท่านประมุข เหล่าผู้าุโ พวกท่านมีความเห็นอย่างไร มีใครคัดค้านหรือไม่เ้าคะ?" ซูมู่มู่หันไปถามเหล่าชายชราตระกูลเมิ่งที่กำลังตัวสั่นเทา
"ไม่มี พวกเราไม่มีความเห็นคัดค้านเลยแม้แต่น้อย น้องชิว ข้าไม่มีความเห็นคัดค้าน จริง ๆ นะ!" ประมุขตระกูลเมิ่งคนเก่าพูดกับขื่อหลังคาแทบจะยกมือขึ้นสาบาน
เขาจะกล้ามีความเห็นคัดค้านได้อย่างไร?
"พี่ชิว พวกเราก็ไม่มีความเห็นคัดค้าน จริง ๆ นะ!" ชายชราคนอื่น ๆ ต่างพากันทำตาม
คราวนี้ฮูหยินผู้เฒ่าเมิ่งเริ่มลนลานจนลืมความกลัว นางรีบดึงผ้าขาวออกจากใบหน้าทันที "เมิ่งชิว ข้ามีความเห็น! ข้าเลี้ยงลูกจนโตมาด้วยตัวคนเดียว เหตุใดข้าต้องลงไปอยู่เป็เพื่อนเ้าด้วย?"
"ตอนนี้ข้าเพิ่งจะได้ใช้ชีวิตสุขสบาย เ้าจะบังคับให้ข้าไปตายอย่างนั้นหรือ ข้าบอกเ้าไว้เลยว่าฝันไปเถอะ ข้าไม่มีวันยอมตายเด็ดขาด"
"เมิ่งเฮ่อ ข้าจะกลับบ้านเกิด จะตายก็ตายที่นั่นและจะไม่กลับมาที่เมืองหลวงอีกเด็ดขาด ผลลัพธ์ที่เ้า้าข้าให้แล้ว พอใจหรือยัง?"
ซูมู่มู่มองฮูหยินผู้เฒ่าเมิ่ง ดูเหมือนว่าสติสัมปชัญญะจะยังดีอยู่ไม่น้อย ท้ายที่สุดแล้วนางก็แค่ใช้การควบคุมลูกชายเพื่อเติมเต็มความว่างเปล่าในใจ
"พอแล้ว! ลุงคัง ให้คนเตรียมสัมภาระให้ฮูหยินผู้เฒ่าและให้สาวใช้ที่คอยรับใช้ติดตามกลับไปด้วย" เมิ่งเฮ่อตอบตกลงอย่างเด็ดขาด
"ข้าทำตามความ้าของเ้าแล้ว เ้าช่วยปล่อยตระกูลเฉินไปได้หรือไม่? หลังจากข้ากลับไปข้าจะได้มีหน้าไปพบพวกท่านลุงของเ้าบ้าง" ฮูหยินผู้เฒ่าเมิ่งฉวยโอกาสยื่นข้อเสนอ
"ท่านแม่ ข้าไม่เคยทำให้ตระกูลเฉินลำบากและไม่เคยคิดบัญชีกับพวกเขา หากเพียงเท่านี้ท่านยังรู้สึกว่าไม่มีหน้าจะไปพบพวกเขา เช่นนั้นก็ไม่ต้องพบเลยจะดีกว่า! ข้าจะไม่ให้เงินช่วยเหลือตระกูลเฉินแม้แต่เหรียญเดียว" เมิ่งเฮ่อตอบอย่างหนักแน่น
หากตัดความสัมพันธ์นี้ตัดไม่ขาด ตระกูลเฉินก็จะคอยสูบเืสูบเนื้อเขาตลอดไป
เมื่อก่อนเขาไม่ใส่ใจเพราะไม่มีคนที่เขาใส่ใจหรือเื่ที่ต้องสนใจ แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมเขาต้องเก็บเงินไว้เป็สินเดิมฝ่ายหญิงให้กับมู่มู่
"เ้า... ช่างเป็ลูกที่ดีของแม่จริง ๆ" ฮูหยินผู้เฒ่าเมิ่งพูดจบก็สะบัดหน้าเดินจากไปด้วยความโกรธ
ซูมู่มู่เห็นว่านางยังกล้าข่มขู่ท่านพ่อจึงะโไล่หลังไปว่า "ท่านปู่จะอยู่เป็เพื่อนท่านอีกหนึ่งเดือนนะเ้าคะ"
ฮูหยินผู้เฒ่าเมิ่งได้ยินดังนั้นก็เสียหลักลื่นล้มลงไปนั่งกับพื้น นางหันกลับมาอย่างโกรธแค้น "ข้าทำตามความ้าของพวกเ้าแล้ว ทำไมยังต้องให้เขาตามมาอีก?"
"ท่านปู่คิดถึงท่านย่าเ้าค่ะ! สามีภรรยาเคยร่วมหอร่วมห้องย่อมมีความผูกพันให้พวกท่านได้อยู่ด้วยกันให้หายคิดถึง ท่านย่าควรขอบคุณข้านะเ้าคะ" ซูมู่มู่ทำปากจู๋ เื่นี้นางทำโดยไม่คิดสิ่งตอบแทนเลยแท้ ๆ
ฮูหยินผู้เฒ่าเมิ่งฝืนยิ้มที่ดูน่าเกลียดกว่าการร้องไห้ "มู่มู่ ย่าขอบใจเ้า แต่ไม่ต้องหรอกนะ"
"ไม่ได้เ้าค่ะ ข้ารับปากท่านปู่ไปแล้ว" ซูมู่มู่ตั้งใจจะให้หญิงชราคนนี้จดจำไปตลอดกาล
"ใครก็ได้พยุงฮูหยินผู้เฒ่ากลับห้อง" เมิ่งเฮ่อเห็นมารดาเดินไม่ไหวจึงสั่งให้บ่าวรับใช้คอยดูแล
ผู้นำตระกูลเมิ่งคนเก่าเห็นเมิ่งเฮ่อทำกับมารดาแท้ ๆ เช่นนี้ก็รีบขอลาจากทันที
"เมิ่งเฮ่อ ลุงใหญ่จะเดินทางพรุ่งนี้ วันนี้วันเดียวก็เก็บของเสร็จแล้ว คนในบ้านของพวกเราเ้าดูเอาเถิดว่าจะเหลือใครไว้ใช้งานบ้าง คนที่เ้าไม่ได้ใช้ประโยชน์ ข้าจะพาตัวกลับไปทั้งหมดรับรองว่าจะไม่เป็ตัวถ่วงแน่นอน
"
"ใช่แล้ว คนที่ไม่มีประโยชน์ต่อท่านก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะอยู่ในเมืองหลวง"
"ท่านประมุขเฮ่อ พวกเราจะดูแลแม่ของท่านอย่างดี จะไม่ยอมให้ใครรังแกและจะไม่ให้นางก่อเื่เด็ดขาด"
หลังจากกลุ่มคนแสดงเจตจำนงแล้ว เมื่อเมิ่งเฮ่อพยักหน้าพวกเขาก็รีบจากไปทันที
ส่วนเมิ่งฉี่ซิงที่นอนแกล้งตายอยู่ตรงนั้นจะทำอย่างไรดี?
"ฉี่ซิง ต่อไปนี้เ้าจงพักอยู่ที่นี่และเรียนรู้งานจากลุงคังให้มากขึ้น" เมิ่งเฮ่อให้เกียรติเขาในระดับหนึ่ง
เมิ่งฉี่ซิงตื่นเต้นจนร้องไห้โฮ "พี่ พี่ ข้าน่าตายจริง ๆ!"
"เมื่อวานข้าสามารถตีให้เบากว่านี้ได้ แต่ข้ากลับอิจฉาท่าน ดังนั้น..."
"ข้าไม่คู่ควร ข้าไม่ควรทำเช่นนั้น ข้ามันไม่ใช่คน"
ซูมู่มู่มองภาพนี้แล้วคิดว่าท่านพ่อดูจะเก่งกว่าที่นางคิดเสียอีก
"กลับไปเก็บของซะ" เมิ่งเฮ่อสั่งให้เขาออกไป จากนั้นก็บีบมือนุ่ม ๆ ของลูกสาว
"มู่มู่ เ้าทำทั้งหมดนี้เพื่อพ่อ พ่อดีใจยิ่งนัก ท่านพ่อของพ่ออยู่ที่นี่จริง ๆ หรือ?" เขาไม่ได้เจอท่านพ่อมานานแสนนานแล้ว
"ไม่อยู่เ้าค่ะ ข้าหลอกท่านย่า" ซูมู่มู่ยิ้มอย่างภูมิใจ หญิงชราคนนั้นหลอกง่ายจริง ๆ
"แล้วาแบนตัวพวกเขา..." เมิ่งเฮ่อรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เขาไม่ได้กลัวพ่อแต่เขาอยากเจอ
"เป็เพราะบรรพบุรุษตระกูลเมิ่งของพวกท่านเป็คนตี ข้าสามารถให้ท่านปู่มาพบท่านพ่อในคืนนี้ได้นะเ้าคะ" ซูมู่มู่ดูออกว่าท่านพ่อคิดถึงท่านปู่
"เช่นนั้นพ่อต้องเตรียมอะไรบ้าง? เงินกระดาษที่ข้าเผาให้ทุกครั้ง ท่านพ่อได้รับหรือไม่?" เมิ่งเฮ่อตื่นเต้นจนแทบรอให้ถึงตอนกลางคืนไม่ไหว
"ท่านพ่อไม่ต้องเตรียมอะไรเลยเ้าค่ะ ตอนกลางคืนก็นอนหลับตามปกติการเข้าฝันจะทำให้ท่านพ่อาเ็น้อยที่สุด" ซูมู่มู่ไม่้าให้เมิ่งเฮ่อถูกไอพลังหยินทำร้าย ส่วนคนอื่นจะเป็อย่างไรก็ช่าง าเ็ก็สมควรแล้ว
"มู่มู่ พ่อจะฟังเ้าทุกอย่าง ว่าแต่ท่านพ่อคนที่สองของเ้าคือใครกัน พ่ออยากสืบดูก่อนเพื่อความปลอดภัยของเ้า หากคนในบ้านนั้นรังแกเ้า เ้าต้องบอกพ่อทันทีนะ"
เมิ่งเฮ่อรู้ว่ารั้งลูกสาวไว้ไม่ได้ จึงคิดที่จะทำสิ่งต่าง ๆ เพื่อนางให้มากขึ้น
"แม่ทัพใหญ่จวงเ้าค่ะ!" ซูมู่มู่ไม่ได้ปิดบังเื่ท่านพ่อคนที่หนึ่งสอง
"อะไรนะ เป็เขาหรือ?" เมิ่งเฮ่อใจนหน้าถอดสีจะเป็เขาได้อย่างไร!
1K
