จากนั้นนางจึงมองหาอาวุธอย่างอื่นอีก ก่อนสายตาจะไปปะทะเข้ากับธนูที่ไม่เล็กไม่ใหญ่จนเกินไป นางหยิบมันขึ้นมาถือก่อนจะลองหยั่งน้ำหนักดู ขนาดของมันไม่หนักมาก มันจึงเหมาะกับนางมาก นางจึงลองง้างสายธนูดู เมื่อลองดึงดูนางจึงรู้ว่ากำลังของร่างนี้มีเพียงน้อยนิดเท่านั้นไม่สามารถ ดึงสายธนูขึ้นมาจนสุดได้ และปล่อยลงด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย
เมื่อได้ของที่นาง้าแล้วนางจึงเดินไปหาคุณลุงช่างตีเหล็ก"คุณลุงข้า้าสิ่งนี้เ้าค่ะ"คุณลุงช่างตีเหล็กเงยหน้าขึ้นมามองนางก่อนจะพยักหน้าให้นางเล็กน้อย แล้วมองดูอาวุธที่อยู่ในมือของเด็กสาว
“เ้าแน่ใจแล้วหรือ สิ่งนี้มีราคาค่อนข้างสูงเลยทีเดียว”ก่อนจะชี้ไปที่คันธนูที่นางถือเอาไว้ “เ้าค่ะ” นางตอบด้วยความมั่นใจ
“คันธนูนี้มีราคาถึง 1 ตำลึงเงิน ส่วนมีดสั้นนั้นราคาเพียงแค่ 20 อีแปะเท่านั้นเ้ายัง้ามันอยู่หรือไม่”คุณลุงช่างตีเหล็กบอกราคาก่อนจะพิจารณาเด็กสาวตรงหน้าอย่างเงียบๆ
ชุนเซียนเออร์ได้ยินนางจึงตอบตกลงทันที “เ้าค่ะท่านลุง ข้ายัง้ามีดสั้นแบบนี้อีก 4 เล่มนะเ้าคะ ท่านลุงยังมีอีกหรือไม่" เมื่อได้ยินแบบนั้นคุณลุงช่างตีเหล็กก็พยักหน้าก่อนจะหายไปที่ด้านหลังร้านสักพักก็กลับออกมาพร้อมกับมีดสั้นที่นาง้าอีก 4 เล่ม แล้วหยิบกระบอกใส่ลูกธนูมาให้เด็กสาวที่อยู่ตรงหน้าของเขาด้วย
“สิ่งนี้ข้าทำเอาไว้เป็ชุด เมื่อเ้า้าคันธนูอันนั้นเ้าก็ต้องเอากระบอกใส่ธนูอันนี้ไปด้วย ” คุณลุงช่างตีเหล็กบอกนาง
ชุนเซียนเออร์รับมาถือไว้ในมือก่อนจะเปิดดู ข้างในกระบอกบรรจุไปด้วยลูกธนูทั้งหมด 20 ดอกด้วยกันแต่ละดอกมีความคมมากทีเดียวซึ่งนางถือว่าราคา 1 ตำลึงเงินนั้นไม่ได้แพงจนเกินไปสำหรับนางเลย กับอาวุธที่คุณภาพสูงขนาดนี้
นางเงยหน้าขึ้นไปแล้วยิ้มให้กับคุณลุงช่างตีเหล็ก “ขอบคุณเ้าค่ะ ข้าถูกใจมันมากทีเดียว” แล้วพูดต่อว่า “ อาวุธที่ท่านลุงทำคุณภาพดีมากเลยเ้าค่ะ โดยเฉพาะความคมของมัน” นางเอ่ยชมอย่างไม่ประหยัดคำพูด
เมื่อได้ฟังคำพูดของเด็กสาวตรงหน้าเขาก็หัวเราะออกมา “เ้าช่างตาแหลมยิ่งนัก” และยิ่งรู้สึกถูกชะตากับเด็กสาวตรงหน้ามากขึ้น “ข้าจะลดให้เ้า 20 อีแปะก็แล้วกัน” เขารู้สึกมีความสุขอย่างมากที่ผลงานของตัวเองเป็ที่ชื่นชอบ
“ขอบคุณมาก เ้าค่ะ ท่านลุง”ชุนเซียนเออร์รีบตอบรับทันที นางประหยัดเงินไปตั้ง 20 อีแปะแนะ “ในอนาคตข้างหน้าข้าจะนึกถึงร้านของท่านลุงเป็คนแรกเลยนะเ้าคะ” นางระบายยิ้มจนเต็มใบหน้าของนาง
ท่านลุงช่างตีเหล็กหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ แล้วนำอาวุธทั้งหมดไปจัดการห่อให้กับนางยกเว้นมีดสั้นที่นางถือมาก่อนหน้านี้ นางจะพกติดตัวเอาไว้
หลังจากจ่ายเงินเรียบร้อยแล้วนางก็หอบเอาอาวุธเดินกลับไปหาท่านแม่ของนางที่หน้าร้านขายผ้านวม ก่อนจะเจอกับชาวบ้านที่ยืนมุงกันอยู่หน้าร้าน
“นี่เ้าไม่ได้ยินข่าวกันหรือไงที่เขาว่านายท่านตระกลูชุนหย่าแล้ว ส่วนสาเหตุนะหรอเขาว่าภรรยาเอกเล่นชู้แหละ”
“ข้าก็ได้ยินมาเหมือนกัน เ้าดูแม่นางชุนอี่ซิขนาดท้องใกล้คลอดแล้วนางยังดูสวยอยู่เลย”
“ใช่ๆ เป็ข้าก็หย่า ดูนางซิอ้วนอย่างกับหมู ดีเท่าไหร่่แล้วที่หย่านางนะ ได้ข่าวว่าอีกสองเดือนพวกเขาก็จะเดินทางเข้าไปเมืองหลวงกันแล้วนิ”
ชุนอี่ลอบยิ้มที่มุมปากด้วยความสะใจ วันนี้นางออกมานอกจวนเพื่อหาซื้อของเตียมไว้ให้กับสามีของนางที่กำลังจะเดินทางไปสอบที่เมืองหลวง ใครจะไปคิดว่าจะได้เจออดีตฮูหยินใหญ่ที่ข้างนอกกัน
“พี่หญิง ท่านคงจะลำบากหน้าดู”นางพูดพร้อมกับซับน้ำตาที่หางตาของนาง
“เ้าดูซิภรรยาเอกคนใหม่ทั้งสวย และยังมีน้ำใจ แถมนางยังถามไถ่ด้วยความเป็ห่วงอีก”
ชาวบ้านต่างรวมตัวกันนินทา พูดว่าร้ายชุนเหมยลีแม่ของนาง พวกเขาเชื่อสิ่งที่ชุนอี่แสดงให้เห็น และนางก็ไม่ปฏิเสธว่าที่พวกชาวบ้านพูดมานั้นไม่จริง
นี่มันเหมือนกับยืมมือคนอื่นทำให้งานของตัวเองประสบความสำเร็จ
“ชุนอี่ ข้าไม่ได้ลำบากอะไรเ้าไม่ต้องเป็กังวนหรอก”ชุนเหมยลีตอบนาง นางได้ยินสิ่งที่ชาวบ้านนินทาทั้งหมด แต่นางจะไปทำอะไรได้
ก่อนที่นางจะได้พูดอะไรต่อชุนเซียนเออร์ก็วิ่งมาหานาง “ ท่านแม่…” และกวาดตามองพวกชาวบ้านก่อนสายตาจะมาหยุดลงที่ฮูหยินรองไม่ใช่ต้องเรียกฮูยินใหญ่แล้วซินะ
“พวกท่านน้า ท่านอาและท่านลุงทั้งหลายพูดจาแบบนี้ท่านแม่ของข้าก็เสื่อมเสียชื่อเสียงกันนะซิเ้าคะ” นางบอกพวกเขาแล้วเดินไปที่รถเกวียนวัวนำห่ออาวุธวางไว้บนเกวียนก่อนจะค้นหาเอกสารใบหย่าที่อยู่ในห่อผ้าเมื่อเจอสิ่งที่้านางก็เดินกลับไปทางกลุ่มคนที่มุงดูอยู่ แล้วโชว์เอกสารในมือแล้วพูดว่า
“ท่านแม่ของข้ากับท่านพ่อของข้าหย่ากันด้วยความสมัครใจ และนี่คือเอกสารการหย่า พวกท่านดูซิในนี้ยังระบุไว้อย่างชัดเจนด้วยว่า ท่านแม่และบุตรของนางไม่มีความสัมพันธ์ไดๆกับกับตระกลูชุนอีก"นางพูดพร้อมกับเดินไปรอบๆกลุ่มชาวบ้านเพื่อให้พวกเขาได้ดู
“พวกท่านพูดจาให้ร้ายคนอื่นทำให้ผู้อื่นเสื่อมเสียชื่อเสียง แต่ข้ารู้ว่าพวกท่านก็ไม่ได้ผิดอะไรที่เชื่อข่าวลือพวกนั้น ข้าละสงสัยจริงๆ ว่าข่าวลือพวกนั้นมาจากไหน ใช่ไหมฮูหยิน”นางพูดจบและตั้งใจเบนสายตาไปทางชุนอี่
“นั่นนะซิข้าก็ว่ามันแปลกๆ อยู่นะ ในเมื่อนางรู้เื่อยู่แล้วทำไมยังปล่อยให้พวกเราพูดจาใส่ร้ายแม่นางชุนเหมยลีกัน แทนที่จะพูดแก้ต่างว่ามันเป็เื่เข้าใจผิดกัน”ท่านป้าคนนึงพูด นางมีอคติกับพวกเมียน้อยเป็ทุนเดิมอยู่แล้วจึงไม่ค่อยชอบฮูหยินรอง ที่กลายมาเป็ฮูหยินใหญ่คนนี้สักเท่าไหร่
“ที่เ้าพูดมาก็ถูกนะข้าว่าเผลอๆ เื่นี้นางคงเป็คนปล่อยข่าวลือแน่ๆ”พวกป้าๆต่างก็ซุบซิบนินทาก่อนจะปลายตามองไปที่ฮูหยินใหญ่
เมื่อชุนอี่รู้ว่าสถานการณ์รอบด้านเริ่มเปลี่ยนไป ทำให้นางเป็ตกเป็ฝ่ายเสียเปรียบซะเอง ใบหน้าของนางก็เริ่มซีดด้วยความวิตกกังวล เมื่อกี้นี้ทุกคนยังเข้าข้างนางอยู่เลย เผลอแป๊บเดียวกระดานหมากก็เปลี่ยนไปอยู่ข้างพวกนางเสียแล้ว
“พวกเ้าพูดอะไรกันนะ!”แม่นมที่อยู่ด้านข้างตวาดพวกเขา “ฮูหยินเราไปกันเถอะเ้าค่ะ อย่าลืมว่าท่านต้องไปซื้อของให้คุณชายนะเ้าคะ”เมื่อเห็นว่าฮูหยินของตัวเองกำลังตกเป็ฝ่ายเสียเปรียบแน่นอน แม่นมจึงรีบเปลี่ยนประเด็นทันที
หลังจากที่นางได้ฟังที่แม่นมกล่าว นางก็พยักหน้าให้ “พี่หญิง ข้าคงต้องขอตัวก่อน ข้ายังต้องไปซื้อของให้สามีของข้า” ว่าจบแล้วนางก็รีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ชุนอี่เก็บความคับแค้นใจเอาไว้ คอยดูก็แล้วกันเมื่อนายท่านชุนสอบได้ตำแหน่งขุนนางเมื่อไหร่วันนั้นนางจะเหยียบพวกมันให้จมดินเลยทีเดียว
“ท่านน้าท่านจะรีบไปไหน”ชุนเซียนเออร์ะโไล่หลังตามนางไป “ท่านแม่ท่านไม่เป็อะไรนะเ้าคะ”และหันมาถามท่านแม่ของนาง
ชุนเหมยลีสายหัวเบาๆ แล้วพูดว่า “ข้าไม่เป็อะไร เ้าซื้อของเสร็จแล้วหรือ”
“เ้าค่ะท่านแม่” นางตอบท่านแม่ของนางก่อนจะหันหน้าไปโค้งคำนับให้กับพวกท่านป้า ท่านน้าทั้งหลาย “ขอบคุณท่านป้าท่านน้ามากนะเ้าคะ ที่ช่วยแม่ของข้า ไม่อย่างนั้นแม่ของข้าก็คงโดนเข้าใจผิดแน่ๆเลยเ้าค่ะ”ชุนเซียนเออร์หันไปพูดกับพวกเขาด้วยความนอบน้อม
“ไม่เป็อะไรหรอกแม่หนู มีอะไรก็ช่วยๆกัน”ท่านป้าคนนั้นกล่าวออกมาแล้วยิ้มให้กับนาง ชุนเซียนเออร์ก้มหัวลงเล็กน้อยเพื่อแสดงความขอบคุณ
ไม่นานชาวบ้านก็แยกย้ายกันออกไป “ท่านแม่เราไปกันเถอะเ้าค่ะ” นางมองท่านแม่ของนางด้วยความเป็ห่วง ถึงจะไม่ใช่แม่ของนางแต่ก็เป็แม่ของเ้าของร่างนี้ แล้วครอบครัวนี้นางก็คงต้องเป็คนดูแลต่อจากนี้ไป
===อย่าลืมกดติดตามและให้กำลังใจไรต์ด้วยนะคะ===
===นิยายอัพเดทเวลา 21.00 น.ของทุกวันนะคะนักอ่านที่รัก===
3K
