สามวันผ่านไปหลังจากที่อารินกิน "หอยเม่นผลึกเหมันต์" เข้าไป
โลกในสายตาของเขาเปลี่ยนไป ไม่ใช่ทางกายภาพ แต่เป็ทาง "ความเข้าใจ" เขารู้สึกเหมือนสมองของตัวเองถูกอัปเกรดจากฮาร์ดดิสก์จานหมุนเก่าๆ เป็ SSD ความเร็วสูง ข้อมูลที่เคยไหลผ่านตาแล้วลืมเลือน ตอนนี้กลับถูกจัดเก็บและวิเคราะห์อย่างเป็ระบบ
อารินนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ นิ้วพรมลงบนคีย์บอร์ดด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้น เขากำลังเขียน "สคริปต์ป้องกันภัย" ให้กับระบบรักษาความปลอดภัยกิ๊กก๊อกของบ้าน
"กล้องวงจรปิดรุ่นเก่า... เซนเซอร์จับความเคลื่อนไหวราคาถูก..." อารินพึมพำพลางมองดูโค้ดที่ไหลผ่านหน้าจอ "ฮาร์ดแวร์ห่วยแตก แต่ถ้าเขียนซอฟต์แวร์ดักจับสัญญาณดีๆ ก็น่าจะพอถูไถ"
ด้วยค่า INT 11.7 เขาเริ่มมองเห็นช่องโหว่ที่เมื่อก่อนเขาไม่เคยสนใจ เขาตระหนักได้ว่า การที่เขาซื้อตู้แช่แข็งขนาดใหญ่และการใช้ไฟฟ้าที่พุ่งสูงขึ้น อาจจะไปกระตุกหนวดใครบางคนเข้า โดยเฉพาะ การไฟฟ้า หรือ แฮกเกอร์ท้องถิ่น ที่ชอบสแกนหาบ้านที่มีการใช้พลังงานผิดปกติ (ซึ่งมักจะเป็บ้านที่ขุดบิตคอยน์หรือปลูกกัญชาสังเคราะห์)
ติ๊ด!
จู่ๆ หน้าจอคอมพิวเตอร์ของเขาก็กระตุกวูบหนึ่ง เส้นกราฟการใช้อินเทอร์เน็ตพุ่งสูงขึ้นเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมาเป็ปกติ
คนทั่วไปคงคิดว่าเป็แค่เน็ตกระตุก... แต่อารินในเวอร์ชัน INT 11.7 ชะงักนิ้วทันที
"ไม่ใช่แลค..." ดวงตาของเขาหรี่ลง "มีการส่งข้อมูลออก... Packet Sniffing (การดักจับข้อมูล)?"
มีใครบางคนกำลังเจาะเข้ามาในเครือข่ายบ้านเขา!
อารินไม่ตื่นตระหนก เขาหายใจเข้าลึกๆ สมองประมวลผลทางเลือกอย่างรวดเร็ว
ทางเลือก 1: ตัดเน็ตทันที (ผล: ศัตรูรู้ว่าเรารู้ตัว = น่าสงสัย)
ทางเลือก 2: ปล่อยให้เจาะ (ผล: ข้อมูลรั่วไหล)
ทางเลือก 3: เบี่ยงเบนความสนใจ
เขาเลือกข้อ 3
นิ้วของเขารัวแป้นพิมพ์ สร้าง "โฟลเดอร์ลวง" ขึ้นมาในระบบ แล้วย้ายข้อมูลการใช้ไฟของ "ตู้แช่ Cryo-Stasis" ไปผูกติดกับโค้ดปลอมที่ระบุว่าเป็ "ระบบขุดเหมืองคริปโตเคอร์เรนซีรุ่นเก่า"
"อยากรู้นักใช่ไหมว่าไฟไปไหน..." อารินแสยะยิ้ม "เอาข้อมูลปลอมไปกินซะ"
เขากด Enter กราฟบนหน้าจอนิ่งสนิท ผู้บุกรุกดูดข้อมูลปลอมไปแล้ว และคงจะถอยกลับไปเมื่อเห็นว่าเป็แค่บ้านของนักขุดเหรียญต๊อกต๋อยคนหนึ่ง
อารินเอนหลังพิงเก้าอี้ เหงื่อซึมไรผมเล็กน้อย "เกือบไปแล้ว..."
เขารู้ตัวทันทีว่า การเป็ "Knight" ในเว็บ Highness ยังไม่ปลอดภัยพอ เขาต้องรีบเลื่อนขั้นเป็ "Baron" เพื่อให้ระบบของเว็บไซต์ช่วยปกปิดร่องรอยทางดิจิทัลของเขาให้มิดชิดกว่านี้
"ต้องหาเงิน... และต้องหาของมาอัปเกรดบ้าน"
อารินลุกขึ้น เดินลงไปที่ห้องใต้ดิน คราวนี้เขาไม่ได้ลงไปเพื่อหาเงินอย่างเดียว แต่เขา้า "เครื่องมือ"
...
ห้องใต้ดินยังคงเย็นะเืจากไอเย็นของตู้แช่และบ่อน้ำ อารินหยิบคันเบ็ดขึ้นมา คราวนี้เขาเลือกใช้เหยื่อสูตรพิสดารที่เขาผสมเองตามสัญชาตญาณใหม่ (INT ช่วยให้เขาเข้าใจเคมีพื้นฐานดีขึ้น) มันคือเศษเนื้อปลาดุกหินอัคนี ผสมกับแป้งสังเคราะห์ และ "สารเรืองแสง" ที่เขาแกะมาจากแท่งไฟฉุกเฉิน
"เหยื่อเรืองแสง... ล่อพวกที่ชอบใช้สายตา"
เขาหย่อนเบ็ดลงไป
น้ำนิ่งสนิท... ผ่านไป 10 นาที... 20 นาที... ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีแม้แต่แรงตอด
แต่อารินสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ ที่ผิวน้ำสีดำ... มี "วงคลื่น" เล็กๆ กระจายออกมาเป็ระยะๆ เหมือนมีหยดน้ำตกลงไป แต่เพดานห้องไม่มีรอยรั่ว
"มันอยู่ที่ผิวน้ำ..." อารินเพ่งมอง "แต่มองไม่เห็นตัว?"
วูบ! เหยื่อเรืองแสงที่ลอยอยู่ผิวน้ำ หายวับ ไปเฉยๆ! ไม่มีเสียงงับ ไม่มีแรงกระชาก เหยื่อแค่... หายไป
"ล่องหน?"
อารินกระตุกคันเบ็ดตามสัญชาตญาณทันที!
ควับ! ปลายคันเบ็ดโค้งงวบ! มีน้ำหนักดึงกลับมา แต่เขา "มองไม่เห็น" ว่าเขากำลังสู้ออยู่กับอะไร มีเพียงผิวน้ำที่แตกกระจายเป็ฟองอากาศเท่านั้นที่บอกตำแหน่งของมัน
"ไอ้ตัวแสบ!"
อารินหมุนรอกเก็บสายอย่างใจเย็น เขาไม่ใช้แรงเข้าสู้แบบตอนตกปลาดุก แต่เขาใช้ ความรู้สึก ผ่านสายเอ็น แรงดึงไม่มาก แต่มันว่ายน้ำเร็วและเปลี่ยนทิศทางฉวัดเฉวียนเหมือนงู
เมื่อเขาลากมันขึ้นมาพ้นน้ำ สิ่งที่เห็นคือ... ความว่างเปล่า มีเพียงหยดน้ำที่เกาะเป็รูปร่างลางๆ กลางอากาศ ดิ้นไปมาอยู่ที่ปลายเบ็ด
อารินรีบเหวี่ยงมันไปที่มุมห้อง แล้วสาด แป้งฝุ่น (ที่เตรียมไว้โรยกันชื้น) เข้าไปที่ความว่างเปล่านั้น
ฟุ่บ! ฝุ่นแป้งเกาะติดกับวัตถุ เผยให้เห็นรูปร่างที่แท้จริง มันคือปลาเกล็ดเงินที่มีิัสะท้อนแสงได้สมบูรณ์แบบจนกลมกลืนกับสภาพแวดล้อม รูปร่างเพรียวยาวเหมือนเข็ม
"ปลามารกระจก (Mirror Wraith Fish)"
อารินรีบเข้าไปใช้ผ้าหนาๆ ตะครุบตัวมันไว้ก่อนที่มันจะดิ้นหลุด ทันทีที่จับตัวได้ ิัของมันก็เปลี่ยนสีเลียนแบบลวดลายของผ้าที่จับมันทันที
"พรางตัวขั้นเทพ..." อารินมองมันด้วยความทึ่ง
[Smart Gauge: ตรวจพบสารประกอบหักเหแสงในเกล็ด]
อารินยิ้มกว้าง นี่แหละคือสิ่งที่เขา้าสำหรับการ "หลบซ่อน"
เขาจัดการน็อกมัน แล้วเริ่มกระบวนการชิมตามกฎเหล็ก คราวนี้เขาไม่ได้กินเนื้อ แต่เขาลองขูด "เมือกใส" ที่เคลือบิัของมันออกมา แล้วแตะที่ปลายลิ้น
รสชาติจืดชืดเหมือนน้ำเปล่า แต่มีความซ่าเล็กๆ ที่ปลายลิ้น
ติ๊ด!
"ตัวตนเจือจาง..." อารินหัวเราะเบาๆ สกิลนี้มันเกิดมาเพื่อพ่อค้าตลาดมืดชัดๆ
แต่สิ่งที่ทำให้เขาตื่นเต้นกว่าการกินเอง คือ เกล็ด ของมัน ถ้าเขาลอกหนังของมันออกมา แล้วเอาไปขายใน Highness... ใครบ้างล่ะที่จะไม่อยากได้ "ผ้าคลุมล่องหน" ของจริง?
พวกนักฆ่า? สายลับ? หรือพวกชู้รักที่ต้องหนีออกจากบ้านกิ๊ก? ตลาดของสิ่งนี้กว้างมหาศาล และราคามันต้องไม่ใช่หลักร้อยแน่นอน
"Duke... IronHeart... หรือใครก็ตามที่กำลังส่องฉันอยู่" อารินมองไปที่เพดาน ราวกับจะมองทะลุไปถึงโดรนสอดแนมที่บินวนเวียนอยู่ข้างนอก
"ต่อให้พวกแกหาบ้านฉันเจอ... พวกแกก็ไม่มีวันจำหน้าฉันได้"
อารินเริ่มลงมือแล่ปลาอย่างพิถีพิถัน คืนนี้... เขาจะสร้างสินค้าที่จะสั่นะเื Highness อีกครั้ง และครั้งนี้ เขาจะก้าวขึ้นสู่ตำแหน่ง Baron ให้ได้
ตัดภาพไปที่ตึกสูงใจกลางเมือง
ในห้องมืดที่มีเพียงแสงจากจอภาพ ชายในชุดดำคนหนึ่งกำลังรายงานผลผ่านวิดีโอคอล
"ท่านครับ เราเจาะระบบบ้านเป้าหมายแล้ว"
"ผลเป็ยังไง?" เสียงทรงอำนาจถามกลับ
"เป็แค่เด็กเนิร์ดที่ขุดบิตคอยน์ครับ การใช้ไฟที่พุ่งสูงเกิดจากเครื่องขุดรุ่นเก่าที่กินไฟ ไม่พบร่องรอยพลังงานมิติ หรืออาวุธชีวภาพ"
ชายชราผู้เป็นาย (TheDuke) นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า "เข้าใจแล้ว... งั้นก็ปล่อยมันไปก่อน แต่อย่าเพิ่งวางใจ จับตาดูธุรกรรมต่อไปของมัน ถ้ามีอะไรหลุดรอดสายตาไปแม้แต่นิดเดียว... หัวพวกแกหลุดแน่"
"รับทราบครับ"
สัญญาณตัดไป TheDuke หมุนแก้วไวน์ในมือ "DeepBlue... แกเป็แค่คนโชคดี หรือแกเป็อัจฉริยะที่หลอก AI ของฉันได้กันแน่นะ?"
2K
