รดีซ่านทรวง

ปัณณวัตรเดินตามหาอนงค์นางไปทั่วจนพบว่ากำลังเลือกรองเท้าเด็กแบบหุ้มส้นที่มีเสียงยามก้าวเดินให้ลูกสาว พอเขาหยุดยืนข้างๆ เธอก็หันมาพูดกับลูกน้อยด้วยสีหน้าอ่อนโยน“มีเสียงด้วย เอาไหมลูก”อัญชันชอบใจนัก หนูน้อยยื่นมือออกไปหมายจะหยิบรองเท้าที่อยู่ในมือของมารดา แล้วคนเป็นแม่ก็ถามกลับมาอีกสีหน้ายิ้มแย้ม“สีฟ้าหรือสีชมพูดี เอ...แม่ซื้อสองคู่เลยดีกว่า แล้วก็เอาสีส้มไปฝากกลอยคู่หนึ่งด้วย” อนงค์นางซื้อให้ลูกสาวของเหมือนฝันคู่หนึ่งเขามองรอยยิ้มของเมียที่มีให้ลูกสาวเพียงคนเดียวโดยไม่คิดเหลือบแลสายตามองมาทางเขาเลย นั่นหมายความว่าเธอกำลังโกรธเขาอยู่ แต่โกรธด้วยเรื่องอะไร อารมณ์ของคนกำลังตั้งครรภ์ขึ้นๆ ลงๆ จริงหรือ“นาง...”“คะ”“หึงเหรอ”“หึงอะไร” คนถูกถามเงยหน้ามองสามีตาขุ่น เธอรู้ว่ากำลังอารมณ์ไม่ดี คือมันหงุดหงิดรำคาญใจขึ้นมาเอง“ก็เพื่อนเก่าที่เคยเรียนมหาวิทยาลัยด้วยกันคนเมื่อกี้” เขาพูดขณะมองตาดุราวกับคาดคั้นที่จะเอาคำตอบ“ไม่ได้หึงสักหน่อย ทำไมต้องหึงด้วย” อนงค์นางปฏิเสธเสียงแข็ง และมีท่าทีราวกับไม่ใส่ใจในสิ่งที่สามีถามเพราะมั่นใจว่าไม่ได้หึงหวงจริงๆ“ไม่กลัวผัวมองผู้หญิงอื่นบ้างหรือ”“ไม่กลัวค่ะ” เธอตอบโดยไม่คิดอะไรเลย ทว่ามีตบท้ายด้วยการขู่ “แต่เมื่อไรที่พี่เขมมีเมียน้อย นางเลิกกับพี่เขมแน่ นางจะขนลูกไปอยู่กรุงเทพฯ ด้วย”ตาย!ปัณณวัตรร้องขึ้นในใจ เพราะเป็นครั้งแรกที่เมียรักแสนอ่อนโยนของเขาอาละวาด นี่แค่ถามดูเฉยๆ แต่ดูเหมือนเธอจะเอาจริง“ไหนบอกว่าเชื่อใจพี่” ร่างสูงกำยำก้าวตามเมียรักที่แย่งรถเข็นจากมือของเขาแล้วเดินนำออกไป“เชื่อใจค่ะ แต่เพื่อนของพี่เขมสวยนะคะ สวยและดูดีกว่าพี่ปรางอีก!”แน่ะ! ไหนบอกว่าไม่หึงไง ทำไมถึงเท้าความถึงเรื่องเก่าชายหนุ่มคิดเช่นนั้นก็รีบเปลี่ยนเรื่องไปถามเรื่องการกินหมายจะเอาใจเมียรักที่กำลังตั้งครรภ์อยู่“เมียจ๋าอยากกินอะไร พี่ทำให้”อนงค์นางฟังประโยคนี้แล้วถึงกับยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็รีบเข็นรถเข็นไปยังโซนอาหารสด เวลานั้นอัญชันเบื่อที่จะนั่งรถเข็นแล้ว หนูน้อยจึงชูสองแขนขึ้นให้แม่อุ้ม แต่คนที่อุ้มกลับเป็นพ่อแทน ก่อนที่หญิงสาวจะคว้ากล้วยน้ำว้าสามหวีมาใส่รถเข็น“จะทำบวชชีหรือ” เขาถามด้วยความสงสัย เพราะที่บ้านก็มีต้นกล้วยตั้งหลายต้น บางต้นติดลูกออกมาเป็นเครือที่สามารถตัดได้แล้ว“เปล่าค่ะ นางอยากกินกล้วย” อนงค์นางกำลังชั่งใจว่าจะหยิบเพิ่มอีกดีไหม แต่แล้วก็หันไปมองผลไม้อื่นแทน“ในสวนของเราก็มีกล้วย”“มันเขียวอยู่นี่คะ กว่าจะสุกอีกตั้งหลายวัน”“กลับไปพี่จะตัดทิ้งเอาไว้ให้”“ดีค่ะ สอยมะละกอด้วยนะคะ นางอยากกินมะละกอสุก”เธอออกคำสั่งกับสามีโดยไม่รู้ตัว ซึ่งเขาก็ตอบรับโดยทันที สำหรับปัณณวัตรไม่เคยพูดคำว่าไม่ได้กับเมีย“ได้”“เก็บตำลึงด้วยนะคะ”“จะเอาตำลึงไปทำอะไร”“ไข่ตุ๋นใบตำลึงค่ะ”“อ๋อ...ได้ ใส่ดอกขจรสองถ้วย ใส่ใบตำลึงสองถ้วย”“ดีค่ะ”เมื่ออนงค์นางหยุดยืนตรงข้างตู้ขายไส้กรอกนานาชนิด เธอก็หยิบชนิดที่อัญชันชอบกินมากที่สุดขึ้นมาแล้วพูดกับลูกสาว ซึ่งหนูน้อยก็หัวเราะเอิ๊กอ๊ากพลางยื่นมือออกมา“ไส้กรอก! ของโปรดหนู”“หม่ำ...หม่ำ...”“เอาไปสักห้าถุงเนอะ”“หม่ำ...หม่ำ...”“สิบถุงเลยนาง” ปัณณวัตรมีความคิดว่าไหนๆ จะซื้อแล้ว ก็ซื้อไปแจกคนงานในสวนคนละถุงด้วยเลยแล้วกัน“สิบถุงเลยหรือคะ ซื้อทำไมตั้งเยอะตั้งแยะ” เมียรักถามอย่างแปลกใจ“ฝากคนอื่น”“อ๋อ...ให้ลุงสน ป้าหลง พี่นก โน้ต โต้ง แล้วฝากคนงานใหม่ด้วยไหมคะ” เธอนับจำนวนครอบครัวของคนงานที่ทำงานให้สามีสุดที่รัก“ฝากด้วยก็แล้วกัน เห็นคนอื่นได้แล้วตัวเองไม่ได้ มันจะรู้สึกไม่ดี”“จริงด้วยค่ะ”หลังจ่ายเงินเรียบร้อยก็เดินออกมาจากห้างฯ ทว่ายังไม่ทันถึงรถอนงค์นางก็ใส่รองเท้าคู่ใหม่ให้กับลูกสาวแล้วปล่อยให้ลงเดินบนพื้น เสียงเอี๊ยดอ๊าดจากรองเท้าสร้างความชอบใจให้กับอัญชันยิ่งนัก หนูน้อยเดินไปยิ้มไปอย่างมีความสุข ก่อนจะกลับบ้าน แน่อยู่แล้วว่าต้องแวะร้านขายอุปกรณ์การเกษตร ซึ่งปัณณวัตรลงไปสั่งของกับเถ้าแก่คนเดียวเพราะลูกน้อยเล่นนอนดูดนมตากแอร์อยู่ในอ้อมกอดของแม่

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่ม 2 - ตอนที่ 11 อารมณ์ของคนท้อง

คล้ายกับเรื่องรดีซ่านทรวง ที่คุณอ่าน

รดีซ่านทรวง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่ม 2 - ตอนที่ 11 อารมณ์ของคนท้อง

คล้ายกับเรื่องรดีซ่านทรวง ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้