ตอนที่แปด ข้า้าให้เ้าขาดทุน
คนเราชอบคนฉลาดและดูถูกคนโง่ หารู้ไม่ บางอย่างคนฉลาดจะไม่ยอมทันเราต้องอาศัยคนโง่ๆนี่ล่ะไปทำ
คนที่ยอมเสี่ยงชีวิตได้เพื่อสมบัติ ความโลภคือสิ่งที่ชี้นำผู้คน
“นักผจญภัย”นั้นคืออาชีพ High Risk High Return ความเสี่ยงสูงและรายได้ก็สูงตาม
ขุดดินกินหญ้าตลอดทั้งปี ไม่สามารถเทียบได้กับการเป็นักผจญภัยเพียงแค่เดือนเดียว
แต่มันคืออาชีพที่ต้องอาศัยการลงทุน เราไม่สามารถลงทุนบางอย่างจนใช้ทุนมากเกินไป
บางครั้งทำให้ขาดทุนในการที่จะต้องใช้น้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์หรือโพชั่นเพิ่มพลังชีวิตมากกว่าปรกติ
เงื่อนไขของผม ไม่กลัวคนที่จะไม่ยอมรับ
ผมสะบัดแส้ที่ถืออยู่ในมือดังฟั่บไปทางเด็กหนุ่มนักดาบและเด็กหญิงสาวนักบวชฝึกหัด
สร้างความหวาดผวาให้กับเด็กหนุ่มนักดาบและเด็กสาวยิ่งนัก
“แล้วเ้าล่ะ สนใจจะขายชีวิตให้กับข้าหรือไม่?”
ผมเอาทองหนึ่งถุงโยนลงไปหน้าของเด็กหนุ่มสาวสองคนนั้น
“หากเ้า้าแค่เงิน ก็หยิบทองถุงนั้นจากไปและทิ้งบัตรนักผจญภัยทิ้งไว้ตรงนี้ซะ ข้าช่วยเ้าลดระยะเวลาที่เ้าต้องเสี่ยงตายไปเพื่อเงินทองให้แล้ว แต่หากอยากได้บางสิ่งมากกว่าเงินทองที่อยู่ตรงนั้น ก็ขายชีวิตให้กับข้า”
Bribe สกิลทำงานอีกครั้งสร้างความสั่นสะท้านให้กับเด็กหนุ่มสาวสองคน
Intimidate ข่มขู่
“เ้ารู้หรือไม่ว่านักผจญภัยฝึกหัดอัตรารอดชีวิตนั้นเท่าไร มีคนมากมายแค่ไหนที่ตายเพราก็อบลินในถ้ำ?”
ฟั่บ
Domesticate การทำให้เชื่อง
แส้ฟาดในอากาศ ไม่ทำให้ร่างกายเ็ปแต่เสียงก็เพียงพอที่ทำให้คนหวาดกลัว
“แม่สาวกิลด์ บอกให้เ้าหนุ่มนี่ฟังสิ”
“อ๊ะ ค่ะ”
สาวกิลด์สูดลมหายใจลึกๆและกล่าวออกมา
“เก้าในสิบส่วนจะเสียชีวิต ไม่สามารถเลื่อนระดับชั้นให้สูงขึ้นได้ และคนที่จะมีอาชีพนักผจญภัยที่แท้จริงได้นั้นน้อยกว่านั้น ดยุกอูลริกอาจจะชั่วช้าเลวทราม มักมากตัณหาราคะ...”
เอ่อ...ไม่ต้องแถมเยอะขนาดนั้นก็ได้
“...ดวงตาหื่นกระหายบ้ากาม กล้ามเนื้อชวนหลงใหลเป้าตุง แต่ท่านดยุกอุลริกก็กล่าวถูกต้อง นักผจญภัยคืออาชีพอันตราย ไม่ควรจะเป็อาชีพของคนที่ไม่ได้เตรียมใจมาก่อนค่ะ”
แบรดพี่กล้ามผมทองแรงก์ซีและเพื่อนก็ผงกศีรษะ นักผจญภัยหลายคนก็ไม่ได้กล่าวอะไรเพราะนี่คือความจริงที่รู้กันดี
แบรดจึงมักทำหน้าที่รับน้องขู่ให้เด็กใหม่จากไปเสมอในกิลด์นักผจญภัย เป็ธรรมเนียมของกิลด์นั่นเอง
“ขะข้าไม่เอาเงินของท่านหรอก ข้าก็มีความฝันเหมือนกัน ข้าต้องเป็นักผจญภัยที่มีชื่อเสียงให้ได้” เด็กหนุ่มนักดาบกล่าวอย่างหนักแน่น
“ชะชั้นด้วยค่ะ จะเป็นักผจญภัยคู่กับเอริก”
อย่างที่ว่าล่ะนะ คนธรรมดาไม่มีใครมาเป็นักผจญภัยหรอก
เป็ขุนนางก็ยังต้องมีดราม่าต่างๆถึงจะมาว่างเป็นักผจญภัยอย่างหนีคู่หมั้นหรือ”้ายืนด้วยลำแข้งของตนเอง”อะไรแบบนั้น
ไม่ต้องพูดถึงเด็กหนุ่มที่้าพิสูจน์ตนเองหรอก
กรณีของผม ดยุกหมูอ้วนเป็ข้อยกเว้น ไม่มีขุนนางปรกติที่ไหนมีเวลาว่างและเอาคนมาเป็นักผจญภัยหรอก ดยุกหมูอ้วนมีคุณสมบัติพิเศษ ที่เดินไปมาไม่ใส่ใจการเมืองก็ยังทำได้ด้วยเหตุผลบางประการ
“ถ้าไม่้าขายก็กู้ยืมจากข้าเถอะ ข้าจะคิดดอกเบี้ยเ้าแพงเป็สามเท่าจากเงินที่ค่าลงทุน จะกี่ปีก็ได้ ตราบใดที่เจข้าเป็นักผจญภัยอยู่เ้าสามารถเอามาคืนได้ตลอดเวลาและพิสูจน์ว่าข้ามองเ้าผิด”
ผมวางเงินกองลงตรงหน้าเขา
“เอาเงินนี้ไปซื้ออุปกรณ์ที่ช่วยชีวิตเ้าได้ สร้างปาร์ตี้ที่อุดช่องโหว่ของกันและกัน “
ผมใช้สกิลอีกครั้งในการโน้มน้าวใจ
“ข้า้าให้เ้าขาดทุนให้ข้าในอนาคตอีกหลายปีข้างหน้า เ้า้ารอดชีวิตรอดในอีกหลายปีข้างหน้า”
ผมยิ้มให้กับเด็กสองคนแต่เด็กสองคนแม้แต่นักผจญภัยยรอบข้างก็สะดุ้ง
“เ้าคงไม่คิดจะให้ข้าขาดทุนจนยอมตายหรอกจริงไหม?”
ผมฟาดแส้ไปกลางอากาศ
Intimidate ข่มขู่อีกครั้ง
เด็กหนุ่มสาวถึงกับเข่าทรุด
“ข้า้าให้เ้าขาดทุนและมีชีวิตสร้างผลประโยชน์ให้ข้าตลอดไป เพิ่มโอกาสในการรอดชีวิตของเ้าด้วยเงินของข้านี้ หรือจะไปร่วมกับคนที่เสียชีวิตเก้าในสิบคนนั้นโดยไม่ยอมพึ่งพาคนชั่วช้าสารเลวอย่างข้า เ้าจะเลือกทางไหน?
คนเลวอย่างข้าจะทำทุกอย่างให้เ้ารอดชีวิตเป็นักผจญภัยที่ยิ่งใหญ่ เพราข้าลงทุนไว้จำนวนมากกับเ้า เ้าเดิมพันกับความฝันและข้าเดิมพันกับความโลภในเงินตรา”
ผมส่งสัญญาณให้ทาสร่างั์สี่คนย่อตัวลงให้ผมยื่นมือไปข้างหน้า
กำปั้นยื่นไป
เด็กหนุ่มกัดฟันและใช้กำปั้นประสานกับผม
“สัญญาลูกผู้ชาย”
เราสองคนพูดมาพร้อมกัน
“มา ข้าคาดหวังให้เ้าขาดทุนในอนาคตเสียเงินให้กับข้าอยู่”
เด็กหนุ่มถอนหายใจและกล่าวว่า
“ข้าเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมในนิทานคนถึงยอมขายิญญาให้กับปีศาจ “
“บุฮิ บุฮิ บุฮิ ข้าเป็แค่นักลงทุนที่โลภมากธรรมดาเท่านั้น”
Favor หนี้บุญคุณสกิลของผมเพิ่มพลังขึ้นอีกเล็กน้อยเมื่อสามารถตกลงสัญญากันได้
2K
