ใบข้าวตื่นขึ้นมาตอนเช้าก็เร่งเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดนักศึกษาก่อนจะวิ่งลงไปในครัวหญิงสาวเข้าไปกอดแม่เอาไว้จากด้านหลังก่อนจะหอมแก้มซ้ายขวาเช่นที่ทำทุกวัน
“ทำไมวันนี้ตื่นเช้าจังลูก”ใบปอหันมาถามลูกสาว
“วันนี้ข้าวต้องไปพบคนคนหนึ่งค่ะแม่นัดเอาไว้ตอนสิบโมง” ใบข้าวตอบก่อนจะตักข้าวใส่จานและนำมานั่งกินที่โต๊ะอาหาร
“เดี๋ยวนี้แอบนัดหนุ่มๆ แล้วเหรอเรา พามาให้แม่รู้จักบ้างสิ
“หนุ่มที่ไหนกันล่ะคะแม่ข้าวไปคุยเื่ฝึกงานค่ะ”
“อ๋อแม่ก็นึกว่าลูกสาวแม่จะมีแฟนกับเขาแล้ว เลยตื่นเต้นไปหน่อย ฮ่าฮ่าฮ่า”
ใบข้าวมองหน้าแม่ก่อนจะยู่ปากกลับไปทีหนึ่งเธอไม่เคยคิดเื่ความรักมาก่อน จริงอยู่ว่าตลอดสามปีในการเรียนมหาวิทยาลัยมักจะมีบรรดาหนุ่มๆ ทั้งรุ่นพี่ รุ่นน้อง และรุ่นเดียวกันเข้ามาขายขนมจีบอยู่บ่อย ๆแต่เธอเลือกที่จะไม่สนใจในความรู้สึกของเธอมันเหมือนกับหัวใจของเธอนั้นกำลังบอกให้เธอรอใครคนหนึ่งซึ่งเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็ใคร
หลังกินข้าวเสร็จใบข้าวก็เดินมาที่ห้องนอนของคุณทวดเพื่อทักทายก่อนออกไปเรียนเหมือนอย่างที่ทำเป็ประจำทุกครั้งก่อนออกจากบ้าน
“ข้าวไปก่อนนะคะคุณทวดแล้วข้าวจะพาคุณรามิลมาเจอคุณทวดนะคะ”
“ข้าวเจอเขาแล้วเหรอลูก”จรัสศรีเอ่ยถามเหลนสาวด้วยแววตาดีใจอย่างปิดไม่มิด
“ข้าวก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะว่าจะใช่คนคนเดียวกันกับที่คุณทวด้าเจอหรือเปล่าถ้ายังไงไว้ข้าวจะพาเขามาเจอคุณทวดก่อนก็แล้วกันนะคะ”
“จ้ะลูกได้จ้ะ”
ใบข้าวเข้าไปหอมแก้มเหี่ยวย่นของหญิงชราก่อนจะเดินออกไปวันนี้เธอเลือกที่จะนั่งแท็กซี่มาแทนการนั่งรถเมล์ เพียงไม่นานเธอก็มาหยุดยืนอยู่หน้าบริษัทRMJewelry Company หญิงสาวเดินตรงเข้าไปหาพนักงานต้อนรับที่เธอเคยเจอเมื่อวานอีกครั้ง
“ดิฉันมาพบท่านรามิลค่ะนัดเอาไว้ตอนสิบโมง”
“ท่านแจ้งว่าหากคุณมาถึงแล้วให้ขึ้นไปรอที่ห้องประชุมเล็กได้เลยค่ะเดี๋ยวดิฉันพาไปนะคะ”
พนักงานสาวพูดจบก็เดินนำใบข้าวไปยังห้องประชุมเล็กที่อยู่บนชั้นสิบห้าใบข้าวนั่งรออยู่สักพักพลางหันไปสำรวจรอบ ๆ ห้อง แม้จะถูกเรียกว่าห้องประชุมเล็กแต่เท่าที่เธอดูแล้วก็พบว่ามันสามารถจุคนได้ถึงสามสิบคนเลยทีเดียวทุกอย่างภายในห้องถูกตกแต่งตามสไตล์โมเดิร์น เน้นโทนสีขาว เทา ดำ และลายหินอ่อนที่บ่งบอกรสนิยมของผู้เป็เ้าของสถานที่ได้เป็อย่างดี
สิบนาฬิกาตรงรามิลที่มาพร้อมกับเตชินทร์ก็เดินเข้ามาในห้องประชุม ใบข้าวลุกขึ้นพร้อมพนมมือไหว้คนตรงหน้าทั้งสองคนอย่างนอบน้อมเตชินทร์ถอยไปยืนด้านหลังซึ่งห่างพอประมาณ ปล่อยให้ผู้เป็นายอย่างรามิลได้พูดคุยธุระกับแขกตามลำพัง
“เตชินทร์นายออกไปก่อนก็ได้ ฉันจะคุยกับคุณใบข้าวเอง”รามิลเอ่ยสั่งและพูดแทนด้วยสรรพนามปกติตามที่คนยุคนี้พูดกัน
“ครับนายท่าน”
รามิลให้เตชินทร์ออกไปด้วยกลัวว่าอีกฝ่ายนั้นจะทนต่อกลิ่นหอมของเืใบข้าวไม่ไหวอะไรที่เขาพอจะป้องกันได้เขาย่อมทำเอาไว้ก่อนแม้ว่าแท้จริงแล้วคนที่ได้กลิ่นจนทนไม่ไหวนั้นมีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้น
รามิลนั่งลงยังเก้าอี้บริเวณหัวโต๊ะก่อนจะผายมือให้เด็กสาวตรงหน้านั่งลงั์ตาสีโกเมนยังคงจดจ้องไปที่ใบข้าวอย่างไม่วางตาเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงไม่อาจละสายตาไปจากเด็กสาวคนนี้ได้เลย
“คุณบอกว่าคุณมีข้อมูลเกี่ยวกับหยกมณีสีเื?”รามิลพูดเข้าประเด็นทันทีอย่างไม่รีรอ
“คือ...คือว่า...”ใบข้าวถึงกับอึกอักออกมา เพราะไม่ทันได้คิดคำพูดเอาไว้ก่อนเื่หยกมณีสีเือะไรเธอไม่รู้เื่สักอย่าง
หญิงสาวหันหน้าไปมองรามิลใบหน้าขาวซีดไร้เืฝาดกับั์ตาที่แดงโกเมนของเขาทำให้เธอไม่อาจละสายตาไปได้ไหนจะคิ้วคมดก รับกับจมูกที่เป็สันนูนสวย ริมฝีปากหยักสีแดงที่ดูเป็ธรรมชาตินั่นก็อีกใบข้าวสรุปเอาในใจว่ารามิลนี่แหละคือผู้ชายในสเป็กของเธอ
“ว่ายังไงครับ”รามิลเอ่ยถามย้ำทันที
“คือ...เื่นั้นฉันไม่มีข้อมูลอะไรหรอกค่ะ”ใบข้าวสารภาพไปตามตรง ทว่าเมื่อหันไปเห็นใบหน้านิ่งเรียบของรามิลเธอจึงรีบพูดขึ้นมาก่อน “แต่ฉันคิดว่าคุณทวดของฉันท่านทราบค่ะ เพราะท่านบอกว่า้าพบคุณให้เร็วที่สุด”
“คุณทวด?”
“ใช่ค่ะท่านบอกให้ฉันตามหาคนชื่อรามิล ฉันเลยคิดว่าคนที่คุณทวด้าเจอน่าจะเป็คุณฉันก็เลย...” ใบข้าวเว้นคำพูดเอาไว้เมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจหนัก ๆ ออกมา
“ขนาดคุณยังไม่รู้เื่อะไรเกี่ยวกับหยกแล้วผมจะมั่นใจได้ไงว่าคุณทวดของคุณจะรู้
“ก่อนหน้านี้คุณทวดเคยเล่าเื่ตำนานหยกมณีสีเืให้ฉันฟังค่ะรวมถึงเื่เผ่าพันธุ์แวมไพร์แต่เื่หลังนี่ฉันคิดว่ามันคงเป็แค่นิทานหลอกเด็กมากกว่ายุคนี้สมัยนี้ไม่มีหรอกแวมไพร์หรือพวกตัวดูดเือะไรแบบนั้น”
“คุณไม่เชื่อเื่แวมไพร์อย่างนั้นสินะ”
“มันก็มีแต่ในหนังในซีรีส์เท่านั้นแหละค่ะ นี่อย่าบอกนะว่าคุณเชื่อ”ใบข้าวย้อนถามกลับอีกฝ่ายอย่างไม่จริงจังนัก
“เอาละผมตกลงไปพบคุณทวดของคุณ” รามิลตัดสินใจในที่สุด ไม่ว่าจะจริงหรือหลอกหากมันทำให้เขาได้ข้อมูลแม้เพียงนิดเขาก็ยอมทั้งนั้น
“จริงเหรอคะแต่...” ใบข้าวเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าระรื่น
“แต่อะไรอีก?”
“คุณต้องรับฉันเข้าฝึกงานในฐานะเลขาส่วนตัวของคุณฉันถึงจะพาคุณไปพบกับคุณทวด” ใบข้าวพูดข้อเสนอของตัวเองทันที
“ผมไม่้าเลขา”
“ท่านคะฉันอยากฝึกงานที่นี่จริง ๆ แค่สามเดือนเองค่ะ ฉันสัญญาว่าจะตั้งใจทำงานอย่างดี และไม่ทำให้ท่านลำบากเลยค่ะ”ใบข้าวว่าพลางยกมือไหว้อย่าง้าขอร้อง
“แล้วทำไมคุณถึงอยากเข้าทำงานที่นี่และทำไมต้องเป็ตำแหน่งเลขาส่วนตัวของผม” รามิลถามกลับด้วยอยากรู้ความคิดของคนตรงหน้า
“เอาจริงๆ ข้าวอยากฝึกงานในแผนกออกแบบค่ะ ข้าวชอบงานจิวเวลรี่และเครื่องประดับมากแต่ข้าวเรียนมาทางด้านเลขานุการ จึงคิดว่าเข้ามาทำงานเป็เลขาของท่านพอเวลาว่างก็ค่อยไปศึกษาหาความรู้ที่ฝ่ายออกแบบเอาค่ะ”
รามิลมองหญิงสาวตรงหน้านิ่งๆ อย่างใช้ความคิดหลังได้ยินคำตอบ ตลอดมาเขามีเตชินทร์ที่คอยทำหน้าที่นั้นอยู่แล้วอีกอย่างเขาไม่อยากให้ใครเข้ามาวุ่นวายกับเื่ส่วนตัวของเขามากนัก
“ผมมีเลขาส่วนตัวอยู่แล้ว”รามิลตอบออกไปอย่างที่ใจคิด
“โอเคค่ะถ้าอย่างนั้นก็ถือเสียว่าเราไม่เคยเจอกัน ไม่เคยคุยกันเื่นี้นะคะ ขอตัวก่อน สวัสดีค่ะ”ใบข้าวพูดสรุปก่อนจะเตรียมลุกขึ้น
“เดี๋ยว...”
ขาเรียวที่กำลังก้าวไปทางประตูหยุดชะงักและหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มกว้าง“ท่านเปลี่ยนใจรับฉันเข้าฝึกงานใช่ไหมคะ”
รามิลถอนหายใจหนักๆ ออกมาอีกครั้งก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “ถ้าผมรับคุณเข้าฝึกงานแล้วผมจะได้เจอคุณทวดของคุณเมื่อไหร่”
“เร็วที่สุดตามที่ท่าน้าเลยค่ะอีกอย่างคุณทวดของฉันก็คงรอนานไม่ได้เช่นกันค่ะ”
“นี่คุณกำลังแช่งคุณทวดคุณอยู่นะ”
“ฉันไม่ได้แช่งค่ะคุณทวดของฉันท่านอายุจะร้อยปีแล้ว เดินเหินก็ไม่สะดวกท่านรามิลคิดว่าคนปกติที่อายุขนาดนี้แล้วจะมีเวลาเหลืออยู่อีกนานแค่ไหนกันคะถึงฉันไม่ได้อยากให้เกิดขึ้น แต่ก็ห้ามเื่ธรรมชาติพวกนี้ไม่ได้อยู่ดีเพราะฉะนั้นฉันจึงเลือกยืนอยู่บนความเป็จริงดีกว่า”
“เด็กหนอเด็ก...”
“ไม่เด็กแล้วค่ะฉันกำลังเรียนปีสุดท้ายแล้ว เพราะฉะนั้นบรรลุนิติภาวะเป็ผู้ใหญ่แล้วค่ะ ท่านอย่านอกประเด็นสิคะสรุปแล้วรับฉันมาฝึกงานที่นี่นะคะ”
“ส่งประวัติไว้ที่ฝ่ายบุคคลแล้วสัปดาห์หน้าก็มาเริ่มงานแล้วกัน” รามิลพูดตัดบทเพราะเบื่อที่จะต่อล้อต่อเถียงกับเด็กผู้หญิงตรงหน้าแล้ว
“ขอบคุณค่ะท่านรับรองท่านจะไม่ผิดหวังที่รับฉันมาฝึกงานที่นี่”
ใบข้าวเดินออกจากห้องทำงานของรามิลด้วยใบหน้ายิ้มแย้มร่าเริงสุดๆหากแต่คนที่อยู่ในห้องนั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลมากมาย นานแค่ไหนกันแล้วนะที่เขาไม่มีมนุษย์มาทำงานข้างกายอย่างใกล้ชิดแบบนี้เขาจะอดใจต่อความกระหายได้แค่ไหนกัน การตัดสินใจของเขาครั้งนี้จะทำให้เขาหลุดพ้นจากคำสาปร้ายนี้หรือจะยิ่งตอกย้ำให้เขาถูกคำสาปพันธนาการไว้ตลอดกาล...
“เฮ้อ...”
รามิลถอนหายใจพลางมองตามแผ่นหลังของคนตัวเล็กที่เดินออกไปจนลับสายตาและเป็เวลาเดียวกันที่เตชินทร์เดินกลับเข้ามา
“นายท่านครับ...”
“ไม่เป็ไรหรอกเตชินทร์เขาคงแค่อยากเข้ามาทำงานเหมือนเด็กคนอื่น ๆ นั่นแหละ”รามิลรู้ดีว่าคนสนิทกำลังห่วงเื่อะไร
“แต่ว่าตำแหน่งนี้...”
“เ้าไม่ต้องห่วงไปหรอกเราให้เขาดูแลแค่เื่งานเท่านั้นแหละ”รามิลพูดจบก็เดินตรงกลับไปยังห้องทำงานของตัวเองทันที
เตชินทร์ได้แต่มองตามหลังผู้เป็นายพลางส่ายหน้าไปมาหลายร้อยปีมาแล้วที่เขาไม่เคยเห็นผู้เป็นายให้ผู้หญิงเข้าใกล้มากขนาดนี้ถ้าไม่ใช่เพราะผู้หญิงคนนั้นมีข้อมูลเื่หยกมณีสีเืนายท่านของเขาก็คงไม่ใจอ่อนขนาดนี้
รามิลเดินเข้ามาในห้องทำงานก่อนจะเดินไปตรงหน้าต่างบานใหญ่เขาทอดมองออกไปอย่างไร้จุดหมาย มือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกงเอาไว้ เขาไม่รู้การตัดสินใจของเขาในครั้งนี้จะนำพาเขาไปสู่หนทางหลุดพ้นหรือจะเป็การดึงเขาให้จมลงไปกับคำสาปอย่างไม่มีวันถอนตัวได้อีกชั่วกัปกัลป์
เพียงไม่นานเสียงเคาะประตูห้องทำงานของเขาก็ดังขึ้น
“เข้ามา”
สิ้นเสียงทุ้มเย็นของผู้เป็เ้าของห้องหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเืนกก็เดินเข้ามาพร้อมกับแฟ้มรายชื่อนักศึกษาที่จะเข้ามาฝึกงานในปีนี้
“รายชื่อนักศึกษาฝึกงานค่ะนายท่าน”เมริณเอ่ยบอกผู้เป็นายก่อนจะเดินเข้าไปหยุดยืนไม่ไกลนัก
“เอาวางไว้บนโต๊ะ”
“ปีนี้เมเห็นมีคนหนึ่งเข้ามาฝึกตำแหน่งเลขานุการของท่านด้วยไม่แน่ใจว่าเป็ความเข้าใจผิดหรือเปล่า เดี๋ยวเมให้ฝ่ายบุคคลเปลี่ยนตำแหน่งเด็กคนนั้นนะคะ”เมริณเอ่ยไปตามที่เธอคิด
“ไม่ต้อง”
“ทำไมเหรอคะนายท่านปกตินายท่านไม่รับเลขา หรือถึงจะรับก็ไม่รับผู้หญิงนี่คะ”
“เรามีหน้าที่ต้องตอบคำถามเ้าั้แ่เมื่อไหร่เมริณเ้าทำงานไปตามหน้าที่ของเ้าก็พอ เื่อื่นไม่ต้องยุ่ง”
ทันทีที่ได้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยไฟโทสะเมริณก็ถึงกับผงะถอยไปทันที แม้เธอจะอยากยืนเคียงข้างรามิลมากแค่ไหนแต่ในเวลาแบบนี้เธอรู้ดีว่าผู้ชายตรงหน้าที่ได้ชื่อว่าเ้านายนั้นกำลังอยู่ในอารมณ์ไหนเมริณรีมค้อมกายขอโทษก่อนจะรีบเดินออกไปจากห้องทำงานนั้นทันทีและนั่นก็ทำให้ทั้งห้องตกสู่ความเงียบอีกครั้ง
รามิลเดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้ทำงานมือหนาเอื้อมไปหยิบแฟ้มก่อนจะเปิดอ่านประวัตินักศึกษาฝึกงานแต่ละแผนกไปเรื่อย ๆจนกระทั่งมาถึงคนสุดท้าย
“ใบข้าวพรรชนิการ์ ประยูรพงศ์ศิลป์” รามิลเอ่ยชื่อของคนที่เขาเพิ่งเจอขึ้นมาเท่านั้นั์ตาคมจดจ้องไปยังรูปถ่ายหน้าตรงที่แนบมาพร้อมประวัติ เขาอ่านประวัติหญิงสาวอย่างละเอียดอีกครั้งก่อนจะยกยิ้มขึ้นมุมปากอย่างไม่รู้ตัว
รามิลพลันหวนนึกถึงคำพูดของใบข้าวที่บอกว่าเธอไม่เชื่อเื่แวมไพร์แถมยังบอกว่าแวมไพร์มีแค่ในหนังเท่านั้น เขาส่ายหน้าให้กับความคิดของเด็กสาวก่อนจะพึมพำออกมาเพียงลำพังเบาๆ
“เด็กน้อย...เธอไร้เดียงสาจริงๆ”
3K
