ยามสกุณาหวนคืนขับขาน โผทะยานสู่ยุค 80

        แก้มของอาหญิงเล็กจิ่งบวมเป่งขึ้นมาข้างหนึ่ง ส่วนศีรษะก็มีรอยปูดบวม หน้าซีดเหมือนกระดาษ และลมหายใจรวยริน

        สภาพของอาหญิงเล็กจิ่งในตอนนี้ แตกต่างจากภาพลักษณ์สาวน้อยที่ยิ้มแย้มแจ่มใสในความทรงจำของจิ่งเยี่ยนกุยโดยสิ้นเชิง ร่างกายของเธอถูกทำร้ายจนแทบไม่เหลือความเป็นคน

        สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือร่างกายของอาหญิงเล็ก จิ่งเยี่ยนกุยรีบจับชีพจรให้อาหญิงเล็กทันที

        เมื่อเธอจับข้อมือที่ผอมจนเห็นกระดูกของอาหญิงเล็กก็รู้สึกปวดใจเหลือเกิน เมื่อตรวจชีพจรอีกครั้ง ความโกรธในดวงตาของเธอก็ยิ่งทวีคูณ อาหญิงเล็กมีภาวะขาดสารอาหารอย่างรุนแรง ร่วมกับบาดแผลที่ศีรษะ อาการจึงไม่สู้ดีนัก

        คราวที่แล้วตอนที่จิ่งเยี่ยนกุยไปร้านชิ่งอันถัง เธอได้ซื้อเข็มเงินมาจากซูไป่ชิง ตอนนี้จึงรีบไปหยิบออกมา แล้วเริ่มฝังเข็มลงบนตัวของอาหญิงเล็กอย่างรวดเร็ว

        หยางหว่านซิ่วเปี่ยมด้วยความโกรธ กัดฟันพูดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “จูจินหลงคนสารเลวนั่น ตอนที่มาสู่ขออาแกก็พูดจาดีมาก ฉันเห็นว่ามันรูปร่างใหญ่โต แข็งแรง ก็เลยยกอาแกให้มัน ถึงแม้ว่าฐานะทางบ้านมันจะด้อยกว่าหน่อย แต่หากให้อาแกแต่งไป ก็หวังว่าจะได้ใช้ชีวิตกันอย่างมีความสุข”

        “ใครจะไปรู้ว่าหลังจากที่มันแต่งงานกับอาแกแล้ว มันกลับไปฟังพ่อแม่ ไม่เคยดีกับอาแกเลย ครั้งนี้ยังทำเรื่องหน้าไม่อายอีก! นี่มันสัตว์แล้ว ไม่ใช่คน!”

        ชาติที่แล้วในช่วงเวลานี้ จิ่งเยี่ยนกุยถูกหลิวชุนฮวาไล่ให้ลงใต้ไปแล้ว เธอรู้แค่ว่าอาหญิงเล็กจิ่งเสียชีวิตเมื่อไม่นานหลังจากนี้ แต่ไม่ได้รู้รายละเอียด

        หยางหว่านซิ่วร้องไห้พลางเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้ฟัง ที่แท้เมื่อคราวที่แล้วตอนที่อารองจิ่งไปส่งเนื้อหมูให้อาหญิงเล็ก เขาก็รู้แล้วว่าอาหญิงเล็กอยู่ในสภาพที่ไม่ดีนัก จึงกลับมาบอกกับหยางหว่านซิ่ว

        หยางหว่านซิ่วเป็นห่วงอาหญิงเล็กจิ่งมาตลอด จึงตั้งใจจะไปเยี่ยม แต่ก่อนหน้านี้เป็นช่วงฤดูเก็บเกี่ยว อีกทั้งจิ่งเยี่ยนกุยก็วุ่นๆ อยู่กับเรื่องสมุนไพร แต่สองสามวันมานี้จิ่งเยี่ยนกุยจ้างหลิวหงอิงมาช่วย หยางหว่านซิ่วจึงหาเวลาไปเยี่ยมอาหญิงเล็กจิ่งได้

        แต่ไม่คาดคิดว่าทันทีที่ไปถึงก็เห็นอาหญิงเล็กจิ่งกำลังทะเลาะกับจูจินหลงอยู่ เธอที่ไปถึงก็ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร ได้แต่พูดกับอาหญิงเล็กจิ่งสองสามคำหมายจะให้ทั้งสองคืนดีกัน

        แต่อาหญิงเล็กจิ่งกลับโกรธจนร้องไห้พลางบอกกับหยางหว่านซิ่วว่า จูจินหลงไปทำเรื่องน่าอับอายกับแม่ม่ายเจิงข้างบ้าน แถมยังไม่ใช่ครั้งแรกอีกด้วย! เธอจับได้หลายครั้งแล้ว ตอนที่จับได้ครั้งแรกจูจินหลงยังรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่พอทำบ่อยเข้าก็ยิ่งไม่ใส่ใจ วันนี้ถึงขั้นไปนอนกับแม่ม่ายเจิงต่อหน้าต่อตาเธอ

        พอหยางหว่านซิ่วได้ยินเรื่องนี้ก็โกรธจัด ตรงเข้าไปต่อว่าจูจินหลง แม่ของจูจินหลงอย่างเจิ้งอวี้จูกลับเข้าข้างจูจินหลง ด่าว่าอาหญิงเล็กจิ่งเป็นแม่ไก่ที่ไม่ยอมออกไข่ แต่งเข้ามาหลายปีกลับไม่สามารถให้กำเนิดลูกชายให้ตระกูลจูได้ เป็นเพราะอาหญิงเล็กจิ่งเองที่ไม่เอาไหน เขาจึงต้องออกไปหาผู้หญิงข้างนอก

        หยางหว่านซิ่วจึงเข้าไปโต้เถียงกับเจิ้งอวี้จู เจิ้งอวี้จูกลับด่าทอโดยอ้อมด้วยคำพูดที่หยาบคายต่างๆ นานา ด่าว่าอาหญิงเล็กจิ่งใจร้าย ไม่ยอมให้จูจินหลงไปหาผู้หญิงข้างนอก หมายจะทำให้ตระกูลจูสิ้นเชื้อสาย!

        หยางหว่านซิ่วจึงทะเลาะกับเจิ้งอวี้จู เจิ้งอวี้จูในหมู่บ้านนี้ใครๆ เห็นต่างก็กลัว พอทะเลาะกัน จึงพ่นคำพูดที่น่าขยะแขยงต่างๆ ออกมา

        หยางหว่านซิ่วใช่ว่าจะสู้เจิ้งอวี้จูไม่ได้ เพียงแต่ไม่สามารถทำตัวหน้าไม่อายเหมือนเจิ้งอวี้จูได้จริงๆ เมื่อทะเลาะกันแบบนี้ ก็นับได้ว่าทั้งสองฝ่ายได้ฉีกหน้ากันไปแล้ว

        อาหญิงเล็กจิ่งที่โกรธอยู่แล้ว พอได้ยินหยางหว่านซิ่วถูกเจิ้งอวี้จูด่าสาดเสียเทเสีย เธอที่ทนไม่ไหวก็จัดการคว้าเก้าอี้มาฟาดหัวของเจิ้งอวี้จู

        จูจินหลงเห็นอาหญิงเล็กจิ่งทำร้ายแม่ของตน ก็ตบหน้าอาหญิงเล็กจิ่ง อาหญิงเล็กจิ่งที่ถูกแม่ลูกตระกูลจูทำร้ายมาตลอดหลายปี พอถูกตบเข้าไปก็เซไปกระแทกเสาจนสลบไปทันที

        แม่ลูกตระกูลจูตอนแรกคิดว่าอาหญิงเล็กจิ่งแกล้งทำ ยังคงด่าทอต่างๆ นานา พากันทุบตีอาหญิงเล็กจิ่งและหยางหว่านซิ่ว จากนั้นก็พบว่าไม่ว่าจะตีอาหญิงเล็กจิ่งอย่างไรก็ไม่ตอบสนอง จึงรู้ว่าเป็นเรื่องใหญ่แล้ว ก็เลยไล่หยางหว่านซิ่วและอาหญิงเล็กจิ่งออกมา โดยอ้างว่าจะหย่า

        หยางหว่านซิ่วกลัวว่าอาหญิงเล็กจะเป็นอะไรไป จึงไปหายืมเปลในหมู่บ้าน แล้วให้ชาวบ้านสองคนแบกอาหญิงเล็กกลับมา

        จิ่งเยี่ยนกุยได้ยินเรื่องนี้ก็โกรธจนแทบคลั่ง เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมชาติที่แล้วอาหญิงเล็กจิ่งถึงต้องมาตายก่อนวัยอันควร ถ้าไม่ใช่เพราะเธอเกิดใหม่จนทำให้เกิดปรากฏการณ์ผีเสื้อขยับปีก ครั้งนี้อาหญิงเล็กจิ่งก็คงถูกแม่ลูกคู่นั้นบีบบี้จนตายเป็นแน่!

        ถึงแม้เธอจะโกรธ แต่ตอนฝังเข็มกลับทำได้อย่างมั่นคง เมื่อฝังเข็มเสร็จ อาหญิงเล็กจิ่งก็ลืมตาขึ้น ไอเล็กน้อย ก่อนจะอาเจียนเป็นเลือดสีดำออกมา เธอถึงได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

        หยางหว่านซิ่วไม่เข้าใจต้นสายปลายเหตุ เมื่อเห็นอาหญิงเล็กจิ่งอาเจียนเป็นเลือดก็ตกใจกลัว จิ่งเยี่ยนกุยจึงรีบปลอบเธอ “ย่าไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ คุณอาแค่อาเจียนเลือดเสียที่คั่งอยู่ในร่างกายออกมา เอายาที่หนูเตรียมไว้ให้อาหญิงทาแล้วพักผ่อนสักหน่อยก็จะดีขึ้นค่ะ”

        หยางหว่านซิ่วจึงค่อยคลายความกังวล อาหญิงเล็กจิ่งพูดเบาๆ “แม่ หนูไม่เป็นไร ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ”

        ถึงแม้ว่าเธอจะสลบไป แต่ก็ไม่ได้หมดสติไปเสียทีเดียว เรื่องที่ถูกทำร้ายที่บ้านตระกูลจู รวมถึงเรื่องที่หยางหว่านซิ่วให้คนแบกเธอกลับมา เธอยังรู้สึกได้รางๆ 

        หยางหว่านซิ่วจะไม่เป็นห่วงได้อย่างไร รีบนำยามาทาให้อาหญิงเล็กจิ่ง ร่างกายของอาหญิงอ่อนแอมาก เมื่อทายาเสร็จพูดได้ไม่กี่คำก็หลับไปอีกครั้ง

        จิ่งเยี่ยนกุยเขียนใบสั่งยาให้อาหญิงเล็ก ยาส่วนใหญ่มีอยู่ในบ้าน แต่ยังขาดอยู่สองชนิด ซึ่งตอนนี้การเข้าไปซื้อในเมืองก็ดูจะไม่ใช่เรื่องง่าย เธอจำได้ว่าบนภูเขามียาสมุนไพรสองชนิดนั้นอยู่ จึงรีบหยิบตะกร้าแล้วขึ้นเขาไป

        ตอนที่เธอกลับมาจากการเก็บยาสมุนไพร ที่บ้านเก่าของตระกูลจิ่งก็มีคนมารวมตัวกันเสียแล้ว ก็คือคนในตระกูลจิ่ง และยังมีผู้ใหญ่บ้านฉินตงเฉียง

        ในยุคสมัยนี้ ถ้าลูกสาวที่แต่งออกเรือนไปแล้วถูกทางบ้านสามีทำร้าย ทางบ้านก็จะไม่อยู่เฉย เมื่อหยางหว่านซิ่วเห็นจิ่งเยี่ยนกุยกลับมาก็พูดว่า “เยี่ยนกุย แกดูแลอาหญิงเล็กอยู่ที่บ้าน ส่วนย่ากับผู้ใหญ่บ้านจะไปบ้านตระกูลจู”

        จิ่งเยี่ยนกุยรู้ว่าหยางหว่านซิ่วจะพาคนไปเอาเรื่องแทนอาหญิงเล็กจิ่ง เธอจึงถามเบาๆ ว่า “ย่าคะ จะไปคุยกับคนบ้านตระกูลจูเรื่องอะไรคะ?”

        “ก็ต้องไปกระทืบไอ้คนสารเลวอย่างจูจินหลงให้สาสมสิ!” อารองจิ่งพูดด้วยความโมโห

        จิ่งเยี่ยนกุยถามต่อว่า “แล้วถ้ากระทืบจูจินหลงแล้ว ทางฝั่งอาหญิงเล็กจะทำยังไงต่อไปคะ?”

        คำถามนี้ทำให้อารองจิ่งถึงกับพูดไม่ออก ในสายตาของชาวบ้าน ลูกสาวที่แต่งออกเรือนไปแล้วก็เหมือนกับน้ำที่ถูกสาดออกไป สุดท้ายอาหญิงเล็กจิ่งก็ต้องกลับไปอยู่กับบ้านตระกูลจูอยู่ดี ซึ่งสิ่งที่รอคอยเธออยู่ตอนนั้นก็เป็นเพียง ชะตาชีวิตที่น่าสังเวชยิ่งกว่าเดิม

        ใบหน้าอาสามจิ่งที่ดำทะมึนพูดว่า “กระทืบไอ้คนสารเลวอย่างจูจินหลงให้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน! แม่กับน้องสาวของฉันถูกทำร้าย เรื่องนี้จะปล่อยผ่านไปไม่ได้!”

        “แน่นอนว่าเรื่องนี้จะปล่อยผ่านไม่ได้!” จิ่งเยี่ยนกุยพูดเสียงหนักแน่น “แต่หนูคิดว่าเรื่องนี้ต้องใช้เหตุผล ต้องถามความเห็นของอาหญิงเล็กก่อนด้วยค่ะ!”

        คำพูดของเธอมีเหตุผล แต่เธออายุน้อยและมีความอาวุโสน้อย เมื่อเทียบกับคนอื่นๆ ที่กำลังโกรธเคือง ไม่มีใครฟังสิ่งที่เธอพูดเลยแม้แต่น้อย กลุ่มคนต่างพากันโห่ร้องพลางถือจอบและไม้คานออกจากบ้านไป