ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]

        ช่างเป็นคนดื้อรั้นเสียจริง!

        ทันทีที่หานอวิ๋นซีตะโกนหานฉงอันก็หยุด แต่ใครจะไปรู้ว่าทันทีที่หันกลับไป เขาก็ล้มพับลงไปทันที!

        “ท่าน…”

        หานอวิ๋นซีตกใจและรีบเรียกผู้คุมให้มาเปิดประตูเมื่อเข้าไปดู นางก็ถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกโล่งใจ

        โชคดีที่กระดูกของหานฉงอันแข็งแรงพอแต่มีเลือดไหลออกจากบาดแผลที่ผิวหนัง เขาล้มลงเพราะอาการวิงเวียนศีรษะไม่ใช่การกระแทกศีรษะ

        เขาหลับตาทรุดลงกับพื้นไม่ได้หมดสติไปจริงๆ แต่อย่างใด

        หานอวิ๋นซีส่งสัญญาณให้ผู้คุมถอยออกไปจากนั้นนางก็นั่งลงข้างๆ หานฉงอัน อย่างไรก็ตอบตกลงไปแล้วเช่นนั้นคงทำได้แค่รอให้เขาพักผ่อนให้พอ แล้วค่อยถามก็แล้วกัน

        แม้ว่าหานฉงอันจะไม่ได้มีปัญหาร้ายแรงใดๆแต่ก็เวียนหัวอย่างรุนแรง ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็ถูกขังอยู่ที่นี่หลายวันหลายคืน

        หานอวิ๋นซีรอคอยอย่างอดทนอยู่ข้างๆครุ่นคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างฮูหยินเทียนซินและหานฉงอันเป็นอย่างไรกันแน่แล้วใครกันที่เป็นพ่อแท้ๆ ของนาง? ฮูหยินเทียนซินคงไม่ได้นอนตายตาไม่หลับหรอกใช่หรือไม่?

        หานอวิ๋นซีรออย่างอดทนทว่าเป็นหานฉงอันที่รีบร้อน แม้ว่าจะยังวิงเวียนศีรษะอยู่แต่เขาก็ถามอย่างกระวนกระวายใจว่า “หานอวิ๋นซี เจ้าตกลงแล้วหรือ? ตอบตกลงแล้วจริงๆ ใช่หรือไม่?”

        หานอวิ๋นซีมองอย่างเย็นชากัดริมฝีปากแล้วพูดอย่างไม่พอใจว่า “ตอนนี้ท่านบอกความจริงข้าได้หรือยัง?”

        แต่ถึงอย่างนั้นหานฉงอันกลับไม่รีบร้อนที่จะบอกความจริง เขาก้มหน้าลงและถอนหายใจ “หานอวิ๋นซีข้าแก่แล้ว และคราวนี้ข้าสูญเสียทั้งฐานะและชื่อเสียงเกียรติภูมิไปแล้วจริงๆทักษะทางการแพทย์ของตระกูลหานก็ไม่มีผู้สืบทอด บุตรชายหลายคนของข้าเจ้าเองก็รู้ดีแต่ละคนไม่เป็นโล้เป็นพาย โดยเฉพาะคนโตมีเพียงเหล่าชีเท่านั้นที่ควรค่าแก่การฝึกฝน แต่น่าเสียดายที่เขายังเด็กเกินไปที่จะดูแลเรื่องนี้ดังนั้นเจ้าต้องปกป้องเขา”

        หานอวิ๋นซีที่ไม่ได้คิดอะไรมากในตอนนี้จึงพูดอย่างเย็นชาว่า “ข้าเข้าใจแล้ว ท่านพูดมาเถอะ”

        คราวนี้หานฉงอันหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากอก หานอวิ๋นซีรู้ว่ามันเป็นผ้าเช็ดหน้าของสตรีและดูเก่าอย่างมาก

        เมื่อเห็นว่าหานฉงอันกางผ้าเช็ดหน้าออกบนผ้าเช็ดหน้าก็มีตัวอักษรเลือดอยู่ หานอวิ๋นซีถึงกับตกใจ และเมื่อมองใกล้ๆก็พบว่ามันเป็นข้อตกลงแผ่นหนึ่งจริงๆ!

        พระเจ้านี่เป็นข้อตกลงระหว่างฮูหยินเทียนซินกับหานฉงอัน พวกเขาเป็นสามีภรรยาตามข้อตกลงจริงๆ!

        “หานอวิ๋นซีข้ากับแม่ของเจ้า เป็นแค่คู่รักในนามกันเท่านั้น ตอนที่นางแต่งงานกับข้านางท้องเจ้าอยู่แล้ว” หานฉงอันพูดอย่างใจเย็น

        “ทำไมท่านถึงแต่งงานกับนางล่ะ?” หานอวิ๋นซีโพล่งออกมาด้วยความตกใจ เดิมทีคิดว่ามันเป็นเรื่องการนอกใจหลังแต่งงานไปแล้วไม่คาดคิดว่าจะเป็นเช่นนี้

        “เพราะ...”หานฉงอันหยุดครู่หนึ่งพร้อมกับยิ้มอย่างสมเพชตัวเอง“เพราะนางมีทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยมและสามารถช่วยให้ข้าเป็นผู้ดูแลสำนักแพทย์ได้ระหว่างเราเป็นเพียงข้อตกลงเท่านั้น”

        หากไม่มีข้อตกลงนี้หานอวิ๋นซีคงไม่เชื่อ แต่ด้วยหลักฐานที่อยู่ตรงหน้านางจึงรู้สึกประหม่าอย่างอธิบายไม่ได้ กัดฟันและถามว่า “แล้วทำไมนางถึงแต่งงานกับท่านแล้วพ่อแท้ๆ ของข้าล่ะ?”

        อย่างไรก็ตามหานฉงอันกลับถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า “ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกัน”

        อะไรนะ?

        หานฉงอันก็ไม่รู้เหมือนกันหรือ?

        หานอวิ๋นซีแทบไม่เชื่อหูตัวเอง“ท่านไม่รู้อะไรเลย แต่ก็ยังกล้าที่จะแต่งงานกับนางงั้นหรือ?”

        “สาวน้อยไม่ใช่แค่ข้าไม่รู้ว่าใครเป็นพ่อของเจ้าแต่ข้าก็ไม่รู้ด้วยว่าแม่ของเจ้ามาจากที่ใด แม่ของเจ้ามาหาข้าตอนท้องได้หนึ่งเดือนและตกลงว่าจะช่วยข้าให้เป็นผู้ดูแลสำนักแพทย์หากผ่านไปสิบปีแล้วได้ขึ้นเป็นผู้ดูแล ข้อตกลงคือต้องแต่งงานกับนางยอมรับว่าเจ้าเป็นบุตรของข้าและให้เจ้ามีครอบครัว”

        หานฉงอันถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่าการได้เจอกับสตรีผู้เก่งกาจแห่งวงการแพทย์อย่างฮูหยินเทียนซินเขาจะไม่รู้สึกใจเต้น ไม่รู้สึกเสียดายได้อย่างไรกัน เขาพยายามถามแล้วแต่ฮูหยินเทียนซินกลับไม่พูดอะไรเลยแม้แต่น้อย

        ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดที่จะขอให้ฮูหยินเทียนซินทำแท้งและเริ่มต้นใหม่กับเขา แต่นางกลับปฏิเสธอย่างไร้ความปรานี

        หลังจาก“แต่งงาน” กับฮูหยินเทียนซิน เขาก็ค้นพบมากขึ้นเรื่อยๆว่าทักษะทางการแพทย์ของสตรีผู้นี้ยอดเยี่ยมมากนางสามารถรักษาได้หลายอาการในอาการที่เขาไม่สามารถรักษาได้ด้วยเช่นนั้นนางจึงกลายเป็นคนมีชื่อเสียงในฐานะตัวแทนของตระกูลหานในเมืองเทียนหนิงและเขาก็รู้สึกอิจฉานางอย่างมาก!

        ไม่ว่าในแง่ของชื่อเสียงหรือทักษะทางการแพทย์เขาก็ทนไม่ได้ที่ภรรยาจะดีกว่าตัวเองแม้ว่าภรรยาคนนี้จะเป็นเพียงภรรยาตามข้อตกลงก็ตาม

        เขาเคยสืบประวัติของนางอย่างบ้าคลั่งแต่น่าเสียดายที่เขาไม่พบเงื่อนงำใดๆ

        หานอวิ๋นซีที่ไม่เข้าใจและถามอย่างสงสัยว่า“ไม่ใช่ว่าแม่ของข้ามาจากตระกูลไป๋หลี่ในมณฑลเหอเจ๋อหรอกหรือ?”

        เรื่องเหล่านี้หานอวิ๋นซีได้เคยตรวจสอบมาแล้ว แต่หานฉงอันกลับยิ้มและส่ายหัว “ตัวตนนี้เป็นข้าที่สร้างมันขึ้นมาให้นางและจ่ายเงินบางส่วนเพื่อติดสินบนตระกูลไป๋หลี่ในมณฑลเหอเจ๋อข้าเคยสืบมาก่อนหน้านี้แล้ว แต่น่าเสียดายที่ไม่มีเบาะแสใดๆ เลยราวกับนางโผล่ขึ้นมาจากอากาศอย่างไรอย่างนั้น”

        เมื่อพูดถึงเรื่องนี้หานฉงอันยังคงเผยความจนปัญญาและความรักในสายตาของเขาออกมาแม้ว่ามันจะเป็นความอิจฉาแต่หานฉงอันก็ยังมีความรักต่อฮูหยินเทียนซินจากก้นบึ้งของหัวใจ

        เพียงแค่น่าเสียดายที่ตัวตนของฮูหยินเทียนซินนั้นลึกลับและทักษะทางการแพทย์ก็ยอดเยี่ยม ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถเอื้อมไปถึงนางได้

        หานอวิ๋นซีรู้สึกประหลาดใจมากนางจะไปคิดได้อย่างไรว่าเรื่องราวจะเป็นเช่นนี้ภูมิหลังของฮูหยินเทียนซินลึกลับมากจนแม้แต่หานฉงอันยังไม่รู้ด้วยซ้ำเช่นนั้นจะมีใครที่รู้อีกล่ะ?

        ฮูหยินเทียนซินเสียชีวิตด้วยโรคกำเนิดยากหลังจากแต่งงานกับหานฉงอันได้ไม่ถึงปีนางไม่มีแม้แต่เพื่อนในเมืองเทียนหนิง

        ชื่อของนางที่เรียกว่าไป๋หลี่เทียนซินก็คงจะเป็นนามแฝงเช่นกัน

        “เช่นนั้นท่านไม่ได้สืบหรอกหรือว่าพ่อของข้าเป็นใคร?” หานอวิ๋นซีพูดพึมพำ

        หานฉงอันยิ้มอย่างช่วยไม่ได้“ข้าก็เหมือนเจ้านั่นแหละ อยากรู้ไม่แพ้กัน”

        ผู้ชายแบบไหนกันที่สามารถเอาชนะใจฮูหยินเทียนซินได้สตรีผู้นั้นไม่เพียงเก่งด้านการแพทย์เท่านั้น แต่ยังฉลาดเป็นกรดอีกด้วยฮ่องเต้องค์ก่อนที่ได้พบนางแค่เพียงครั้งเดียว ยังยกย่องนางไม่รู้จบ

        “แล้วทำไมนางถึงตายตอนคลอดบุตรล่ะ!”หานอวิ๋นซีโพล่งถามออกมา ถึงจะแปลกใจ นางก็ไม่ลืมคำถามที่กวนใจนางมากที่สุด

        ใครจะรู้ว่าหานฉงอันกลับหัวเราะอย่างดูถูกเหยียดหยาม“หานอวิ๋นซี เจ้าคิดว่าอะไรคือเหตุผลล่ะ? ข้าจะบอกเจ้าไว้เลยนะว่าแม่ของเจ้าฉลาดกว่าเจ้าอย่างมากนางอนุหลายคนในครอบครัวของข้า นางไม่ได้เห็นนางอนุเหล่านั้นอยู่ในสายตาเลยอีกอย่าง เจ้าคิดว่าข้าอยากให้นางตายหรือไร?”

        หานฉงอันที่มองออกว่าหานอวิ๋นซีกำลังสงสัยในตัวเขาแต่ความสงสัยดังกล่าวกลับทำให้เขารู้สึกว่ามันน่าขันสิ้นดี

        “หานอวิ๋นซีข้ามีไม่มีเหตุผลที่จะต้องฆ่าแม่ของเจ้า” หานฉงอันพูดอย่างจริงจังทุกคำ

        แม้ว่าเขาจะอิจฉาแม้ว่าเขาจะเกลียดเด็กในครรภ์ของนางที่ไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับเขาแต่หานฉงอันก็ไม่ได้โหดร้ายถึงขนาดต้องลงมือฆ่า

        นอกจากนี้ฮูหยินเทียนซินยังสัญญากับเขาว่าจะช่วยให้เขาเป็นผู้ดูแลสำนักแพทย์และการตายของฮูหยินเทียนซินก็ส่งผลกระทบต่อเขาและตระกูลหานมากที่สุด

        “ข้าไม่เชื่อว่าจะตายด้วยการคลอดบุตรยากต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ! แม่ของข้าเป็นหมอนางจะไม่รู้สภาพร่างกายของตนเองได้อย่างไรกัน?” หานอวิ๋นซีถามด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง

        หานฉงอันไม่มีเหตุผลที่จะฆ่าแม่ของนางแต่เหตุผลการคลอดบุตรยาก นางก็ไม่สามารถยอมรับได้เหมือนกัน เท่าที่นางรู้ฮูหยินเทียนซินไม่มีอะไรผิดปกติก่อนที่จะคลอด

        ร่างกายของฮูหยินเทียนซินไม่มีอะไรผิดปกติหากเป็นการคลอดบุตรยาก แสดงว่าเป็นปัญหาเกี่ยวกับตำแหน่งของทารกในครรภ์

        หานฉงอันมองหานอวิ๋นซีใช้เวลานานก่อนที่จะเอ่ยปากพูดว่า “หานอวิ๋นซี ตอนที่เจ้าอยู่ในท้องเจ้าไม่กลับหัวการที่เจ้ารอดมาได้ ถือว่าเป็นโชคดีของเจ้าแล้ว”

        ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมาการคาดเดาของหานอวิ๋นซีก็ได้รับการยืนยันอย่างไม่ต้องสงสัยการคลอดออกมาโดยไม่กลับหัวนั้นน่ากลัวอย่างมาก คำเหล่านี้หมายถึง “ตำแหน่งก้น”นั้นอยู่ด้านล่าง ซึ่งหมายความว่าเด็กเกิดโดยเอาเท้าออกมาเป็นอันดับแรก

        สถานการณ์แบบนี้ทำให้ทารกในครรภ์ขาดออกซิเจนได้ง่ายและแม่ผู้ให้กำเนิดจะเสียเลือดมากสมัยนี้จำเป็นต้องใช้การผ่าคลอดเข้าช่วย ไม่เช่นนั้นคงไม่มีโรงพยาบาลไหนกล้าทำคลอดและด้วยในสมัยโบราณเงื่อนไขทางการแพทย์มีจำกัดมาก แม้ว่าจะมีกรณีพิเศษแต่โดยพื้นฐานแล้วหมอตำแยก็คงจะถามว่าจะเลือกรักษาชีวิตแม่หรือลูก

        “ก่อนคลอดท่านแม่ไม่ได้พูดอะไรเลยหรือ?” หานอวิ๋นซีถาม

        แม้ว่าการคลอดโดยที่บุตรไม่กลับหัวนั้นจะอันตรายอย่างมากแต่ฮูหยินเทียนซินเองก็เป็นกรณีพิเศษ ด้วยทักษะทางการแพทย์ของนางอย่างน้อยนางก็สามารถทราบตำแหน่งของทารกในครรภ์ได้ก่อนคลอดหากนางรู้ว่าตำแหน่งของทารกในครรภ์ไม่ถูกต้อง นางก็สามารถใช้การฝังเข็มเพื่อปรับให้เข้าที่ได้และถึงแม้ว่าสุดท้ายจะปรับไม่ได้ก็ตามอย่างน้อยก็ต้องแจ้งหมอตำแยก่อนที่จะคลอดเพื่อเตรียมพร้อม

        แต่ฮูหยินเทียนซินกลับไม่ได้พูดอะไรก่อนคลอดการคลอดนั้นถือเป็นเรื่องใหญ่ นางจะปล่อยให้ตัวเองตกอยู่ในอันตรายได้อย่างไร?

        สิ่งที่หานอวิ๋นซีสงสัยจริงๆแล้วเป็นสิ่งที่หานฉงอันไม่เคยคิดมาก่อน เขาส่ายหัว “ไม่ ข้าถามหลายครั้งแล้วนางบอกว่าไม่เป็นไร”

        หานฉงอันจำได้ว่าในตอนนั้นทางวังส่งหมอตำแยมาล่วงหน้า แต่ก็ไม่เห็นว่าหมอตำแยจะพูดอะไรในตอนที่พบว่าทารกไม่กลับหัว หมอตำแยเองก็ตกใจเช่นกัน

        หานอวิ๋นซีส่ายหัวครั้งแล้วครั้งเล่าและพูดด้วยความมั่นใจ “ต้องมีบางอย่างผิดปกติ!”

        “บางทีปัญหาอาจอยู่ที่แม่ของเจ้าแต่น่าเสียดาย...” หานฉงอันถอนหายใจ คนก็จากไปหลายปีแล้วคำตอบของปริศนานี้อาจสูญหายไปตลอดกาล

        “เช่นนั้นแผลเป็นบนใบหน้าของข้าล่ะ?” หานอวิ๋นซีถามอีกครั้ง หากนางจำไม่ผิด แผลเป็นนี้ทันทีที่นางกำเนิดออกมาก็มีอยู่แล้ว

        แต่นั่นมันก็คือพิษทำไมถึงมีก่อนเกิดอีกล่ะ เป็นไปได้หรือไม่ว่าฮูหยินเทียนซินจะถูกวางยา? ต้องการฆ่าฮูหยินเทียนซิน? ด้วยวิธีนี้แล้วบุตรที่รอดชีวิตของนางไม่เป็นอันตรายมากหรือไร?

        นี่เป็นเบาะแสเดียวหานอวิ๋นซีมองไปที่หานฉงอันอย่างกระวนกระวาย แต่หานฉงอันกลับก้มหน้าลง

        “มีอะไรหรือไม่?” หานอวิ๋นซีถามอย่างประหม่า

        หานฉงอันเงียบไปครู่หนึ่งแล้วเงยหน้าขึ้น “แผลเป็นพิษบนใบหน้าของเจ้าไม่ได้มีตั้งแต่แรกเกิดมันคือ...พิษของข้าเอง”

        “อะไรนะ?” หานอวิ๋นซีโกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที นางไม่เคยคิดว่ามันจะเป็นแบบนี้!

        หานฉงอันหลบสายตาที่โกรธเกรี้ยวของหานอวิ๋นซีและพูดอย่างใจเย็นว่า“แม่ของเจ้าตายแล้ว ทำไมข้าต้องเก็บเจ้าไว้ล่ะ?”

        สำหรับเขาแล้วหานอวิ๋นซีเป็นเพียงแค่เลือดเนื้อของคนอื่น ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาแม้แต่น้อยอย่างไรก็ตาม เด็กคนนี้ถูกกำหนดให้เป็นฉินหวังเฟยตั้งแต่แรกเกิดเขาไม่เพียงแต่จะต้องเลี้ยงดูนางเท่านั้น แต่ยังต้องดูแลให้ความรักและเอาใจใส่เหมือนบรรพบุรุษ

        หากฮูหยินเทียนซินยังอยู่บางทีหานฉงอันอาจจะทนได้ แต่การตายอย่างกะทันหันของฮูหยินเทียนซินหานฉงอันจะทนได้อย่างไร?

        ไม่เพียงแต่เขาทนไม่ได้เขายังเกลียดหานอวิ๋นซีเช่นกัน ถ้าไม่ใช่เพราะเด็กคนนี้ ฮูหยินเทียนซินคงไม่ตาย!

        เด็กคนนี้ไม่สามารถถูกฆ่าหรือทอดทิ้งได้วิธีเดียวของเขาคือทำลายนางทำลายรูปร่างหน้าตาของนางและขัดขวางไม่ให้นางเรียนวิชาแพทย์ ด้วยวิธีนี้ไท่เฮาก็จะทำได้เพียงทอดทิ้งนางเท่านั้น

        แน่นอนว่าในตอนที่ไท่เฮารู้ว่านางเป็นสตรีหน้าตาน่าเกลียด และเมื่อสังเกตไปอีกระยะหนึ่งจึงได้รู้ว่าหานอวิ๋นซีไม่มีความสามารถทางการแพทย์ แม้ว่าจะไม่ได้ยกเลิกการหมั้นแต่โดยพื้นฐานแล้วก็คงผิดหวัง ต้องรู้ว่า ในตอนนั้นไท่เฮาหวังว่าฮูหยินเทียนซินจะให้กำเนิดสตรีที่ยอดเยี่ยมเฉกเช่นนางออกมา

        เนื่องจากสัญญาการอภิเษกหานฉงอันจึงเลี้ยงดูหานอวิ๋นมาตลอด ทว่าเลี้ยงไว้ในฐานะคนรับใช้เท่านั้นเขายังหวังอย่างยิ่งว่าจะมีคุณหนูในจวนไปอภิเษกแทนหานอวิ๋นซี แต่น่าเสียดายที่เขารับช่วงต่ออาการป่วยที่ยุ่งยากของไท่จื่อตั้งแต่นั้นมาจึงถูกไท่เฮาเกลียดชัง เขาเลยไม่กล้าเอ่ยถึงเรื่องการอภิเษกใหม่

        หานอวิ๋นซีมองไปที่หานฉงอันด้วยความจริงจังพร้อมกับรอยยิ้มที่เย็นชาบนริมฝีปากของนาง “หานฉงอันท่านเก็บข้าไว้จะมีประโยชน์อะไรอย่างนั้นหรือท่านกล้าพูดว่าท่านเป็นผู้ดูแลสำนักแพทย์โดยไม่ให้ความดีความชอบแก่แม่ข้าได้อย่างไรกัน? ท่านมันคนหน้าซื่อใจคด!”

        แม้ว่าฮูหยินเทียนซินจะตายไปแล้วแต่นางก็ยังคงทำตามสัญญาและทำให้หานฉงอันได้เป็นผู้ดูแลสำนักแพทย์และเป็นเพราะตำแหน่งนี้ที่ทำประโยชน์ให้กับตระกูลหานในช่วงหลายปีที่ผ่านมาไม่ใช่หรือไร?

        มิฉะนั้นในเทียนหนิงที่มีตระกูลแพทย์มากมายขนาดนี้เหตุใดตระกูลหานจึงได้ครองตำแหน่งผู้นำล่ะ?

        หานอวิ๋นซียืนขึ้นนางเชื่อในสิ่งที่หานฉงอันพูดในวันนี้ ทว่านางก็ยังดูถูกคนผู้นี้อยู่ดีหมอให้ความสำคัญกับจริยธรรมทางการแพทย์มากที่สุดอย่างไรก็ตามหากคนคนหนึ่งไม่มีแม้แต่ศีลธรรมขั้นพื้นฐานแล้วยังจะไปพูดถึงจริยธรรมในอาชีพได้อย่างไร?

        เมื่อเห็นปฏิกิริยาของหานอวิ๋นซีหานฉงอันก็ยืนขึ้นด้วยความตกใจ “หานอวิ๋นซี ข้าบอกทุกอย่างที่ข้ารู้ให้เจ้าฟังแล้วเจ้ายังคิดจะกลับคำอีกหรือไม่?”