ตอนที่ 7 การเปลี่ยนแปลง
เสี่ยวิได้พาหยางเฉินและคนอื่นๆออกมาจากโถงวรยุทธหลังจากที่ออกมาจากโถงวรยุทธแล้ว หยางเฉินก็ได้เผยรอยยิ้มใสซื่อออกมา “ลอร์ดเสี่ยวิ เราค่อยไปวันหลังได้รึไม่ ? ”
“ วันหลังรึ ? ” สายตาของเสี่ยวิ แสดงความเ็าออกมา “ หัวหน้ารอพวกเ้าอยู่หากพวกเ้าไม่อยากตาย พวกเ้าควรจะตามข้ามาจะดีกว่า ”
‘ พวกนี้ไม่ใช่คนดีแน่หากออกจากที่นี่ไป ดูเหมือนว่าหน้ากากของเขาจะหลุดออกทันที ตอนนั้นข้าจะทำยังไง ? ’
ด้วยจิตใจที่แข็งแกร่งก็ทำให้หยางเฉินไม่ได้รู้สึกกังวลมากนักเขายิ้มออกมาและพูดขึ้น “ ลอร์ดเสี่ยวิ ข้าแค่พูดเล่น ”
เว่ยหยานหลานและซงเทียนเอ๋อเห็นสีหน้าของเสี่ยวิ ก็พากันมองหน้ากันและรู้สึกอึดอัดใจขึ้นมา
‘ บัดซบหากหนีไปตอนนี้เขาอาจจะไปหาเื่ กั้วติงและไอ้แก่ขี้เมาดูเหมือนว่าตอนนี้เราได้แต่ต้องไปกับเขาก่อน ’ หยางเฉิน ตามเสี่ยวิไปแต่ในหัวของเขานั้นคิดหาวิธีเอาตัวรอดจากอันตรายนี้อยู่
เว่ยหยานหลานและซงเทียนเอ๋อไม่รู้ว่าหยางเฉินคิดอะไร พวกนางไม่รู้เลยว่าหยางเฉินนั้นสงสัยว่าเสี่ยวิมาที่นี่ก็น่าจะเป็เพราะห่อที่พวกเขาเจอเมื่อวานนี้ เสี่ยวิได้ออกจากเมืองซูเซียนพร้อมกับหยางเฉินและสาวๆทั้งสองตรงไปยังป่า เมื่อเดินลัดเลาะป่ามาพวกเขาก็มาถึงเมืองลั่วเซีย
“ สาวน้อย เมื่อวานเ้าไปที่ส่วนนอกูเาวูชานมารึไม่ ? ” เสี่ยวิ เผยรอยยิ้มออกมาและมองมาที่ซงเทียนเอ๋อและเว่ยหยานหลาน
“ ส่วนนอกูเาวูชานรึ ? ” เว่ยหยานหลานและซงเทียนเอ๋อ สีหน้าเปลี่ยนไปทันทีสุดท้ายพวกนางก็เข้าใจแล้วว่าตะกี้เหตุใดพวกนางถึงรู้สึกอึดอัดใจ ชายคนนี้มาเพราะห่อที่พวกเขาเก็บได้จริงๆ
‘ จริงๆด้วย ’ สีหน้าของหยางเฉินเปลี่ยนไปเล็กน้อย เสี่ยวินี่อยู่ขอบเขตธุลี ทั้งสามคนไม่อาจจะรับมือไหว มันเป็ไปไม่ได้เลยที่จะเป็คู่ต่อสู้กับอีกฝ่ายได้
ตอนที่เว่ยหยานหลาน และซงเทียนเอ๋อยังไม่ทันได้ตอบกลับ หยางเฉินกลับหัวเราะออกมา “ ลอร์ดเสี่ยวิเราไปที่ส่วนนอกูเาวูชานมาจริงๆ ”
เมื่อได้ยินคำตอบของหยางเฉิน เว่ยหยานหลานและซงเทียนเอ๋อก็พากันเครียดขึ้นมาทันทีพวกนางต่างก็พากันประหลาดใจว่าทำไม หยางเฉิน ถึงได้ตอบเช่นนี้ ?
“ น้องชาย ดูสภาพเ้าแล้วข้าก็รู้ว่าเ้าเป็เด็กที่ซื่อสัตย์ ข้ามั่นใจว่าข้ามองไม่ผิด ” เสี่ยวิยิ้มออกมาดูเหมือนว่าเขาจะพอใจกับคำตอบของหยางเฉินเหตุผลว่าทำไมเขานำหยางเฉินมาด้วยก็เพราะเขาได้ตรวจสอบมาแล้วว่าในเมื่อวานคนในเมืองซูเซียนที่ไปยังส่วนอกูเาวูชานมีแค่หยางเฉินและสาวๆเหล่านี้
เขามาเพราะห่อนั่นจริงๆ สำหรับเื่การรับศิษย์แล้วเขาแค่แต่งเื่ขึ้นมาเขาคิดถูกว่าไม่มีใครคิดสงสัยเื่นี้
ไม่กี่วันก่อนพวกเขาได้ทำการล้อมทีมนักล่าอสูรเอาไว้เพื่อจะแย่งห่อนั่นมาแต่โชคคร้ายที่แม้ว่าจะเอาชนะกลุ่มนักล่าอสูรพวกนั้นได้แต่ก็มีคนหนึ่งที่หนีไปได้พร้อมกับห่อนั่นดังนั้นพวกเขาจึงทำการค้นหาทั่วทั้งูเาแต่สุดท้ายก็พบแต่ศพ ห่อนั้นได้หายไปแล้ว
‘หือ ?หากข้าเป็คนซื่อสัตย์ งั้นคนในโลกนี้ก็เป็คนซื่อสัตย์กันทั้งโลกแล้ว ’ หยางเฉินพึมพำในใจก่อนจะยิ้มออกมา “ลอร์ดเสี่ยวิ ตอนที่เราไปยังส่วนนอกูเาวูชานเมื่อวานนี้เราพบคนสามคนจากเมืองชีหยานที่เหมือนจะเก็บบางอย่างจากนักล่าอสูรที่าเ็ไป ”
พูดไปแล้วหยางเฉินก็คิ้วขมวด เขาทำท่าคิดสักพักแล้วพูดขึ้นมา “สำหรับว่ามันคืออะไรนั้นข้ามองไม่ชัด ”
“ คนจากเมืองชีหยานรึ ? ” เสี่ยวิแสดงสายตาไม่พอใจออกมา
เมื่อเห็นท่าทีอาฆาตของเสี่ยวิ หยางเฉินก็แอบดีใจ ‘ เชินเจียนเซียว หลิวหยู นี่เป็โอกาสหายากข้าต้องคว้ามันเอาไว้ไม่อาจจะปล่อยให้หลุดมือไปได้ ’
เมื่อเว่ยหยานหลานและซงเทียนเอ๋อ ได้ยินคำพูดของหยางเฉิน พวกนางก็แอบดีใจใครกันที่บอกให้พวกนั้นมาหาเื่ หยางเฉินพวกนั้นสมควรโดนแล้ว!
“ น้องชาย งั้นเ้าควรไปกับข้ายังเมืองชีหยาน ” เสี่ยวิ ยิ้มออกมาและมองไปที่ หยางเฉิน
“ ลอร์ดเสี่ยวิ เราไม่ได้ไปพบกับหัวหน้าท่านรึ ?ทำไมเราต้องไปยังเมืองชีหยานกัน ? ” หยางเฉินเกาหัวและแสดงสีหน้าสับสนออกมา เขาสมกับเป็นักต้มตุ๋นจริงๆ
เมื่อได้ยินคำพูดของหยางเฉิน เสี่ยวิก็กลัวขึ้นมา เขาบอกว่าจะพาหยางเฉินกับคนอื่นๆไปยังเมืองลั่วเซียเพื่อพบกับหัวหน้าตอนนี้เขากลับเปลี่ยนเป้าหมายซึ่งนั่นก็ต้องทำให้หยางเฉินกับคนอื่นๆสงสัย เขาคิดสักพักแล้วพูดขึ้นมา “ น้องชายข้าเพิ่งนึกออกว่าหัวหน้านั้นจะเดินทางไปยังเมืองชีหยานในไม่ช้า หากเรารีบไปตอนนี้เราอาจจะได้พบกับหัวหน้าที่นั่น ”
เขากังวลว่าหยางเฉินจะหลอกเขา ดังนั้นเขาจึงไม่คิดจะปล่อยให้หยางเฉินกับคนอื่นๆไป
‘ คำโกหกง่อยๆแบบนี้เ้าคิดว่าข้าเป็เด็ก3 ขวบรึไง ! ’ หยางเฉิน แอบสบถในใจ หยางเฉินตบหัวตัวเองแล้วพูดขึ้นมา “ ข้าจำได้ว่านักล่าอสูรที่าเ็นั้นโดนชิงห่อบางอย่างไป”
“ ใช่ ใช่ น้องชาย เขามีห่อบางอย่างกับตัวด้วย มันคือของที่เขาแย่งมาจากหน่วยล่าอสูรของเรา เราต้องเอามันคืน ” เสี่ยวิ แสดงท่าทีตื่นเต้นออกมาและจับมือ หยางเฉินเอาไว้
‘เ้าโง่เ้าจะทำมือข้าหัก ’ หยางเฉินสบถในใจแต่เขาไม่กล้าด่าออกมา
เว่ยหยานหลานและซงเทียนเอ๋อ รู้ว่าหยางเฉินนั้นพึ่งได้แน่ๆดังนั้นจึงไม่ได้พูดอะไรออกมาแม้แต่น้อยเพราะกลัวว่าจะทำลายแผนของหยางเฉิน
“ ถูกแล้ว ลอร์ดเสี่ยวินักล่าอสูรบอกว่าของห่อนั่นเป็ของหน่วยล่าอสูร ” หยางเฉิน ถอนหายใจออกมา “ หลังจากที่คนจากเมืองชีหยานได้ยินเื่นี้พวกนั้นไม่ใช่แค่ไม่ช่วยเขาแต่ยังฆ่าเขาก่อนจะชิงห่อนั่นไปเราซ่อนตัวอยู่ไม่ไกลนักและเห็นสิ่งที่พวกนั้นทำ พวกนั้นช่างชั่วร้ายจริงๆ ”
“ เขาบอกจริงๆรึว่าห่อนั่นเป็ของหน่วยล่าอสูร ?” สีหน้าของ เสี่ยวิเปลี่ยนไปทันที เขาหรี่ตาลงและมองมาที่ หยางเฉิน
“เ้าได้ยินเขาพูดแบบนั้นจริงๆรึ ?”
‘ อะไรกันเ้าบอกเองไม่ใช่รึว่าห่อนั่นเป็ของหน่วยล่าอสูร ? ข้าพูดผิดไปงั้นรึ ? ’ หยางเฉิน ใจสั่น
“ ไม่ ชายคนหนึ่งบอกว่าของนี่เขาชิงมาจากหน่วยล่าอสูรแต่คนที่พูดนั้นไม่ใช่นักล่าอสูรที่าเ็บางทีนักล่าอสูรอาจจะโดนพวกนั้นจัดการเอา สุดท้ายพวกนั้นก็พูดโอ้อวดก็ได้ ”
“ เด็กน้อย เ้ามั่นใจรึว่าเขาบอกว่าห่อนั่นเป็ของหน่วยล่าอสูรจริงๆ ? ” เสี่ยวิ มองไปที่ หยางเฉิน ด้วยสายตาเ็าปราณอันน่ากลัวได้แผ่ออกมาจากตัวเขา
“ ฮาฮา...” หยางเฉินหัวเราะออกมาและพากันก้าวถอยกลับเพื่อถอยห่างจาก เสี่ยวิ
“ เด็กน้อย เ้าหัวเราะอะไรกัน ?” เสี่ยวิ สับสนขึ้นมาทันที
เว่ยหยานหลานและซงเทียนเอ๋อพากันยักคิ้ว พวกนางเองก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใด หยางเฉินถึงได้หัวเราะออกมา
“ ลอร์ดเสี่ยวิ แน่นอนว่าข้าหัวเราะนักล่าอสูรนั่น เขาอ้างชื่อหน่วยล่าอสูรของท่านเพื่อขู่ผู้คนคนอื่นๆกลับฆ่าเขาตาย มันแสดงให้เห็นว่าคนกลุ่มนั้นไม่ไว้หน้ากลุ่มของท่านเลยแม้แต่น้อย! ” หลังของหยางเฉินชุ่มไปด้วยเหงื่อเขาไม่รู้ว่าเขาจะหลอก เสี่ยวิ ได้รึไม่
‘ ใช่สิเขาต้องตกอยู่ในอันตรายแน่ๆ ดังนั้นเขาจึงอ้างชื่อกลุ่มของเราเพื่อขู่ผู้คนดูเหมือนว่าเด็กนี่จะไม่ได้โกหก ’
เสี่ยวิถอนหายใจออกมา ‘หากเป็เช่นนั้นจริงงั้นคนจากเมืองชีหยานก็ไม่คิดไว้หน้าหน่วยล่าอสูรของเราจริงๆ ’
‘ ไม่ข้าไม่ได้บอกว่าชายคนนั้นมาจากหน่วยล่าอสูร เด็กนี่พูดขึ้นมาเอง มันขัดกับความจริง’
เสี่ยวิ มองไปที่ หยางเฉิน แล้วยิ้มออกมา “เด็กน้อย ทั้งๆที่ยังเด็กแต่เ้าก็ยังเ้าเล่ห์ถึงเพียงนี้ หากข้าเข้าใจไม่ผิดห่อนั่นคงอยู่กับเ้าสินะ ? ”
หยางเฉิน อึ้งแต่ยังแสดงท่าทีเยือกเย็นออกมา เขาพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง “ลอร์ดเสี่ยวิ ข้าไม่เข้าใจว่าท่านพูดถึงอะไร”
“ จิ้งจอกน้อย เ้ายังกล้าเสแสร้งอีกรึ ! “ เสี่ยวิพุ่งหาหยางเฉิน การโจมตีของเขาค่อนข้างรวดเร็วด้วยความแข็งแกร่งของ หยางเฉินแล้ว หยางเฉินไม่มีโอกาสแม้แต่จะหลบ
“ พี่เฉิน ! “
“ ท่านพี่ ! “
เว่ยหยานหลานและซงเทียนเอ๋อ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที พวกนางบิดเอวแล้วพุ่งออกมาต่อยเข้าใส่ที่หัวเสี่ยวิตามคำพูดที่บอกกันมา มีเื่กับโจรดีกว่ามีเื่กับผู้หญิง แน่อนว่าสองสาวนี้ลงมือสุดกำลังและเล็งไปที่จุดสำคัญ
“ สาวน้อยอย่างพวกเ้าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ! ” เสี่ยวิแผ่พลังออกมากระจายไปทั่วทุกด้าน พลังนั้นได้ชนกับเข้าสาวน้อยทั้งสองก่อนที่ทั้งสองจะกระเด็นออกไปกองกับพื้น
ขอบเขตธุลีนั้นเหนือกว่าขอบเขตกำลังภายใน เว่ยหยานหลานและซงเทียนเอ๋อไม่อาจจะเป็คู่มือของเสี่ยวิได้แม้แต่น้อย ยิ่งกว่านั้น เสี่ยวิ ก็ยังไม่ได้ใช้ทักษะใดๆ หากเขาใช้ทักษะจริงๆ งั้นทั้งสองก็ยิ่งไม่อาจจะรับมือได้
“ บังอาจ ! ” เมื่อเห็น เว่ยหยานหลานและซงเทียนเอ๋อาเ็สีหน้าของหยางเฉินก็เปลี่ยนไปทันทีแต่เขาก็ไม่อาจจะทำอะไรได้ ตอนนั้นมือของเสี่ยวิ ได้บีบคอเขาเอาไว้แล้ว
“ ไอ้เด็กตัวเหม็น ข้าเกือบโดนเ้าหลอก บอกมา ! ห่อนั่นอยู่ไหน ? ” เสี่ยวิ มองไปที่ หยางเฉิน ด้วยสายตาเ็าแรงในมือเพิ่มขึ้นจนทำให้ หยางเฉิน หน้าแดงขึ้นมา
หยางเฉิน ยกมือขึ้นและชี้ไปที่คอราวกับจะสื่อว่า บัดซบ ข้าพูดไม่ได้ !
“ ไอ้เด็กตัวเหม็น อย่าคิดหลอกข้าอีก ! ” เสี่ยวิ ค่อยๆคลายมือออก ตอนที่เขาคลายมือออกนั้นหยางเฉินกลับเตะเข้าที่เป้าของเขา !
อ๊าก ! มันไม่ใช่เสี่ยวิ ที่กรีดร้องออกมาแต่กลับเป็หยางเฉินที่ร่วงลงไปที่พื้นแล้วกุมเท้าตัวเองด้วยความเ็ป‘พระเ้าเป้ามันแข็งจัง มันยังเป็คนอยู่รึไม่ ? ’
“ ไอ้เด็กตัวเหม็น หากไม่ใช่เพราะข้าปราณีปราณที่ข้าปล่อยออกมาตะกี้คงหักเท้าเ้าไปแล้ว “ เสี่ยวิ นั่งลงไปตบหน้า หยางเฉินแล้วพูดขึ้นมา
“ อย่าทำร้าย พี่เฉิน ! ” เสียงของเว่ยหยานหลานดังขึ้นมาจากด้านหลัง
“ สาวน้อย เหมือนว่าเ้าจะเบื่อชีวิตแล้ว ! ” เสี่ยวิไม่ได้สนใจเว่ยหยานหลานแม้แต่น้อย เขาได้บีบคอหยางเฉินอีกรอบ
ตอนนั้นหยางเฉินแทบจะหายใจไม่ออกแต่เขากลับรู้สึกว่าที่คิ้วของเขาร้อนขึ้นมาพร้อมกับแสงสีดำที่ส่องประกายออกมาคลื่นพลังของเขากลับแกร่งขึ้น มันเกือบจะทัดเทียมกับพลังของ เสี่ยวิ ได้
“ เ้าบังคับข้าเองนะ ! ” ตอนที่เสี่ยวิรู้สึกว่าคลื่นพลังของหยางเฉินนั้นแกร่งขึ้น เสียงของเว่ยหยานหลานก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง
ด้วยสัญชาตญาณจากการรับรู้ได้ถึงอันตรายเสี่ยวิก็ไม่ได้สนใจคลื่นพลังที่เปลี่ยนไปของหยางเฉินเขาลุกขึ้นและหันกลับไปก่อนจะพบว่าที่มือของเว่ยหยานหลาน นั้นมีแสงสีทองส่องประกายออกมาแสงสีทองนี้บิดตัวไปมาและพุ่งเข้ามาหาเขา !
เสี่ยวิ รับรู้ได้ถึงอันตรายที่ถึงแก่ชีวิต เขาหรี่ตาลงเขาแทบไม่มีเวลาให้คิดและรีบถอยกลับมือของเขาได้สะบัดไปมาก่อนจะมีโล่สีฟ้าโผล่มาตรงหน้าเขา
โล่ขั้นต้น !
แต่เขาก็ต้องผิดหวัง โล่ที่มีพลังป้องกันสูงที่สุดสำหรับขอบเขตธุลีที่เขาได้เสียเงินจำนวนมากซื้อมันมากลับพังทลายได้ง่ายๆโดยแสงสีทองนี้แสงที่กระจายโดยรอบนั้นทำให้อุณหภูมิรอบตัวเพิ่มขึ้นตอนนั้นเองแม้แต่ต้นหญ้าโดยรอบก็กลายเป็สีเหลืองอย่างรวดเร็ว
ตอนนั้นหยางเฉินกลับต้องอึ้ง แสงสีทองนี้ได้พุ่งทะลุอกของเสี่ยวิไปพลังของมันลดลงไปเรื่อยๆ จนกระทั่งพลังของมันได้อ่อนแอลงเมื่อพุ่งไปได้กว่า 100 ม.
ปัง ! ร่างของเสี่ยวิ ได้หล่นกระแทกพื้นอย่างแรง เขากลับโดนฆ่าในทันที
843
