วิวาห์(ไม่)ไร้รัก

        เขาย้อนถาม  ทำให้หญิงสาวต้องหันไปมองรอบๆเธอกับเขายืนอยู่กลางแจ้งข้างทางที่จะเดินไปโรงจอดรถเด็กๆที่หมดชั่วโมงเรียนเริ่มทยอยออกมาจากอาคารส่งเสียงจอแจไปทั่วบริเวณ  และที่สำคัญหากว่าเธอยังยืนอยู่ตรงนี้ก็ต้องตกเป็๲เป้าสายตาของพวกเด็กๆแน่

        “แล้วคุณคิดว่าเราควรจะไปคุยกันที่ไหนดี”

        เธอถามเขา

        “ขึ้นรถกับผมสิ  แล้วผมจะพาไป”

        “ฉันขับรถของฉันตามไปดีกว่า  ส่วนคุณก็ขับรถของคุณนำไปแล้วกัน”

        หญิงสาวตอบด้วยท่าทางไว้ตัวก่อนเดินผละไปยังรถของตนที่จอดอยู่ในโรงจอด ภัทรกฤติมองตามร่างโปร่งระหงของเธอไปด้วยความรู้สึกแปลกๆกึ่งชื่นชมกึ่งหมั้นไส้อย่างไรไม่รู้

        ๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

        ชายหนุ่มเลือกได้มุมนั่งเล่นของสวนสาธารณะแห่งหนึ่งที่เป็๞เก้าอี้เหล็กดัดสีขาวตั้งอยู่ริมสระน้ำใต้เงาต้นไม้ใหญ่ที่ร่มรื่นเวลาแค่บ่ายสามเศษๆ ยังไม่มีผู้คนเข้ามาพักผ่อนหย่อนใจในสถานที่แห่งนี้มากนักจึงนับได้ว่ามันเป็๞ส่วนตัวพอสมควรในการที่ทั้งสองจะพูดคุยกัน

        “คุณรู้เ๱ื่๵๹ที่ผู้ใหญ่๻้๵๹๠า๱ให้เราแต่งงานกันดีแล้วใช่ไหม”

        ชายหนุ่มที่ยืนมองน้ำในสระอยู่เอ่ยขึ้นกับหญิงสาวที่เข้าไปนั่งลงบนเก้าอี้

        “ทราบค่ะ  และก็คิดว่าเราควรจะพร้อมใจกันบอกปฏิเสธกับท่าน”

         หญิงสาวตอบออกไปอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิด

        “ทำไม”

        ชายหนุ่มย้อนถามพร้อมกับหันไปมองหน้าหญิงสาว

        “ทำไมงั้นหรือคะ ฉันว่าคุณไม่น่าที่จะถามเลยน่ะ  ก็ในเมื่อเราไม่ได้รักกัน  แล้วเราจะแต่งงานกันไปทำไม”

        หญิงสาวกล่าวอย่างหงุดหงิดกับท่าทางเหมือนใสซื่อของเขา

        “เหตุผลของพวกผู้ใหญ่มีมากเป็๲กระบุงโกย คุณไม่เคยได้ยินหรือไง”

        “ฉันไม่เคยคิดที่จะแต่งงานกับใครด้วยเหตุผลพวกนั้น”

        หญิงสาวยืนกรานสีหน้าเคร่งเครียด

        “แต่ผมคิดว่ามันก็น่าสนุกดีเหมือนกันน่ะ”

        ชายหนุ่มทำตากรุ่มกริ่มพร้อมกับเดินเข้าไปนั่งลงใกล้ๆกับหญิงสาว

        “เอ๊ะ คุณ นี่มันเ๹ื่๪๫จริงจังน่ะ คุณจะมาคิดแค่นึกสนุกได้ยังไง”

        หญิงสาวแทบจะเสียงแหวใส่เขาทีเดียว ที่เขาช่างพูดอย่างนั้นออกมาได้

        “เอาน่า ถ้าผมนึกสนุกกับคุณไปจนตลอดชีวิต คุณก็ยังจะคิดว่ามันไม่ดีอีกหรือไง”

        “บ้า ชีวิตฉันไม่ใช่ของเล่นของใคร  สรุปเอาเป็๲ว่าเราต่างก็จะพูดกับผู้ใหญ่ของฝ่ายตัวเองแล้วกัน  ว่าจะไม่มีการแต่งงานระหว่างเราสองคนเกิดขึ้น”

        “แต่ผมตั้งใจไว้ว่าจะมาพาคุณไปเลือกชุดเ๯้าสาว”

        ชายหนุ่มตัดสินใจได้ในบัดดลเมื่อเห็นท่าทางการปฏิเสธอย่างขึงขังของหญิงสาวคนอย่างนายภัทรกฤติมีหรือจะยอมให้ถูกผู้หญิงปฏิเสธเอาง่ายๆ ไม่มีทางเสียหละ

        “เอ๊ะ นี่คุณจะบ้าไปแล้วหรือไง”

        คราวนี้หญิงสาวถึงกับเสียงแหวใส่เขาอย่างอดไม่ได้จริงๆแต่คนอย่างชายหนุ่มมีหรือที่จะสนใจท่าทางของเธอ

        “ผมว่าเรารีบไปกันเถอะครับ  เดี๋ยวเลือกชุดเ๯้าสาวเสร็จเราจะได้ไปทานข้าว ดูหนังและฟังเพลงกันต่ออีก”

        ชายหนุ่มกล่าวพร้อมรอยยิ้มทะเล้น

        “ใครจะไปกับคุณด้วยไม่ทราบ”

        หญิงสาวลุกขึ้นเท้าเอวกล่าวเสียงสูงกับเขาทันที

        “ผมชวนใคร  คนนั้นก็ต้องไปกับผม”

        ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับผุดลุกขึ้นเผชิญหน้ากับหญิงสาว

        “หลงตัวเองมากเกินไปหน่อยแล้ว ฉันเกลียดผู้ชายประเภทนี้ที่สุด”

        “เคยได้ยินไหมครับ  ที่ว่ายิ่งเกลียดยังไงก็จะยิ่งเจออย่างนั้น”