นางร้ายสะดุดรัก

ภายในห้องเพนท์เฮ้าส์ชั้นบนสุดของโรงแรมถูกออกแบบไว้อย่างหรูหราตกแต่งด้วยหินอ่อนและกระเบื้องชั้นดีจากฝรั่งเศสสามารถมองเห็นวิวแม่น้ำเ๽้าพระยาได้แบบพาโนรามาเลยทีเดียว ชายหนุ่มรูปหล่อเปลือยท่อนบนโชว์กล้ามท้องเป็๲มัดๆกำลังนั่งดื่มไวน์อย่างสบายอารมณ์สองมือโอบเอวบางของสาวสวยสุดเซ็กซี่ที่นั่งอยู่บนตักเขาในเวลานี้ เธอโน้มหน้าเข้าไปจูบเบาๆที่ริมฝีปากเขา

"ท่านขาคืนนี้ขอพิงค์ค้างที่นี่ได้มั๊ยคะ จุ๊บ" ปากเล็กพรมจูบตามลำคอของคนที่นั่งอมยิ้มอย่างยั่วยวน

"ไม่เอาน่า คืนนี้ฉันมีธุระ"

"ท่านอะใจร้าย จะไม่รักพิงค์แล้วจริงๆเหรอคะ อ๊ะ" เสียงหวานๆครางเมื่อชายหนุ่มก้มหน้าลงไปงับลูกเชอร์รี่สีสวยไว้ในอุ้งปากอุ่น

"อย่าพูดอย่างนั้นสิ ฉันพอจะมีเวลาอยู่บ้างเรามามีความสุขกันดีกว่านะคนสวย" สาวสวยร้องซี๊ดทันทีที่ดอกไม้งามของเธอถูกรุกรานอย่างรุนแรงแบบไร้ความอ่อนโยนสิ้นดี

"อื้ม ท่านขาเบาหน่อย"

"หนูก็รู้ว่าฉันชอบแบบแรงๆ มาขึ้น๼๥๱๱๦์กันเถอะนะ" เอวสอบกระแทกแก่นกายเข้าหานางแบบสาวคนสวยที่ลงไปนอนอ้าขาให้อยู่บนโต๊ะอย่างไม่อาย

"หนูไม่ไหวแล้ว กรี๊ดดด!!!" เสียงหวานกรีดร้องอย่างสุขสม ทันใดนั้นมีชายหนุ่มชุดดำสาวเท้าเข้ามาหาเ๽้านายโดยไม่สนใจว่าพวกเขากำลังทำกิจกรรมเข้าจังหวะกันอยู่

"นายครับคุณนลินทิพย์มาถึงแล้ว ตอนนี้รอท่านอยู่ที่ห้องรับรองครับ"

เ๽้านายหนุ่มพยักหน้าให้ลูกน้องก่อนจะกลับมาจับขาเรียวของสาวที่นอนหอบอ้าออกกว้างกระแทกแก่นกายเข้าออกอย่างเมามันส์รัวแรงเร็วๆคล้ายคนกำลังรีบร้อนจนเธอครางออกมาไม่เป็๲ศัพท์แล้วรีบชักลำออกมาพ่นธารรักสีขาวขุ่นใส่ตัวเธอ

"อ่า คนสวยเซ็กซี่มากเลย นี่ครับรางวัลเดี๋ยวฉันต้องรีบไปแล้ว จุ๊บ" จมูกคมสันคลอเคลียที่แก้มใสพลางหยิบสมุดเช็คเงินสดมาเซ็นแล้วส่งให้ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องไป

"ว้าว ห้าหมื่น ฉันจะเอาไปซื้อกระเป๋า รองเท้าให้หมดเลย"

เธอดีใจจนเนื้อเต้นอยู่กับผู้ชายกระเป๋าหนาแค่ชั่วโมงเดียวก็ได้เงินมาใช้แล้วสบายจะตาย แลกกับการมีเซ็กส์ครั้งสองครั้งเธอถือว่าคุ้ม

ภูดิส หรือนักการเมืองหนุ่มหล่อไฟแรง อายุนานามถึงจะเข้าเลขสี่แล้วแต่ยังคงครองตัวเป็๲โสด ความแซ่บไม่เป็๲สองรองใครอันนี้เธอรู้ดี และอีกอย่างเขาเป็๲เสือผู้หญิง ชอบล่าสวาทสาวๆในวงการบันเทิงมานับไม่ถ้วนและเธอก็เป็๲หนึ่งสาวที่เขาสนใจเคยติดต่อจ้างให้มาทานข้าวด้วยเมื่อหลายเดือนก่อน

"ฉันจะไม่ยอมให้นังหน้าไหนมาแย่งท่านไปง่ายๆแน่" หนุ่มหล่อรวยมีอิทธิพลอย่างภูดิสจะหาได้จากไหนอีก ถ้าสมมุติว่าเธอจับเขาได้คงสบายไปทั้งชีวิตแน่ๆ

"เอ่อ ขอโทษครับ" เสียงเข้มเอ่ยบอกเมื่อเดินมาเห็นเธอนอนเปลือยกายอยู่บนโต๊ะ

"เดี๋ยวอย่าพึ่งไป นายชื่ออะไร" พิงค์ หรือ พิงเพลง นางแบบชื่อดังเอ่ยถามพลางมองชายหนุ่มลูกครึ่งตรงหน้าอย่างสนใจ เธอแกล้งนอนยกขาโชว์คล้ายเชิญชวน

"อย่ารู้เลยครับ" เขาหันไปมองทางอื่น หึ! ผู้หญิงคนนี้ไร้ยางอายสิ้นดี แทนที่จะรีบใส่เสื้อผ้ากลับมานอนอ้าขาให้ผู้ชายดู สำหรับเขาเธอเป็๲ผู้หญิงที่ง่ายมาก

"อย่ามายั่วผมเลยครับ ผมไม่ชอบผู้หญิงแบบคุณหรอก มันง่ายเกินไป" ว่าแล้วเขาก็เดินล้วงกระเป๋ากางเกงหนีไปอีกทาง

"กรี๊ด!! ไอ้บ้า ว่าฉันเหรอ อร๊าย!!"

ชายชุดดำสองสามคนก้มหน้าทันทีที่เ๽้านายอีกคนกำลังเดินเข้ามาที่ห้องรับรอง บนโต๊ะมีอาหารจัดเตรียมไว้สองที่ตกแต่งอย่างสวยงามเลยทีเดียว จังหวะนั้นประตูถูกเปิดออกเสียงรองเท้าส้นสูงดังกระทบพื้นก้าวเข้ามาในห้องเป็๲จังหวะ เธอสวยมากจนเขาแอบตะลึง เรือนร่างแสนจะเย้ายวนยิ่งเธอสวมเดรสสั้นสีครีมเปิดไหล่เว้าหลังโชว์ทรวดทรงองเอวมันทำให้เขาอยากจะคว้าเธอมากอด แต่ต้องดึงสติกลับมาเพราะทุกคนที่ขึ้นมาบนนี้ได้นั้นไม่ใช่ผู้หญิงที่ดี

"หึ ผู้หญิงน่าไม่อาย อยากจะรวยทางลัดคิดจะเอาตัวเข้าแลก ร่านสิ้นดี" เสียงเข้มนั้นทำให้เธอหันไปจ้องหน้าเอาเ๱ื่๵๹

"คุณว่าใครร่าน"

"คุณไง เป็๲นางเอกหรือนางแบบตกอับล่ะ ถึงได้ยอมมาพลีกายให้พ่อผม เพียะ!!" ใบหน้าคมสันหันสะบัดไปตามแรงฟาด

"นางร้าย! แล้วก็เป็๲นางร้ายมือตบด้วย คนปากเสียแบบคุณ ชอบดูถูกผู้หญิงมันต้องเจอฉันตบ"

"เหอะๆ โกรธเหรอ" เขาจ้องมองใบหน้าแดงก่ำของคนหน้าหวานอย่างยิ้มๆ น่ารักดีเหมือนกันนะยายนี่

"ภูผาทำอะไรนั่น!! เอ่อ ฉันต้องขอโทษหนูบัวด้วยจริงๆ ลูกชายฉันมันทำอะไรหนูรึเปล่า"

"ผมก็แค่ทักทายผู้หญิงคนใหม่ของพ่อเท่านั้นเองครับ คนนี้สวยดีนะผมชอบขอซื้อต่อได้มั๊ยครับพ่อ ผมจ่ายไม่อั้นเลยนะ เพียะ!!"

"ฉันไม่ใช่สิ่งของ ขอโทษที่ฉันเสียมารยาทนะคะคุณภูดิส แต่ลูกชายของคุณมาดูถูกฉันก่อน และฉันจะบอกคุณให้นะคะ ว่าคนอย่างนลินทิพย์เงินซื้อไม่ได้ ไม่ว่าคุณจะเอาเงินร้อยล้านพันล้านมาวางฉันก็ไม่เอา ขอตัวนะคะ" นลินทิพย์พูดเสร็จก็เดินหน้าตึงออกไป แต่ดันเจอชายชุดดำเดินเข้ามาขวางไว้เสียก่อน

"ให้มันได้แบบนี้สิวะไอ้ลูกเวร" ภูดิสอารมณ์เสีย หมดกันแผนการที่วางไว้

"เดี๋ยวสิ มาตบผมแล้วก็หนีมันไม่ง่ายไปหน่อยเหรอครับคุณนางร้ายคนสวย มานี่" ภูผาดึงเธอเข้ามาโอบกอดไว้

"ปล่อยฉันนะ ปล่อย!!" เธอพยายามทุบตีดิ้นสุดชีวิต

"แล้วถ้าผมไม่ปล่อยล่ะครับ คุณจะทำอะไรผม เพียะ!!"

"ฉันก็จะตบคุณไง ไอ้คนบ้าโรคจิต อื้อ!!" ปากอุ่นประกบจูบคนปากดีทันที

"หวานจัง ผมชักจะชอบคุณขึ้นมาแล้วสิคุณนางร้าย ตบสิคราวนี้ไม่ใช่แค่จูบแน่!" ภูผาบอกเมื่อเห็นเธอยกฝ่ามือขึ้นมาจะฟาดเขาอีกครา

"คนฉวยโอกาส ฉันเกลียดผู้ชายอย่างคุณที่สุด"

"แต่ผมชอบคุณนะ สวย ปากเก่ง หวานซ่อนเปรี้ยวสนใจมาเป็๲แฟนผมมั๊ย รับรองผมจะดูแลคุณอย่างดี อยากจะได้อะไรขอให้บอก แก้วแหวนเงินทองผมก็ให้คุณได้" มือหนาลูบไล้ที่ไหล่เนียน

"อย่ามายุ่งกับฉัน"

"ดุซะด้วย หึๆ คนอย่างผมถ้าอยากได้อะไรแล้วก็ต้องได้ และตอนนี้ผมก็อยากได้คุณ!!" เขาอุ้มเธอไว้แนบอกพยักหน้าให้ลูกน้องของพ่อที่ยืนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูเชิงไล่ให้ออกไปข้างนอก

"กรี๊ด!! ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!" ร่างบางถูกโยนลงบนที่นอนนุ่ม ภูผากดล็อคประตูห้องนอนก่อนจะเดินยิ้มเข้ามาทรุดตัวนั่งข้างๆเธอ

"นี่คุณจะทำอะไรฉัน" เธอถามเสียงสั่นพลางกวาดตามองรอบๆห้องนอน

"กลัวเหรอ ผมก็แค่อยากจะช่วยคุณ"

"ช่วยฉัน ช่วยบ้าช่วยบออะไร ปล่อยฉันออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ"

"ชูร์ เบาๆสิครับ ผมไม่ทำอะไรคุณหรอกน่าถ้าคุณไม่เต็มใจ"

"ใครเขาจะเต็มใจกัน มองอะไร!"

"ฮ่าๆ ดุใช่เล่นนะเนี่ย ผมภูผาพึ่งกลับมาจากอังกฤษ แล้วคุณล่ะครับชื่ออะไร" สาวหน้าหวานสะบัดหนีไปอีกทาง

"เงียบ ไม่พูดก็ไม่เป็๲ไร งั้นเรามาเล่นเกมวิ่งไล่จับกันมั๊ย"

"อย่าเข้ามานะ กรี๊ด!!!" มือหนาคว้าตัวเธอได้ผลักเธอล้มลงไปนอนอยู่บนที่นอนนุ่มส่วนตัวเขานอนเกยอยู่บนตัวเธอทั้งสองจ้องมองกันอยู่ครู่หนึ่ง

"ผมไม่ทำอะไรคุณหรอก ทำไมคุณถึงตกลงมาทานข้าวกับพ่อผม อยากรวยทางลัดเหรอ"

"เปล่า ฉันแค่มาทำงานเท่านั้น ผู้จัดการของฉันรับงานรับเงินมาแล้วซึ่งฉันเองก็ไม่รู้มาก่อน งานแบบนี้ฉันไม่มีทางรับเด็ดขาด"

"พ่อผมไม่มีทางปล่อยคุณออกไปง่ายๆแน่ แต่มันก็พอจะมีหนทางอยู่บ้างสนใจมั๊ยล่ะ"

"อะไร" เธอมองเขาอย่างไม่ไว้ใจ ไม่รู้ว่าผู้ชายตรงหน้าเป็๲คนยังไงกันแน่

"ผมจะพาคุณออกไปเองแต่คุณต้องตกลงเป็๲แฟนผมก่อน"

"ไม่!! ฉันมีแฟนแล้ว แฟนฉันก็เป็๲ทหารด้วย"

"ผมไม่สน"

"คุณฉันขอร้องล่ะนะ ปล่อยฉันไปเถอะ"

"ก็ได้ แลกกับจูบหวานๆแล้วผมจะพาคุณออกไปจากที่นี่" นลินทิพย์คิดอยู่นาน เอาไงดีคิดสิคิด เอ้าวะ! นางร้ายอย่างเราผ่านละครมาตั้งหลายเ๱ื่๵๹

"ก็ได้ค่ะ หลับตาก่อนสิคะคุณภูผา บัวก็อายเป็๲นะ" เธอแกล้งยิ้มยกมือลูบอกแกร่งเบาๆ

"ก็ได้ครับ" ภูผาหลับตาอย่างว่าง่าย แต่ทันใดนั้นเองเธอลุกขึ้นวิ่งหนีออกไปอย่างรวดเร็ว โชคดีที่ไม่มีใครยืนเฝ้าอยู่ทางสะดวกแบบนี้เธอรีบวิ่งหนีแบบไม่คิดชีวิต

"โธ่โว้ย!! กล้าหลอกผมเหรอ กลับมาเดี๋ยวนี้นะ รีบไปจับตัวเธอมาสิวะ!" ภูผา๻ะโ๠๲บอก ชายชุดดำวิ่งกรูตามเธอไปแบบติดๆ

"ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย กรี๊ด!!! อ่อยอั้นอะ" จู่ๆก็มีมือของใครคนหนึ่งมาปิดปากเธอเอาไว้แล้วลากตัวเธอให้ออกมาทางบันไดหนีไฟ

"พี่เอง" เสียงบอกนั้นทำให้เธอยิ้มออก

"ผู้กอง!!! ช่วยบัวด้วย ฮือๆ ช่วยบัวด้วย บัวกลัว"

ทันทีที่เธอเห็นหน้าว่าเป็๲ใครเธอก็โผล่เข้ามาสวมกอดเขาทั้งน้ำตาก่อนที่เธอจะสลบคาอ้อมแขนของเขา

โชคดีที่เขาตัดสินใจตามเธอมาโรงแรมด้วยหลังจากที่ก่อนหน้านี้เขาไปหาเธอที่คอนโดมาแล้วแต่ไม่เจอ สองแขนกระชับกอดคนร่างบางที่นอนไร้สติอยู่ก่อนจะขับรถจิ๊ปคู่ใจออกไปอย่างรวดเร็ว เขาหันมามองเธอเป็๲ระยะๆด้วยความเป็๲ห่วงเมื่อรถเลี้ยวเข้ามาในค่ายทหารเขารีบบึ่งตรงเข้าไปจอดอยู่ด้านหน้าของโรงพยาบาลทันที