The Dark World มหาสงครามออนไลน์กู้ปฐพี

เครดิตภาพจาก https://www.wallpaperflare.com

       เด็กสาวครุ่นคิดอยู่เกือบนาที ในที่สุด ก็หาทางออกได้ถึงจะเศร้าใจปานใด แต่อย่างน้อยก็ดีกว่าปล่อยให้มาวินจมอยู่กับโลกแห่งจินตนาการ จึงหันไปกล่าวกับหนุ่มหัวเขียว

"เอ่อ.....นายลิง เอ๊ะ มาวินเรามีเรื่องจะบอกเธอ " 

       มาวินหันกลับมามองอากิเนะแวบนึงดวงตาแฝงแววสนใจ แต่ในวินาทีต่อมา เขาก็ตะโกนดังจนเด็กสาวสะดุ้งโหยง มือขวายังประคองโทรศัพท์แนบหู

"หา......ที่พูดเมื่อกี้หมายความว่าไง"

        แม้อากิเนะจะไม่แน่ใจว่ามาวินพูดกับใคร แต่เด็กสาวก็ลองกล่าวต่อ

"ก็หมายความว่าเรามีบางอย่างจะบอก มันเป็นเรื่องที่แปลกประหลาดและอาจทำให้เธอเสียใจ"

         ตามหลักการ สีหน้าของมาวินควรแปรเปลี่ยนเป็นฉงนเพราะคู่สนทนาเปิดตัวได้น่าสนใจ แต่หนุ่มหัวเขียวกลับแหกปากต่อ

"หมายความว่า.....เธอกำลังมาหาเหรอไม่ใช่สิ มาถึงแล้วต่างหาก ใช่มั้ย "

         ถึงตรงนี้ อากิเนะรู้ชัดแล้วว่าหนุ่มนักกีฬาไม่ได้พูดกับเธอแต่กำลังเจรจาความกับปลายสายที่แนบหู จึงแอบขัดใจเล็กน้อย

"ตาบ้า ไอ้เราก็หลงคุยซะตั้งนาน "

         ด้วยเหตุนี้ เด็กสาวจึงจำยอมให้มาวินคุยเสร็จก่อนแต่ไม่ทันไร ก็มีใครบางคนเดินตรงเข้ามา ท่าทางจะเป็นคนที่อยู่ในสายสังเกตได้จากอาการหวาดกลัวของมาวินในยามที่เหลือบมอง

"อึ้ย.....มาถึงแล้วเราตายแน่ๆ "

        อากิเนะสงสัยเหลือประมาณว่าคนที่ทำให้มาวินหัวหดขนาดนี้คือใครจึงพยายามเพ่งมอง แต่ด้วยอากาศที่ขมุกขมัวตอนหัวค่ำ จึงทำให้ดูไม่กระจ่าง

"คนที่มาคือใครกันนะ แต่ท่าทางจะเป็นผู้ชาย เพราะดูสูงเพรียว "อากิเนะคาดคะเนด้วยสายตา แต่พอบุคคลนั้นเดินเข้ามาใกล้ ก็ต้องเปลี่ยนความคิดด้วยผู้มาใหม่มีใบหน้าที่จัดว่าสวยเข้ม ดวงตาเรียวดูหวานซึ้งและแข็งกร้าวอยู่ในทีผมหยักศกสีดำสั้นประมาณบ่า เมื่อนำมาประกอบกับเสื้อยืด กางเกงยีนส์ที่สวมใส่ก็บอกได้เลยว่านี่คือ.....สาวเท่อย่างแน่นอน

"ว้าว.....หญิงสาวคนนี้คือใครทำไมดูดีจัง " อากิเนะอุทานเบาๆ แต่ไม่ถึงอึดใจเธอก็ได้ยินเสียงที่สั่นเทาของมาวิน

"ตะ....ตายแน่ยัยจันมาแล้ว "

         อากิเนะรีบหันไปดูสาวสวยเข้ม เธอตกตะลึง เพราะไม่คิดว่าบุคคลที่มาวินถวิลหามาตลอดจะเป็นคนนี้

"ฮ้า....นี่น่ะเหรอคนรักของนายลิง เราสู้ไม่ได้เลย เธอสวยกว่าเราตั้งเยอะ "อากิเนะนึกเปรียบเทียบกับตัวเอง แต่ไม่นาน เด็กสาวก็ได้คิด

"แล้วจะเอาจันมาเปรียบเทียบทำไม เราไม่เกี่ยวข้องด้วยซักหน่อย ไม่ได้ ต้องหาโอกาสดึงนายลิงกลับ"

         แต่ไม่ทันที่อากิเนะจะเอ่ยปากสาวสวยคมร่างสูงก็เปิดฉากสนทนา ดวงตาคมจับจ้องมายังเธอ

"อ้อ....ที่นายกลับบ้านช้าก็เพราะมาติดพันกับผู้หญิงนี่เอง ชักจะเอาใหญ่แล้วนะ นายวิน " สาวสวยคมพูดจบก็หันไปทางมาวิน แล้วขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ไม่บอกก็รู้ว่าเธอน่าจะดุพอตัว

"เหวอ....ไม่ใช่นะชั้นไม่ได้มีสาวอื่น ยัยนี่เป็นแค่เด็ก เธอมาฝึกเล่นสเก็ตบอร์ดกับชั้น "มาวินรีบแก้ตัว สองเท้าก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ

        คำกล่าวของมาวินทำให้สาวสวยคมหันไปสำรวจอากิเนะอย่างจริงจัง ไม่นาน เธอก็ดูผ่อนคลายลง

"อืม....ยังเด็กอยู่จริงๆดูยังไง ก็ไม่น่าถึง 18 นายวินคงไม่วิปริตถึงขนาดนิยมสาววัยขบเผาะหรอกแต่คิดดูอีกที เธอคนนี้ก็ไม่มีวี่แววว่าจะชอบเล่นกีฬา อันที่จริงเหมือนพวกคุณหนูที่ชอบอ่านหนังสือมากกว่า หรือนายจะเปลี่ยนใจไปกินหญ้าอ่อน " สาวสวยคมหันไปใส่มาวินอีกครั้งตามประสาสตรีเพศที่อารมณ์แปรปรวน หนุ่มนักกีฬาจึงรีบออกตัว

"ไม่ใช่นะ ชั้นไม่คิดจะไปนิยมเด็ก เหมือนพวกเฒ่าหัวงูทั้งหลายหรอก มิหนำซ้ำยัยกระต่ายน้อยเบอร์สองยังตัวเตี้ย หน้าจืด อกแบน ทรวดทรงก็ไม่สบึม "

"อื้อหือ......นี่ถึงขนาดตั้งชื่อเล่นให้กันเลยเหรอท่าทางนายจะสนิทกับเด็กคนนี้มากนะ อยากรู้จังว่าล่วงเลยไปถึงขั้นไหนแล้ว " จันพูดจบเธอก็เริ่มหักหิ้วมือ สองเท้าย่างเข้าหามาวิน ไม่บอกก็รู้ว่างานนี้มีคนเจ็บตัวแน่

"โอ้....ไม่นะ ไม่สนิทเลย เราเพิ่งรู้จักกันไม่ถึงชั่วโมง" มาวินร้องละล่ำละลัก พลางถอยหลัง เพื่อหนีให้พ้นจากภรรยาภัยที่กำลังคืบคลานเข้ามา

"เหอ เหอ เหอ ไม่น่าเชื่อ แต่ถ้าได้ทุบนายซัก 20 หมัด เราอาจจะคุยกันรู้เรื่อง" จันไม่หลงลมโดยง่าย สาวร่างสูงเดินตรงเข้ามาเรื่อยๆ ประมาณว่า.....ฆ่าก่อน ถามทีหลัง

"อย่านะ อย่าทำแบบนั้น สาบานให้ดิ้นตายเลยไม่มีทางที่ชั้นจะไปหลงชอบเด็กจืดที่ไร้รสชาติอย่างยัยกระต่ายน้อยแน่ "มาวินถอยจนติดต้นไม้ใหญ่ สองตาหรี่ต่ำจนเกือบปิด เพื่อเตรียมรับการจู่โจมของเมียจอมโหด

       แม้อากิเนะจะเป็นคนที่โคตรใจเย็นแต่เท่าที่ฟังน้ำคำของสองผัวเมีย มันก็ทำให้ทำนบกั้นอารมณ์ของเธอพังทลายเพราะทุกถ้อยวาจาที่พ่นออกมา ล้วนทำให้รู้สึกเสื่อมจิต ในที่สุด เด็กสาวก็บันดาลโทสะด้วยการตะโกนใส่

"หยุด......ทนฟังมานานแล้วจะบอกให้ แม้เราจะอกแฟบ หน้าจืด ตัวเตี้ยหรืออื่นๆแต่ก็ไม่ได้หลงรักตาคนที่หน้าเหมือนลิงอย่างนายวินหรอก "

       สมาชิกในครอบครัวอลเวงถึงกับหยุดชะงักเพราะเสียงตะโกนของอากิเนะนั้นดังมิใช่น้อย แถมวาจาก็เผ็ดร้อนไม่แพ้กัน สุดท้ายท่าทางของจันก็เริ่มอ่อนลง

"อืม.....ในเมื่อนายไม่ได้เกี่ยวข้องกับเด็กคนนี้ก็แล้วไป จะยอมเชื่อซักครั้ง "

"ฟู่.....เห็นมั้ยเล่าก็บอกแล้วว่าสุดหล่ออย่างชั้นจะมาชอบยัยนมจืดไร้รสชาติได้ยังไง มันไม่คู่ควรกันเลยอีกประการ ในสามโลกนี้ ไม่มีใครสวยเกินเธออีกแล้ว " มาวินเป่าปากเพราะรู้สึกโล่งอก จากนั้นก็ประจบประแจงจนออกนอกหน้า หวังให้ภรรยาคลายความโมโหแต่สิ่งที่ได้กลับมาคือ……มะเหงกคำโต

“โป้ก…..”

“เจี๊ยก……” มาวินกระโดดโลดเต้นพร้อมร้องลั่นไม่ต่างจากลิง เหตุเพราะโดนจันเขกกะโหลกเข้าไปเต็มแรง ทำให้อากิเนะตกตะลึงและอุทานในใจ

“ว้าย…..คนรักของตาหน้าลิงนี่ก็โหดใช่เล่นเราควรหนีไปตั้งหลักก่อนดีมั้ย ”

        ขณะที่สาวน้อยเตรียมถอยจันก็หันมาพูดคุยกับเธอ พร้อมปลอบโยนด้วยรอยยิ้มที่ดูจริงใจ

“ขอโทษที่เข้าใจผิดนะ น้องสาว หนูอย่าถือสาเลย บางทีพวกเราก็ดู เอ่อ…..แปลกๆแบบนี้แหละ ”

“ไม่จริงหรอก เธอนั่นแหละ ประหลาดอยู่คนเดียว แถมยังบ้าพลัง ชอบทุบตีสามีของตัวเอง” มาวินรีบร้องท้วง สองมือยกขึ้นมาคลำศีรษะ อันเป็นจุดที่รู้สึกเจ็บปวดทำให้จันหันมาทวนคำด้วยเสียงยานคาง

“หือ…..เมื่อกี้ นายว่าไงนะ”

“อ้อ….เปล่าจ้ะแค่จะบอกว่าคนที่เพี้ยนคือชั้นคนเดียวเท่านั้น ส่วนจันเป็นพยาบาลที่คอยให้ยาทุกวันหุ หุ หุ ” มาวินเห็นท่าไม่ดี จึงรีบกลับคำ แถมยังแกล้งทำตาลอย อันดูคล้ายคนวิกลจริตถึงเจ็ดส่วน

“อุ้บ….”อากิเนะรีบเอามือปิดปาก เพราะท่าทีของมาวินนั้นชวนหัวเราะ แต่พอเห็นใบหน้าที่สวยดุของจันเธอก็ไม่กล้าปล่อยก๊ากออกมา

“ว้าย ต้องรีบเก็บอาการ ไม่งั้น โดนคุณจันเล่นงานอีกคน ”

        ทว่าจันกลับไม่ดุแถมยังยิ้มให้อย่างอบอุ่น ปากก็ไถ่ถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวาน

“แล้วสาวน้อยจะกลับบ้านรึยังจ๊ะ ถ้าไม่รีบกลับ เดี๋ยวที่บ้านเป็นห่วงนะ ”

      ท่าทางที่เปลี่ยนไปของสาวสวยคมทำให้อากิเนะปรับตัวไม่ทัน มันช่างละมุนละไม ต่างจากภาพโหดร้ายเมื่อครู่ราวฟ้ากับดิน แต่มาวินกลับเอียงคอมอง พร้อมนินทาในใจ

“เชอะ ทีกับเด็กสาวล่ะ ทำเสียงอ่อนเสียงหวาน กับชั้นไม่เคยใจดีแบบนี้เลย แต่นี่แหละคือตัวตนที่แท้จริงของจัน ” มาวินขบคิดถึงตรงนี้ ดวงตาเรียวก็แลอ่อนโยนลงเพราะนี่คือจุดหนึ่งที่ทำให้เขาประทับใจในคนรัก

       ทว่าที่นี่ก็คือโลกแห่งจิตใจที่อากิเนะสามารถเข้าถึงความคิดของอีกฝ่าย ถ้ามีสมาธิมากพอเด็กสาวจึงหยั่งถึงหัวใจของมาวิน และเริ่มรู้ว่าทำไมหนุ่มหัวเขียวถึงได้ถวิลหาหญิงสาวที่ชื่อ “จัน” ขนาดนั้น

“พอจะรู้แล้ว ทำไม นายลิงถึงได้พยายามกลับบ้านเกิดขนาดนั้นเพราะเขามีคนรักที่แสนวิเศษแบบนี้เอง ”

        ทันทีที่คิดแบบนั้นความน้อยเนื้อต่ำใจก็เริ่มเข้ามาเยือนในมโนทวาร ทำให้บังเกิดความคิดใฝ่ต่ำขึ้นมามากมาย

“ไม่ เราจะยอมแพ้ไม่ได้ ในเมื่อคุณจันดีขนาดนี้ เราก็ต้องดียิ่งกว่าจะยอมให้สิ่งที่ปรารถนา หลุดลอยไปไม่ได้ ”

        มาวินและจันเริ่มงง เพราะจู่ๆดวงตาของเด็กสาวหน้าใสก็พลันเปล่งประกายแวววาว ราวกับทับทิมเม็ดงามที่สะท้อนแสงไฟไม่นาน มันก็ดับวูบลง พร้อมการรู้สึกตัวของอากิเนะ

“เอ๊ะ นี่เราเป็นอะไรไป เราไม่ควรไปแย่งคนรักของใคร ในเมื่อเขารักกัน ก็ควรส่งเสริมให้สมหวังมันถึงจะถูก ” อากิเนะเริ่มสำนึก สิ่งที่คิดเมื่อครู่ มันไม่ใช่นิสัยของเธอเลยจึงตำหนิตัวเองอยู่หลายที พร้อมตัดสินใจเด็ดขาด

“เราต้องส่งนายหน้าลิงกลับบ้านให้ได้ เพื่อไปพบกับคุณจันตัวจริง ”

        ขณะที่อากิเนะเตรียมจะอ้าปากบอกทุกสิ่งจันก็สรุปเรื่องราวเอาเอง พร้อมกล่าวชักชวน

“อ้อ…..รู้แล้วที่หนูเป็นแบบนี้ เพราะหนีออกจากบ้านใช่มั้ย คงจะทะเลาะกับพ่อแม่มาล่ะสิ ไม่เป็นไรพักกับพวกพี่ซักคืนก็ได้ มีที่ว่างอีกหลายห้อง ดีมั้ย นายวิน ” พอจันพูดจบก็หันไปถามสามีจอมแก่น ซึ่งเจ้าตัวก็คว้ามอเตอร์ไซด์คู่ใจพร้อมสนองต่อน้ำคำของนางพญา

“ดีครับ นายหญิง เชิญขึ้นมาบนมอเตอร์ไซด์ได้เลย รูปร่างสะโอดสะองแบบนี้ซ้อนสามได้อย่างสบาย ”

“มาเถอะ สาวน้อย อย่านั่งตากลมตรงนี้เลย เดี๋ยวยุงจะกัดเอา ”จันคว้าข้อมือของอากิเนะ พร้อมออกแรงดึง เด็กสาวหน้าใสจึงยอมเดินตาม พร้อมตอบสั้นๆว่า….

“ ได้ค่ะ ”

สามารถติดตามงานเขียน  ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจJalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ

https://www.facebook.com/Jalando.darksidewriter