"มงคล" ชายรูปร่างใหญ่โตกำยำเอ่ยชื่อของเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าขึ้นพร้อมกับทอดสายตามองคนตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณา ในมือของเขาถือเอกสารบางอย่างอยู่และ เขาคืออาจารย์ใหญ่ของสถาบันแห่งนี้ สถาบันที่เปลี่ยนคนเลวให้เป็คนดีเปลี่ยนคนโกงให้มีคุณธรรม ที่นี่ย่อมไม่มีที่ยืนสำหรับผู้ที่อ่อนแอ และไม่มีที่ยืนสำหรับคนแพ้
"ครับ" เด็กหนุ่มที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าตอบเขาดูนิ่งจนไม่สะทกสะท้านหรือเกรงกลัวคนที่กำลังซักประวัติของเขาอยู่เลยเขาคิดเพียงแค่ว่า อยากจะออกไปจากห้องสอบประวัตินี้เร็วๆ มันน่าเบื่อ!!!
"ชื่อนายนี่.....ความหมายดีนะแต่.....มาอยู่ที่นี่ก็คงจะไม่ดีเหมือนชื่อสักเท่าไหร่....ถูกมั้ย"
อาจารย์ใหญ่เอ่ยถามก่อนจะเลื่อนสายตาลงไปอีกบรรทัดของกระดาษที่ถืออยู่ในมือ สีหน้าใเล็กน้อยพลางมองกระดาษในมือนั้นสลับกับมองเด็กหนุ่มตรงหน้า
"ข่มขืนครูภาษาอังกฤษ??? ฆ่าคนตายโดยเจตนา"เสียงใหญ่นั้นอุทานขึ้นพร้อมกลอกตามองไล่เรียงไปทั่วร่างบางตรงหน้าอย่างใ สีผิวขาวเนียนละเอียดใบหน้าเรียวหล่อได้รูป ริมฝีปากแดงระเรื่อ ท่าทางและแววตาดูไม่ใช่คนที่โหดร้ายอะไรเลยสักนิดแต่.....ประวัติที่ได้รับมานั้นเลวร้ายกว่ารูปลักษณ์ภายนอกมาก
"ผมบอกแล้วไงว่าไม่ได้ทำ แต่ช่างเถอะครับ พูดไปก็คงไม่มีใครเชื่อผม"
เด็กหนุ่มพูดขึ้นก่อนจะชักสีหน้าอย่างไม่พอใจแววตาเขาดูโกรธแค้น ปน เศร้าสร้อยเหมือนกับเก็บงำความรู้สึกอะไรบางอย่างเอาไว้ในใจลึกๆ ลึก...จนลึกมากที่สุด
"นายอย่าปฏิเสธเลย ยังไง นายก็หนีข้อกล่าวหานี้ไม่ได้ เพราะนายคือคนทำ"อาจารย์ใหญ่ยังคงเชื่อแบบนั้น เพราะเขาเชื่อว่านักเรียนที่เข้ามาอยู่ที่นี่ทุกคนล้วนแล้วแต่เป็พวกเลวจนไม่สามารถเยียวยาได้
"เกรดเฉลี่ย 4.00 งั้นเหรอ ไม่น่าเชื่อ" อาจารย์ใหญ่ยิ่งอึ้งเข้าไปอีกเมื่อเด็กตรงหน้าทำคะแนนได้เกือบเต็มทุกวิชาจากโรงเรียนเก่าซึ่งตลอดเวลาที่เคยเจอมา อย่างมากสุดก็ 1.20 อะไรประมาณนี้ แต่เด็กคนนี้ที่ทำความผิดขนาดนี้ ไม่น่าจะหัวดีและเรียนเก่งขนาดนี้แต่นั่นก็ไม่ใช่ประเด็นสำคัญอะไร ประเด็นสำคัญจริงๆก็คือจะต้องอบรมและฝึกให้เด็กคนนี้เป็คนดีให้ได้ ให้มันได้รู้จักกับคำว่า อดทน และลำบาก จากเกมโกงที่โรงเรียนได้ตั้งขึ้น อีกไม่นานก็จะได้รู้ เขามองเด็กหนุ่มแล้วยิ้มอ่อนออกมาเป็รอยยิ้มที่ดูไม่ค่อยน่าไว้ใจนัก
"นายชื่อเล่นว่าอะไร" อาจารย์ใหญ่ถามต่อ
"เกมเพลย์ครับ" เด็กหนุ่มตอบอย่างเ็า
"อื้ม ไปได้" เป็คำที่ทำให้เกมเพลย์รู้สึกสบายใจเป็ที่สุดเหมือนกับว่าจบสิ้นสักที่กับความรู้สึกอึดอัด และน่าเบื่อหน่ายที่ต้องมายืนอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมทึบๆนี้เขาเดินออกมาเรื่อยๆ ผ่านประตูเหล็กหนาถึงสามชั้นก่อนจะเป็ทางออกไปสู่โรงเรียนจริงๆ ในระหว่างนั้นเขาก็ส่วนเข้ากับใครคนหนึ่งเด็กหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ดูกำยำและดุดัน ดวงตาคมวาวนั้นสบเข้ากับดวงตาเศร้าของเขาพอดีเป็สายตาที่ดุและไม่เป็มิตรเอาซะเลย เกมเพลย์รีบหันหน้ากลับมาทันทีก่อนจะดิ่งออกไปจากที่ตรงนั้น
"นี่มันโรงเรียนบ้าอะไรกันวะ" เขาสบถพลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ไม่รู้ว่าที่นี่คืออะไร และไม่รู้ว่าจะต้องอยู่ที่นี่ไปอีกนานแค่ไหน เดือนสองเดือน หรือ ปี สองปี ก็ไม่รู้ เขาไม่สามารถคาดเดาอะไรได้เลยมันน่าอึดอัดเอามากๆ อย่างกับสถานคุมขังอย่างไรอย่างนั้นแล้วเขาจะต้องเผชิญเข้ากับอะไรบ้างก็ไม่รู้ ในเมื่อที่นี่ คือที่ของคนไม่ดีซึ่งเขาก็ไม่ใช่คนไม่ดีอะไร ความผิดที่โดนกล่าวหานั้นเขาเองก็ไม่ได้เป็คนทำแต่กลับต้องมาอยู่ในที่แห่งนี้ มันไม่ยุติธรรมสำหรับเขาเลยเกมเพลย์เดินมาจนถึงสนามฟุตบอลที่มีเด็กผู้ชายกลุ่มหนึ่งกำลังเล่นฟุตบอลกันอยู่อย่างสนุกสนานดูแต่ละคนแล้วท่าทางเอาเื่อยู่ไม่น้อย ไม่น่าเข้าหาสักเท่าไหร่ขอหลีกไปทางอื่นดีกว่า ว่าแล้วเกมเพลย์ก็เดินเบี่ยงไปยังอีกทาง แต่ไม่ทันจะพ้นก็ต้องชะงักฝีเท้านิ่งอยู่กับที่
"เห้ย ไอ้หน้าอ่อน มาใหม่เหรอเราอ่ะ" เสียงดังมาจากทางสนามฟุตบอลซึ่งก็คงเป็พวกที่เล่นฟุตบอลอยู่เมื่อตะกี้นั่นแหละเขาคงอยู่ตรงนี้ต่อไม่ได้แล้วสินะ คงต้องรีบไปให้พ้นๆว่าแล้วเกมเพลย์ก็รีบสาวเท้าอย่างรวดเร็ว แต่ไม่ทันจะพ้นใครคนหนึ่งก็เข้ามาประชิดตัวของเขาเอาไว้ เกมเพลย์เงยหน้ามองอีกฝ่ายอย่างกลัวๆใบหน้าหล่อกร้านบวกกับคิ้วที่เหมือนขมวดอยู่ตลอดเวลานั่นทำให้ดูมีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูกชายตรงหน้าดูไม่เป็มิตรเท่าใดนัก แต่สักพักก็เผยยิ้มเ้าเล่ห์ออกมา ก่อนจะยกมือหนาแข็งแรงล็อกเข้าที่ต้นแขนของเกมเพลย์ในทันทีแน่นจนเขาไม่สามารถสะบัดให้หลุดออกได้
"มาใหม่เหรอ? " คำถามปกติ แต่ฟังดูไม่ปกติด้วยน้ำเสียงกระเซ้าเหมือนเป็การยั่วแหย่ หรือ เอาจริงเอาจังก็เดาไม่ถูกแต่เกมเพลย์ก็พยักหน้านิ่งๆ เป็การตอบคำถาม
"ลูกพี่กูถามทำไมมึงไม่ตอบว๊ะ" เสียงใครคนหนึ่งะโมาจากทางด้านหลังก่อนมือหนาจะกระทบลงบนแผ่นหลังของเกมเพลย์อย่างแรง ปั๊ก!!!
"เห้ย หยุด กูยังไม่ได้อนุญาตให้ทำแบบนี้" คนตรงหน้าตวาดลูกน้องเสียงแข็งก่อนจะหันกลับมาสนใจเด็กหนุ่มผิวขาวอีกครั้ง สายตาทอดมองั้แ่หัวจรดปลายเท้า ปลายเท้าขึ้นมาจนถึงใบหน้าเรียวหล่ออีกครั้ง
"ชื่ออะไร"
"กะ......เกมเพลย์ครับ"
"กูชื่อกาย" คนตรงหน้าแนะนำตนเองแต่ก็ไม่รู้ว่าจะแนะนำตัวทำไม เพราะอีกฝ่ายไม่ได้อยากรู้จักด้วยเลยสักนิด
"ครับ" เด็กตัวขาวตอบแล้วก้มหน้าลงไม่กล้าสบตากับคนตรงหน้า ด้วยแรงมหาศาลที่บีบเข้าที่ท่อนแขนของเขาทำให้รู้ว่าผู้ชายตัวสูงตรงหน้าไม่ปลอดภัย
"มึงอยู่แก๊งอะไร" เป็คำถามที่ทำให้เกมเพลย์ต้องเงยหน้าขึ้นมามองคนถามอย่างสงสัยที่นี่มีแก๊งด้วยงั้นเหรอ เป็แก๊งอะไรแบบไหน ทำไมถึงต้องมีแล้วทำไมถึงต้องอยู่ในแก๊ง
"ทำไมถึงต้องเข้าแก๊ง??? ด้วยล่ะครับ....."เขาถามด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูนุ่มที่สุด
"เพราะมันจะทำให้มึงมีคนคอยดูแล และไม่โดนคนอื่นทำร้ายไงล่ะ" เสียงลูกน้องจอมเสือกคนเดิมตอบแทนผู้เป็ลูกพี่ เกมเพลย์พอเข้าใจแล้วว่าทำไมที่นี่ถึงต้องปิดกั้นทุกทิศทางไม่ให้นักเรียนที่อยู่ภายในนี้หนีออกไปได้ และเป็สถาบันที่ปกครองด้วย1. อาจารย์ใหญ่ (ฟาเธอร์) 2.อาจารย์ผู้ควบคุม(ฝ่ายปกครอง) 3.ผู้ดูแลที่มาดอย่างกับบอดิการ์ดในหนัง และ4.หัวหน้าแก๊งนักเรียน เพราะว่าที่นี่มีแต่คนโฉด ที่ไม่รู้จักกับคำว่า ดีหรือ ยังไม่รู้จักว่าอะไรถูกอะไรผิด หรือเป็พวกคิดไม่ได้อะไรทำนองนั้นส่วนตัวเขาเอง แตกต่างจากพวกนี้เหลือเกินเพียงแต่ตอนนี้เขาเองต้องปรับตัวและอยู่ให้ได้กับไอ้พวกนี้
"ผม.....ขอ..คิดดูก่อนนะครับ"
เกมเพลย์ยังคงปฏิเสธเขาไม่มั่นใจและไม่แน่ใจว่าการอยู่กับไอ้หน้าหล่อนี่จะทำให้เขาปลอดภัยได้จริงๆแต่ถ้าเขาอยู่คนเดียวเขาก็จะโดนรังแกเหมือนกับพวกลูกกะจ๊อกคนอื่นๆมือหนาปล่อยท่อนแขนเล็กๆออก แล้วขย่ำเข้าที่คอเนียนขาวของคนตัวเล็กอย่างแรงเกมเพลย์อึกอักเพราะหายใจไม่สะดวก นี่มันจะฆ่ากันให้ตายเลยรึไงคนตัวเล็กยกมือขึ้นมาจับท่อนกล้ามเนื้อแข็งแรงที่บีบอัดคอของเขาอยู่มือแกร่งนั้นแ่าจนเขาดึงมันไม่ออกน้ำตาของเด็กหนุ่มเริ่มเอ่อคลอจากอาการเ็ปและหวาดกลัวแต่แล้วนิ้วแกร่งทั้งห้าก็ค่อยๆ คลายออกทีละน้อย
"ไม่เป็ไร กูจะรอคำตอบ" พูดจบคนตรงหน้าก็ปล่อยเกมเพลย์ลงและมันทำให้พวกลูกน้องที่ยืนล้อมอยู่นั้นงงกันเป็แถวๆ เกมเพลย์สังเกตดูจากปฏิกิริยารอบๆข้างเขาก็พอคาดเดาได้ว่า ปกติลูกพี่ของพวกมันจะต้องจัดการกับคนที่ขัดใจจนน่วมแน่ๆแต่ทำไมถึงไม่ทำกับเรา? เกมเพลย์คิดพลางยืนนิ่งๆจ้องมองหน้าอีกฝ่ายด้วยความเงียบขรึมใบหน้าสีแดงฝาดที่เพิ่งถูกปลดปล่อยไม่มีแม้แต่รอยยิ้ม เขาเดินหลีกออกมาทันทีโดยเร่งฝีเท้าให้เร็วที่สุด และหวังว่าพวกมันจะไม่ตามมารังแกเขาอีก
ปั๊ก!!! โอ้ย!!!เด็กหนุ่มตัวขาวร้องโวยวายขึ้นเมื่อชนเข้ากับใครบางคนเขาเงยหน้าขึ้นมองร่างใหญ่กว่าตรงหน้า ใบหน้าคมคายฉายแววดุดันดวงตาสีครามสะท้อนความเยือกเย็นแต่ดูร้ายกาจนั้นจ้องเขาอย่างไม่พอใจนัก ดูเหมือนว่าตานี่จะเป็คนใจร้อนอยู่ไม่น้อยเกมเพลย์เพ่งมองอีกฝ่ายอย่างพิจารณา และนึกได้ว่านี่คือคนที่เดินสวนกันในห้องสอบสวนประวัติเมื่อเช้านี้รูปร่างกำยำล่ำสันนั้นขยับตัวเข้ามาใกล้คนตัวเล็กทีละน้อยพลางจดจ้องเขาด้วยสายตาคมดุ
"มองแบบนี้หมายความว่าไงวะ"
คนตัวใหญ่กว่าไม่พอใจในสายตาคู่นั้นและเขาก็ดูไม่ค่อยเป็มิตรสักเท่าไหร่ด้วย
"ป่ะ ป่าวครับ" เกมเพลย์ตอบจริงๆเขาแค่จ้องหน้าอีกฝ่ายเพียงเพราะรู้สึกคุ้นแต่ไม่ทันได้คิดว่าการจดจ้องแบบนั้นมันเหมือนกับการมองหน้าหาเื่
"ป่าวอะไรวะ ก็เห็นๆอยู่" คนตัวใหญ่กว่าตะคอกพร้อมกับกระชากคอเสื้อคนตัวเล็กขึ้นอย่างแรงฮึก!! เกมเพลย์ดิ้นสุดแรงแต่ก็ไม่หลุดหมัดหนักๆทุ่มเข้าที่ท้องน้อยของเขาอย่างจัง ปั๊ก!! อึก!!เขาสำลักออกมาเมื่อถูกเล่นงานจากคนตรงหน้าพลางทิ้งตัวลงไปกองอยู่กับพื้น มือทั้งสองข้างกุมท้องอัตโนมัติรู้สึกเจ็บจุกจนแทบทนไม่ได้ และในทันใดนั้น ดวงตาของเขาก็เริ่มพร่ามัวขึ้นกลับกลายเป็สีดำมืดราวกับว่ามีหมอกควันคลุ้งมากลบปิดดวงตาของเขาอยู่
"เห้ย หยุดนะเว้ย"
เสียงๆหนึ่งดังขึ้นโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ว่าเป็เสียงของใครรู้เพียงแต่ว่าเสียงนั้นเข้ามาเพื่อที่จะช่วยชีวิตเขา ช่วยให้เขารอดพ้นจากไอ้คนโเี้ตรงหน้านี้เด็กหนุ่มรู้สึกเหมือนกับว่าโลกนี้หมุนไปมาอย่างรวดเร็ว และเพียงไม่กี่วินาทีทุกอย่างก็ดับวูบลงอย่างกะทันหันและไม่รู้ว่าหลังจากนี้เขาจะได้ตื่นขึ้นมาอีกหรือเปล่า…..
99K
