นับจากสิ้นสุดการคัดเลือกหญิงงาม นอกกำแพงวังหลวงอาจกล่าวได้ว่าบางครอบครัวได้ยินดี แต่บางครอบครัวก็หม่นเศร้าแตกต่างกัน
หลังจากมีราชโองการให้หวันเหยียนหว่านซีถวายตัวแก่องค์ชายเก้าแล้ว ต่งเอ้อซื่อได้ส่งจดหมายกลับบ้านโดยขอให้ครอบครัวของตนสืบหาข้อมูลของหวันเหยียนหว่านซี และหารือเกี่ยวกับวิธีรับมือกับอีกฝ่าย ทว่าไม่เพียงไม่ได้รับข้อมูลที่้าเท่านั้น แต่กลับถูกตำหนิอย่างรุนแรงซ้ำอีก
อิ่นหมัวมัวอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเบาๆ เมื่อเห็นท่าทางที่หดหู่ของต่งเอ้อซื่อั้แ่ที่ฮูหยินผู้เฒ่าเข้าวังมา ความจริงแล้วสิ่งที่ฮูหยินผู้เฒ่าพูดนั้นถูกต้อง ไม่จำเป็ต้องต่อสู้ดิ้นรน เพราะหากจัดการไม่ดีพอไม่เพียงแต่จะทำให้องค์ชายพิโรธเท่านั้น แต่ยังอาจทำให้ฮ่องเต้เข้าใจผิดว่าสกุลต่งเอ้อสั่งสอนบุตรีไม่ดี
สตรีที่ดีต้องไม่อิจฉาผู้อื่น
“พระชายา องค์ชายยังคงให้เกียรติท่านอยู่นะเพคะ” เมื่อเห็นว่าใบหน้าของต่งเอ้อซื่อยังคงเศร้าหมอง อิ่นหมัวมัวก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงแ่เบา
ต่งเอ้อซื่อถือถ้วยชา ดวงตาเต็มไปด้วยความเ็ป นางชะงักเล็กน้อยก่อนเอ่ย “แต่สิ่งที่ข้า้า ไม่ใช่เพียงการให้เกียรติ”
“พระชายา ทุกอย่างล้วนแล้วแต่ค่อยเป็ค่อยไปเถิด ท่านก็รู้นิสัยขององค์ชาย ท่านผู้นั้นไม่ใช่คนที่จะอดทนกับการไม่เชื่อฟังนะเพคะ” อิ่นหมัวมัวรับถ้วยชาจากมือต่งเอ้อซื่อ ความเย็นเฉียบของถ้วยทำให้นางขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะยื่นชาถ้วยใหม่ให้เ้านาย
ต่งเอ้อซื่อหลุบตาลงพูดต่ออย่างไม่พอใจ"แล้วถ้าข้าทนไม่ไหวล่ะ ข้าจะต้องมองนางแพศยาพวกนั้นค่อยๆชิงความโปรดปรานขององค์ชายไปทีละคนๆ อย่างนั้นหรือ”
น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความขมขื่น หากย้อนเวลากลับไปได้ นางจะพยายามทำให้เขาโปรดปรานนางให้มากกว่าที่เป็อยู่ตอนนี้
"พระชายา ท่านอย่าคิดมากไปเลยเพคะ แม้หญิงสกุลหวันเหยียนผู้นั้นจะเข้ามาในวังแต่ก็เป็ได้เพียงคนที่ไร้ศักดิ์ไร้ฐานะ ส่วนท่านคือพระชายาที่สามารถอยู่เคียงข้างองค์ชายได้เพียงผู้เดียวเท่านั้นหากท่านสร้างปัญหาให้กับองค์ชายในตอนนี้ก็มีแต่จะทำให้องค์ชายโกรธท่านมากยิ่งขึ้นเท่านั้นเองอีกอย่าง ตอนนี้หญิงคนนั้นจะได้รับความโปรดปรานแล้วอย่างไร พอเวลาผ่านไปก็เท่านั้นปล่อยให้ทุกอย่างเป็ไปตามครรลองเถิด ไม่ว่าตำหนักในของผู้ใดก็ล้วนมีคนใหม่ๆเข้ามาได้ทุกวันอยู่แล้ว"สุดท้ายแล้วอิ่นหมัวมัวก็ได้แต่ปลอบใจต่งเอ้อซื่อไปเช่นนั้นเพราะนางรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ
เดิมทีพระชายาก็ไม่เคยอยู่ในตำหนักในแห่งนี้คนเดียวมาั้แ่แรกเริ่มจากโจวซื่อ จากนั้นก็เป็จูซื่อ หลิวเจียซื่อ เว่ยซื่อ ตอนนี้ก็เป็หวันเหยียนซื่อต่อไปก็จะมีคนเพิ่มขึ้นมาอีกเรื่อยๆ ขืนสนใจเื่นี้ แล้วจะมีความสุขได้อย่างไร
ต่งเอ้อซื่อเข้าใจทว่านางไม่สบายใจ ทั้งไม่อาจยอมรับได้
เมื่อหว่านซีเข้าวัง ต่งเอ้อซื่อก็มอบเื่นี้ให้อิ่นหมัวมัวเป็ผู้มีอำนาจจัดการเพื่อให้นางไม่ต้องหมกมุ่นอยู่กับเื่นี้จนอารมณ์เสียเพิ่มขึ้น
อิ่นหมัวมัวรู้ความคิดของต่งเอ้อซื่อเป็อย่างดี เพียงแต่สิ่งที่ควรจัดการอย่างไรก็ต้องทำให้ดีที่สุด เพราะไม่ว่าอย่างไรหว่านซีก็เป็อนุภรรยาที่ฮ่องเต้พระราชทานมาให้ สถานะของนางแตกต่างจากผู้อื่นหากนางถูกขับออกจากตำหนักในหรือถูกกลั่นแกล้ง ก็จะทำให้คนนอกมองว่าพวกนางไม่เคารพพระประสงค์ของฮ่องเต้
เมื่อหว่านซีเข้าไปในห้องของตนก็นั่งพักอย่างสงบเสงี่ยมนางไม่เคยคิดว่าต่งเอ้อซื่อ ผู้เสแสร้งเปี่ยมคุณธรรมแต่เพียงภายนอกทั้งที่จริงๆแล้วมีเพียงความร้ายกาจและอิจฉาริษยาเต็มหัวใจจะปฏิบัติต่อนางเป็อย่างดีเมื่อหันไปมองดูรอบๆ ห้อง นางไม่เห็นเทียนคู่หงส์ั ไม่เห็นการจัดแต่งที่แสดงให้เห็นถึงความรื่นเริงมงคลไม่รู้สึกว่าตนเองเข้าสู่พิธีวิวาห์เลยสักนิดเดียว ไม่รู้ว่าต่งเอ้อซื่อจะทำอะไรอย่างอื่นหรือไม่
อย่างไรก็ตาม เรือนของนางดูเป็ระเบียบน่าพอใจไม่น้อย หว่านซีเดาได้ว่าทั้งหมดนี้ไม่ได้เกิดจากต่งเอ้อซื่อ แต่เป็ฝีมือการจัดการของอิ่นหมัวมัวที่เป็ประหนึ่งมือเท้าของนางอีกที
อิ่นหมัวมัวเป็แม่นมของต่งเอ้อซื่อ นางเป็คนช่างคิด สงบเสงี่ยม และเปี่ยมไปด้วยประสบการณ์นางคือผู้ที่คอยช่วยเหลือประคับประคองต่งเอ้อซื่อเสมอมา จึงไม่น่าแปลกใจเลยที่แม้ว่าต่งเอ้อซื่อจะสูญเสียความโปรดปรานจากอิ้นถัง แต่นางก็ยังสามารถนั่งในตำแหน่งพระชายาได้อย่างมั่นคงและมีความสุข หากไม่มีที่ปรึกษาที่ดีอย่างอิ่นหมัวมัว และตงกูกู[1] ต่งเอ้อซื่อคงเป็เช่นเดียวกับชายาเอกห้าและชายาเอกเจ็ด ที่ถูกชายารองและอนุร่วมมือกันต่อต้านพวกนางจนต้องสูญเสียทุกอย่างไปทั้งชีวิต
น่าเสียดายที่ไม่ว่าอิ่นหมัวมัวและตงกูกูจะมีความสามารถเพียงใด พวกนางก็ไม่สามารถต่อกรกับนิสัยคาดเดาไม่ได้ของอิ้นถัง หาไม่แล้วป่านนี้ชายาเอกเก้าก็คงสูงศักดิ์ได้รับการยอมรับดังเช่นชายาเอกแปดไปแล้ว และคงไม่ริษยาเคียดแค้นเพราะหึงหวงอิ้นถังจนบีบบังคับให้คนอื่นต้องตายเช่นนั้น
หว่านซีได้แต่นึกถึงคนเ่าั้พวกนางคงคิดว่าเมื่อคนผู้หนึ่งตายไปแล้ว เื่ราวและความรู้สึกทุกอย่างก็จะเลือนหายไปพร้อมกับชีวิตของคนผู้นั้นกระมังแต่เมื่อพิจารณาถึงนิสัยผูกพยาบาทของอิ้นถังแล้ว เห็นทีว่าแม้ต่งเอ้อซื่อจะรอดตัวไปได้ทว่าคนรอบข้างทั้งหลายคงไม่ได้มีโชคเช่นนางเป็แน่!
อิ้นถังเดินเข้าไปในห้องด้านในก่อนจะแลเห็นเงาร่างบอบบางของหว่านซีที่นั่งอยู่บนเตียง สวมเสื้อผ้าที่ทำมาจากอาภรณ์สีชมพูอ่อนหวานมือขวากำลังหมุนกำไลหยกบนข้อมือซ้ายของตนเองเล่นไปมา ครั้นได้ยินเสียงดังขึ้นนางจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาสบเข้ากับดวงตาฉายแววรื่นรมย์ของเขาในทันที
ดวงหน้างามประณีตของหว่านซียิ่งขับเน้นเสน่ห์ของนางให้เด่นชัดท่ามกลางแสงสลัวดั่งประโยคที่ว่า นงคราญใต้โคม ยิ่งพิศยิ่งงาม อิ้นถังได้แต่จ้องมองนางอย่างลึกซึ้ง ก่อนจะดึงเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งตรงข้ามกับนาง
"หม่อมฉันถวายบังคมองค์ชายเพคะ" หว่านซีแสร้งทำเป็เพิ่งรู้สึกตัวและลุกลี้ลุกลนยืนทำความเคารพ ในชั่วขณะที่สบตากับอิ้นถังนางกลับได้เห็นแววตาฉายงงงวยลุ่มหลงคู่นั้นได้อย่างชัดเจนได้เห็นเช่นนี้ก็ทำให้หว่านซีรู้สึกอิ่มเอมขึ้นมาเล็กน้อย
ฉีหมัวมัวเคยกล่าวไว้ว่า ยามที่หว่านซีสวมรองเท้ากระถางนั้นกิริยาท่าทางของนางแตกต่างจากความเงอะงะซุ่มซ่ามของผู้อื่น เป็ความงามเช่นหลิวลู่ล่อลมที่ทั้งบอบบางและงามสง่าสุดพรรณนาอย่างแท้จริงเฉกเช่นเดียวกับตอนนี้ ท่าทางของนางงดงามเปี่ยมเสน่ห์ เสื้อคลุมหลวมๆ ผืนนั้นไม่อาจบดบังรูปร่างสมส่วนเพรียวบางของนางเอาไว้แต่กลับเผยเสน่ห์ร้อนแรงของสตรีเพศออกมา
ดวงตาของอิ้นถังหรี่ลงเล็กน้อยลูกกระเดือกขยับขึ้นลงโดยไม่รู้ตัว ก่อนที่เขาจะตบต้นขาของตนเอง “มานี่!"
น้ำเสียงบุรุษที่แหบเครือเล็กน้อยบ่งบอกอารมณ์ปั่นป่วนภายในได้อย่างชัดเจนเขาหลุบตาลง อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะตนเองในใจในที่สุดผู้เชี่ยวชาญในเชิงรักอย่างเขาก็มีวันที่ย่ำแย่เหมือนคนอื่นๆ เช่นกัน
หว่านซียกมุมปากขึ้นเล็กน้อยก่อนจะแสร้งลังเลด้วยความขวยเขิน แล้วจึงเดินเข้าไปหาบุรุษตรงหน้าช้าๆ และหย่อนกายตนเองลงบนตักเขาอย่างเชื่อฟังน้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนโยนประหนึ่งแมวน้อยที่กำลังออดอ้อนดังขึ้น “องค์ชาย...” คล้ายว่าเสียงนั้นกำลังค่อยๆ คืบคลานเข้าไปในใจเขา ทำให้อิ้นถังรู้สึกซาบซ่านขึ้นมาทันควัน
อิ้นถังไม่้าและไม่จำเป็ต้องควบคุมตัวอีกต่อไปเขาลุกขึ้นยืน ช้อนร่างบอบบางของนางไว้ในอ้อมแขน ไม่ทันที่หว่านซีจะได้ตอบสนองอันใดชายหนุ่มก็ก้าวยาวๆ ไปถึงเตียงก่อนโยนร่างนางลงบนนั้น
หว่านซีเงยหน้าขึ้นมองดวงตาที่วาววับดุจหมาป่าของเขา อดไม่ได้ที่จะใกับความปรารถนาในดวงตาคู่นั้น ฝ่ามือนางเริ่มมีเหงื่อซึมขณะวางมือบนหน้าอกแข็งแกร่งของอีกฝ่ายพลางมองเขาด้วยดวงตาฉายแววขลาดเขิน “องค์ชาย จะเจ็บมากไหมเพคะ”
อิ้นถังเงยหน้าขึ้น เอนตัวไปกระซิบข้างหูนาง "ข้าจะพยายามไม่ให้เ้ารู้สึกเจ็บ”
แม้จะมีชีวิตมาแล้วถึงสองชาติภพแต่หว่านซีก็ไม่มีวันเป็คู่ต่อสู้กับอิ้นถังในเื่หลังม่านมุ้งได้เลย สำหรับเขาที่เป็เหมือนทหารชำนาญศึกแล้วบนเตียงก็เหมือนสมรภูมิที่เขามีชัยอยู่เสมอ ส่วนนาง แม้ว่าจะมีชีวิตเพิ่มมาอีกชาติหนึ่งแต่เมื่อเผชิญกับเื่นี้ นางก็ไม่เคยคุ้นชินได้เสียที
ในท้ายที่สุด ตราบใดที่เขาเคลื่อนไหว นางก็จะพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง
การเคลื่อนไหวในห้องดำเนินต่อไปเป็เวลานานนับั้แ่ดวงจันทร์ลอยขึ้นสูงจนค่อยๆลดต่ำลงไปทางทิศตะวันตก เสียงสะอื้นแ่เบาของหว่านซีเล็ดลอดออกมาไม่ขาด หลินชูจิ่วซึ่งยืนเฝ้าประตูอยู่ฟังการเคลื่อนไหวในห้องแล้วได้แต่คิดว่า อนุหวันเหยียนผู้นี้ช่างแตกต่างออกไปจริงๆ แม้แต่คนไร้ราก[2]อย่างเขาเมื่อได้ยินเสียงนี้ยังรู้สึกราวกับกระดูกทั้งร่างราวกับจะถูกป่นละเอียดนับประสาอะไรกับองค์ชายหนุ่มผู้เปี่ยมไปด้วยพลังบุรุษเพศ
เมื่อเ้านายไม่ส่งเสียงเรียกหลินชูจิ่วและคนอื่นๆ ก็ไม่กล้าเข้าไป แต่พินิจดูตามเนื้อผ้าแล้ว หลินชูจิ่วพบว่าเขาอาจจะได้เจอเ้านายผู้เก่งกาจในตำหนักในแห่งนี้เข้าแล้วคนหนึ่ง
ประมาณหนึ่งชั่วยามต่อมา น้ำเสียงเจือแววเกียจคร้านของอิ้นถังก็ดังมาจากในห้อง "ใครก็ได้ เตรียมน้ำร้อน”
หลินชูจิ่วตอบรับ ก่อนจะให้บ่าวในครัวนำน้ำร้อนมาให้ทันที บ่าวหญิงที่ทำงานหยาบช่วยกันยกน้ำร้อนเข้าไปในห้อง
หว่านซีไม่มีกำลังพอที่จะสนใจสิ่งเหล่านี้ นางนอนนิ่งอยู่ในอ้อมแขนของอิ้นถัง ปล่อยให้เขาจัดแจงตามที่้า จะทำความสะอาดอันใดหรือไม่ ยามนี้นางไม่ขอสนใจแล้วจริงๆ
อิ้นถังมองไปยังสตรีซึ่งกำลังนอนหลับลึกก่อนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ไม่รู้ว่าความรู้สึกพึงพอใจนี้มาจากที่ใด หรือเพราะสำหรับเขาแล้วหญิงสาวในอ้อมแขนผู้นี้มีบางอย่างที่แตกต่างจากคนอื่นๆ มากนัก
ไม่ว่าอย่างไรก็ตามอิ้นถังผู้ไม่เคยใส่ใจความรู้สึกของผู้อื่น ไม่เพียงแต่อุ้มหว่านซีเข้าไปในห้องอาบน้ำเท่านั้นแต่ยังลงมือทำความสะอาดร่างกายนางก่อนจะนอนหลับไปโดยที่ยังโอบกอดเรือนร่างบอบบางเอาไว้ในอ้อมแขน
[1] 姑姑 สรรพนามใช่เรียกนางกำนัลรับใช้าุโคือผู้ที่ทำงานมานานจนถึงใกล้เกษียณมีอำนาจเด็ดขาดในการฝึกฝนนางกำนัลให้เรียนรู้งานสามารถว่ากล่าวสั่งสอนหรือลงโทษนางกำนัลได้
[2] หมายถึงขันที เนื่องจากขันทีไม่มีอวัยวะเพศซึ่งเปรียบเป็อวัยวะสำคัญ
4K
![[อัพวันละตอน] ระบบจอมจักรพรรดิแห่งต้าหมิง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1748924363_78542567.webp)
