บทที่ 8 วาดลวดลายเซียนบนร่างกาย ลงจากเขาไปเข้าสำนัก!
หลินตงชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็มองไปที่ผ้าปิดตาทั้งสองข้างของหลี่กวนฉี แล้วยิ้มกว้าง
“พวกเขาเรียกข้าว่าตงจื่อ ต่อไปเ้าก็เรียกข้าเช่นนี้ก็พอ”
“ไปกันเถอะ ดูเวลาแล้วน่าจะใกล้จบแล้ว”
หลี่กวนฉีรู้สึกดีกับเด็กหนุ่มที่เป็กันเองคนนี้ ทั้งสองเดินเคียงข้างกันไปยังลานกว้าง
ตอนนี้หลี่กวนฉีเงยหน้ามองไปรอบ ๆ เขาพบว่าลานกว้างนี้มีขนาดใหญ่ถึงสองพันจั้งโดยรอบ
และด้านหลังลานกว้างยังมีบันไดกว่าร้อยขั้น ้าคือช่องว่างขนาดมหึมาที่เกิดจากยอดเขาสองลูก
้ามีตัวอักษรสลักเป็รูปัและหงส์เขียนว่า ‘สำนักกระบี่ต้าเซี่ย’
โดยรอบมีปราณกระบี่หลายสิบสายพุ่งวนไปมาด้วยสีสันต่าง ๆ
หลินตงกระซิบข้างหูหลี่กวนฉีว่า “เ้าเห็นหรือไม่ นั่นคือประตู์”
“ูเาทางด้านซ้ายมีชื่อว่าูเาเทียนจื่อ กิจกรรมภายนอกเกือบทั้งหมดของสำนักกระบี่ต้าเซี่ยจะอยู่ที่นั่น”
“การทดสอบรากิญญาที่สำคัญที่สุดก็จะอยู่ที่นั่นเช่นกัน”
“ยอดเขาสูงสุดทางด้านขวามีชื่อว่าูเาเทียนเจี้ยน เป็ที่ตั้งของศาลาใหญ่ของสำนัก”
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ของหลินตง หลี่กวนฉีก็อดไม่ได้ที่จะถามด้วยความสงสัยว่า “เ้าคุ้นเคยกับสำนักกระบี่ต้าเซี่ยมากหรือ?”
ใบหน้าของหลินตงปรากฏรอยยิ้มเขินอาย เขาเกาศีรษะแล้วตอบว่า
“ข้าฝึกวรยุทธ์อยู่เชิงเขาั้แ่อายุห้าขวบ การเข้าสำนักกระบี่ต้าเซี่ยคือความฝันตลอดชีวิตของข้า แน่นอนว่าข้าย่อมรู้จักดี”
“หากข้าโชคดีได้สร้างรากฐาน ขี่ดาบเหาะเหิน ปราบปีศาจกำจัดความชั่วร้าย คงจะมีความสุขมาก!”
ขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนากันอยู่นั้น ชายอ้วนคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมยาวสีทอง ในที่สุดก็ปีนบันไดขึ้นมาได้อย่างยากลำบาก
เสื้อผ้าทั้งตัวชุ่มไปด้วยเหงื่อ เขานอนหอบหายใจเฮือกใหญ่อยู่บนพื้นด้วยใบหน้าแดงก่ำ
ยันต์ิญญาบนหน้าอกเหลือขนาดเพียงเท่าเล็บมือเท่านั้น
ชายอ้วนค่อย ๆ ประคองแผ่นกระดาษเหลืองอย่างระมัดระวัง น้ำตาแทบไหล
หลังจากพักครู่หนึ่ง ชายอ้วนก็ลุกขึ้นอย่างยากลำบาก เมื่อเห็นหลี่กวนฉีและหลินตง ก็เดินมาหาด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า
ขณะเดิน ชายอ้วนโค้งคำนับพลางยิ้มแย้มกล่าวว่า “สวัสดีพี่ชายทั้งสอง”
“ข้าชื่อหลี่เซิ่งอัน แอบซ่อนน่องไก่มาสองสามชิ้น พวกท่านอยากกินด้วยกันหรือไม่”
แต่เดิมหลี่กวนฉียังคิดจะปฏิเสธ เพราะไม่รู้จักกันแล้วมากินของคนอื่นก็ดูไม่ค่อยดี
แต่พอเขาคิดจะปฏิเสธ ท้องของเขาก็ทนต่อกลิ่นหอมยั่วยวนไม่ไหว ส่งเสียงร้องขึ้นมา
ดวงตาเล็ก ๆ ของหลี่เซิ่งอันยิ่งยิ้มจนตาหยี แล้วยัดน่องไก่ในอ้อมอกใส่มือทั้งสองคนทันที
หลี่กวนฉีพบว่าน่องไก่นี้ยังอุ่นอยู่เลย แล้วก็ได้ยินหลี่เซิ่งอันพูดว่า
“ข้าเก็บไว้ในอก วางใจเถิด ห่อด้วยกระดาษน้ำมัน รับรองไม่มีกลิ่นเหงื่อแน่นอน”
หลินตงได้ยินดังนั้นก็หัวเราะร่า แล้วกัดกินอย่างไม่เกรงใจเลย
“ข้าชื่อหลินตง ท่านผู้นี้คือพี่น้องลี่กวนฉี”
“เ้าอย่าพูดเลย... การปีนบันไดพวกนี้ทำให้เหนื่อยแทบตาย ข้าหิวจริง ๆ”
หลี่เซิ่งอันรับคำพูดต่อ บ่นงึมงำ “ใช่แล้ว... ปีที่แล้วก็ไม่ได้ยินว่าต้องปีนบันไดอะไร แค่หาคนจ่ายเงินนิดหน่อยก็ยกขึ้นมาได้แล้ว”
ส่วนหลี่กวนฉีเพียงแค่ยิ้มโดยไม่พูดอะไร เขาไม่เชื่อว่าสำนักกระบี่ต้าเซี่ยจะว่างจนต้องทำเื่แบบนี้
และแล้ว!
ในขณะที่ทั้งสามคนเพิ่งกินน่องไก่เสร็จ ศิษย์หนุ่มสองคนสวมชุดขาวของสำนัก กลับเหยียบดาบบินออกมาจากประตู์นั้น!
ร่างที่ล่องลอยเหยียบดาบบินโดยไพล่มือไว้ด้านหลังนั้น ทำให้ทุกคนตกตะลึงอย่างสิ้นเชิง!
ตอนนี้มีคนยืนอยู่บนลานกว้างเกือบสามพันคน เมื่อเห็นภาพนี้ทุกคนต่างกลั้นหายใจ
ดวงตาทุกคู่จ้องมองร่างทั้งสองที่ดูสง่างามอย่างเร่าร้อน
หนึ่งชายหนึ่งหญิง ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา คิ้วคมดุจดาบ ดวงตาสุกใส ใบหน้าแข็งแกร่ง
หญิงสาวนั้นมีบุคลิกเ็า ผิวขาวเนียนดั่งไขมุก ใบหน้ารูปไข่ คิ้วเรียวดั่งใบหลิว จมูกโด่งเป็สัน ริมฝีปากบางเฉียบ ช่างเป็ความงามอันล้ำเลิศของโลกมนุษย์!
แม้แต่หลี่กวนฉี ผู้ซึ่งมักจะสงบนิ่งเสมอ ก็ยังต้องมองภาพนี้ด้วยความตื่นตะลึงในใจ
เขาจินตนาการว่าสักวันหนึ่ง เขาอาจจะได้เหาะเหินเดินอากาศบนดาบ โบยบินไปทั่วหล้า!
หลี่เซิ่งอันเห็นคนทั้งสองแล้วพึมพำว่า “โอ้โห ศิษย์พี่ใหญ่โจวจื้อ และศิษย์พี่หญิงใหญ่เจียงซู่ ศิษย์สายนอกแห่งสำนักกระบี่ต้าเซี่ย ทั้งสองมารับด้วยตนเองหรือ?”
หลี่กวนฉีหูไวนัก จดจำชื่อและตำแหน่งของคนทั้งสองไว้ได้หมด
จากการสังเกตของเขา รู้สึกว่าหลี่เซิ่งอันผู้นี้ไม่น่าจะมาจากตระกูลสามัญธรรมดา
ชายหญิงทั้งสองบินลงมาอย่างสง่างาม สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่พวกเขาทั้งคู่
ในยามนี้ ผู้คนที่ขึ้นบันไดมาได้นั้นมีเพียงน้อยนิดเท่านั้น
โจวจื้อกวาดตามองรอบด้านด้วยสีหน้าเรียบเฉย จากนั้นก็โบกมือ ทันใดนั้นระฆังโบราณขนาดใหญ่ก็ตกลงมากระแทกพื้นหินดังสนั่น
หลังจากนั้นชายผู้นั้นก็ตีระฆังโบราณ แล้วเอ่ยเสียงทุ้มว่า “หมดเวลาแล้ว! ผู้ที่ขึ้นบันไดมาไม่ทัน กลับไปได้แล้ว!”
เสียงที่แฝงด้วยปราริญญาแผ่ขยายออกไปไกล ทันใดนั้นผู้คนมากมายก็พากันบ่นอุบ!
อย่างไรก็ตาม ชายผู้นั้นกลับทำเป็ไม่ได้ยิน เขาโยนแผ่นหยกออกมา ทันใดนั้นบันไดนับพันขั้นก็หายวับไปต่อหน้าต่อตาผู้คน!
บันไดที่เคยมีอยู่จริง ๆ บัดนี้กลับเหลือเพียงหน้าผาสูงชันนับพันจั้ง!
ในยามนี้ ลานกว้างที่ผู้คนยืนอยู่กลับลอยเด่นอยู่กลางอากาศเสียอย่างนั้น
จากนั้นตรงกลางลานก็พลันมีแสงสว่างและอักขระลึกลับปรากฏขึ้นมากมาย
สุดท้ายก็รวมตัวกันเป็รูปแบบของแท่นส่งตัว เปล่งประกายแสงริบหรี่
เสียงเ็าของเจียงซู่ดังขึ้นอย่างช้า ๆ “ผู้ที่ยันต์บนอกเผาไหม้หมดแล้ว โปรดออกมา”
เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น เสียงอื้ออึงก็แผ่ซ่านไปทั่วฝูงชนในทันที
เจียงซู่แผ่รัศมีอำนาจที่มองไม่เห็นออกมา เสียงอึกทึกจึงเงียบลง ผู้คนมากมายเดินออกมาด้วยท่าทางหมดอาลัยตายอยาก
“ผู้ที่ไม่ได้ขึ้นเขาภายในเวลาที่กำหนด โปรดเข้าไปในค่ายกล”
หลี่กวนฉีมองดูหลี่เซิ่งอันที่กำลังถือยันต์สีเหลืองขนาดเท่าเล็บมืออย่างระมัดระวัง ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
“โชคของเ้าช่างดีจริง ๆ เกือบไม่ทันแล้ว”
หลี่เซิ่งอันจ้องมองยันต์สีเหลืองในมืออย่างเอาเป็เอาตาย พลางเช็ดเหงื่อเย็นที่หน้าผาก กล่าวว่า “ฟ้าดินเท่านั้นที่รู้ว่าข้าลำบากแค่ไหน!”
หลินตงมองไปที่ชายอ้วนด้วยความสงสัยแล้วกล่าวว่า “น้องชาย ข้าเห็นว่าเ้าก็ไม่ใช่คนขัดสน เหตุใดไม่ใช้ยันต์หรืออะไรทำนองนั้นล่ะ?”
แต่ใครจะคิดว่าหลี่เซิ่งอันกลับหัวเราะเยาะแล้วตอบว่า “มันไม่ง่ายอย่างที่ท่านคิดหรอก... พวกท่านคอยดูเถอะ”
และแล้ว!
โจวจื้อค่อย ๆ ลอยขึ้นสู่อากาศ ดวงตาเปล่งประกายคมกริบ พลางเอ่ยเสียงทุ้มว่า “ผู้ที่ใช้วิธีเอาเปรียบ จงออกมา!”
เมื่อคำพูดนี้ถูกเอ่ยออกมา ทันใดนั้นก็มีผู้คนไม่น้อยที่ก้มหน้าลงมองซ้ายมองขวา
“ฮึ!”
เสียงคำรามเ็าดังขึ้นราวกับหินก้อนมหึมากดทับลงบนหัวใจของทุกคน จากนั้นโจวจื้อก็โบกมือโยนลูกแก้วใสหลายลูกออกมา
ภายในนั้นคือภาพของผู้คนมากมายที่ใช้ยันต์ปิดผนึกในระหว่างการปีนบันได
ยังมีผู้ที่กินผงวิเศษโดยตรง และอื่น ๆ อีกมากมาย ไม่มีข้อยกเว้น คนเหล่านี้ล้วนถูกริบสิทธิ์ไปทั้งหมด
ในนั้นมีชายหนุ่มร่างกำยำคนหนึ่งไม่พอใจ เขาก้าวออกมาอย่างรวดเร็วหลายก้าว มองไปที่โจวจื้อ แล้วเอ่ยเสียงดัง
“ข้าเพียงแค่กินโอสถบำรุงเืลมเท่านั้น ข้าก็เป็ถึงขั้นสูงสุดของขั้นก่อกายาแล้ว เหตุใดจึงต้องริบสิทธิ์ของข้าด้วย!”
โจวจื้อหันขวับไปมองชายผู้นั้น ตาทั้งสองข้างหรี่ลงพลางเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ
“เ้า... ้าให้ข้าอธิบายให้เ้าฟังหรือ?”
ชายหนุ่มผู้นั้นแข็งคอพูดอย่างไม่ยอมแพ้ว่า “ใช่! ข้าไม่เพียงแค่อยู่ในขั้นสูงสุดของขั้นก่อกายาเท่านั้น ท่านพ่อของข้ายังฝากคนช่วยทดสอบรากิญญาของข้าด้วย ข้าเป็ผู้มีรากิญญาแท้คู่ ทั้งไม้และอัคคี! เหตุใดข้าจะต้องเหมือนกับพวกไร้ค่าพวกนั้นด้วย!”
โจวจื้อยกมุมปากขึ้นเป็รอยยิ้มเ็า ลอยลงมาจากกลางอากาศ เดินตรงไปหาคนที่พูด
โจวจื้อที่สูงกว่าอีกฝ่ายหนึ่ง่ศีรษะ มองลงมาที่ดวงตาของอีกฝ่ายพลางยิ้มเย็นกล่าวว่า
“เ้าคิดว่าตัวเองมีพร์สูงเพราะมีรากิญญาสองสายทั้งไม้และอัคคี จึงดูถูกผู้อื่นหรือ?”
ชายหนุ่มผู้นั้นทนรับสายตาของโจวจื้อ รู้สึกถึงแรงกดดันอันยิ่งใหญ่ จนหน้าแดงก่ำ
แต่ก็ยังคงเอ่ยออกมาว่า “ถูกต้อง! เหตุใดข้าจะทำไม่ได้!”
โจวจื้อหันกลับไปมองรอบ ๆ กล่าวเบา ๆ ว่า “พวกเ้าก็คิดแบบนี้ใช่หรือไม่?”
เห็นว่าไม่มีใครกล้าอ้าปากพูด โจวจื้อจึงหัวเราะเยาะ
“พวกเ้ายังสู้เขาไม่ได้ด้วยซ้ำ!”
“เ้าชื่ออะไร?”
ชายหนุ่มเงยหน้ามองไปที่โจวจื้อ อารมณ์สงบลงไปมาก เอ่ยเสียงทุ้มว่า “หลัวหู่!”
โจวจื้อะโถอยหลัง ลอยตัวอยู่กลางอากาศ มองไปยังทุกคนแล้วเอ่ยเสียงทุ้ม
“พวกที่ชอบเอาเปรียบ สำนักกระบี่ต้าเซี่ยไม่้า ผู้ใดอยากรับก็รับไป!”
“ถ้าไม่มีปัญหาอะไรอีก รีบไสหัวไปซะ!”
สีหน้าของหลัวหู่หม่นลงทันที ความโกรธพลุ่งพล่านในใจ เขารู้สึกว่าโจวจื้อกำลังจงใจกลั่นแกล้งเขา!
ในตอนนั้นหลัวหู่พอดีเห็นกลุ่มของหลี่กวนฉี
ทันใดนั้นเขาก็ระบายความโกรธใส่หลี่กวนฉี ชี้นิ้วใส่เขาแล้วะโด้วยความโกรธว่า “สำนักกระบี่ต้าเซี่ยถึงกับรับคนตาบอดด้วย! สำนักนี้ตกอับมานานแล้วนี่ ไม่รับก็ช่างมัน!”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของโจวจื้อก็เปลี่ยนเป็มืดครึ้มทันที
เขาเอ่ยเสียงทุ้มต่อหน้าศิษย์ทั้งสามพันกว่าคนที่มาสมัครเข้าสำนัก
“สำนักกระบี่ต้าเซี่ยรับศิษย์ โดยดูหนึ่งความประพฤติ สองความมุ่งมั่น สามพร์! เ้าไม่พอใจหรือ? ให้ข้าดูยันต์ิญญาของเ้าซิ!”
หลัวหูหยิบยันต์ิญญาจากอกโยนไปให้โจวจื้อ เมื่อเห็นยันต์ิญญาที่เหลืออยู่เพียงหนึ่งในสี่ ผู้คนก็อดไม่ได้ที่จะเปล่งเสียงอุทานด้วยความประหลาดใจ!
เพราะผู้ที่สามารถปีนขึ้นมาถึงที่นี่ได้ ส่วนใหญ่ยันต์ิญญาจะเหลือเพียงหนึ่งในสิบเท่านั้น
หลัวหู่มองโจวจื้อด้วยสีหน้าเย่อหยิ่ง ราวกับจะบอกว่า ‘การที่สำนักกระบี่ต้าเซี่ยของพวกเ้าไม่รับข้า เป็ความสูญเสียของพวกเ้าเอง’
อย่างไรก็ตาม โจวจื้อกลับเดินตรงไปหาหลี่กวนฉีและกล่าวเบา ๆ ว่า “ข้าขอดูยันต์ิญญาของเ้าได้หรือไม่?”
หลี่กวนฉีลูบจมูก ไม่คิดว่าเื่นี้จะลามมาถึงตน
จากนั้นจึงหยิบยันต์ิญญาที่เหลืออยู่จากอกส่งให้โจวจื้อ
หลัวหู่ที่จ้องมองทั้งสองคนมาตลอด เมื่อเห็นยันต์ิญญาที่พับอยู่ก็กล่าวว่า “ข้านึกว่าอะไร! ก็แค่เหลือหนึ่งในสี่เหมือนข้าไม่ใช่หรือ!”
“นั่นแสดงให้เห็นเพียงว่าพลังของเขายังไม่เลวร้าย แล้วมันจะเป็อย่างไรเล่า?”
แต่ใครจะรู้ว่าโจวจื้อได้คลี่แผ่นยันต์ที่พับไว้ออกท่ามกลางสายตาตกตะลึงของผู้คน
ครึ่งหนึ่ง!!
ยันต์ไหม้ไปเพียงครึ่งเดียว!
โจวจื้อก็ดูเหมือนจะประหลาดใจอยู่บ้าง...
เขามองหลัวหู่ด้วยสายตาเ็าและกล่าวว่า “แม้ว่าน้องชายผู้นี้จะมองไม่เห็น แต่เขาก็ยังแข็งแกร่งกว่าเ้า!”
“ไม่ต้องพูดอะไรอีก! โปรดออกไป!”
หลัวหู่จ้องมองหลี่กวนฉีด้วยสายตาเคียดแค้น จากนั้นก็ก้าวเข้าสู่แท่นส่งตัวอย่างรวดเร็ว
จากศิษย์ผู้สมัครเข้าสำนักกว่าสามพันคน สุดท้ายเหลือเพียงหนึ่งพันแปดร้อยคนที่จะเดินทางไปยังูเาเทียนจื่อเพื่อทดสอบรากิญญา!
11K
