เมื่อนานมาเเล้วผมได้บังเอิญรู้มาว่าปลื้มได้เปิดใจคุยกับพี่คนหนึ่งมาเป็เวลานานเเต่ไม่เคยรู้เลยว่าพี่คนนั้นจะเป็คนใกล้ตัวเสียขนาดนี้ เเล้วยิ่งมาคุยกับคนที่ผมชอบสุดหัวใจเพียงคนเดียวขนาดนี้ยิ่งทำให้ผมรู้สึกไม่ชอบ เเต่ถึงอย่างนั้นผมพูดออกมาได้ซะที่ไหน ในเมื่อเราก็เป็เเค่เพื่อนกัน……
’ไงมึง เป็ไรวะ่นี้ทำหน้าซึมๆ’ ปลื้มทักผมด้วยน้ำเสียงปกติเหมือนที่เราคุยกัน
ผมเงียบไม่ตอบอะไรมันเพราะอารมณ์ฉุนเฉียวอยู่ กลัวจะทำให้ทะเลาะกันป่าวๆ
มันเห็นผมเงียบไปจึงไม่ได้เซ้าซี้อะไร ผมจึงถามมันขึ้นมาว่า ‘มึงคุยกับพี่พิ้งกี้หรอวะ’
ปลื้มหันหน้ามาตอบผมในขณะที่กำลังเขียนงานอยู่ ‘เออ กูเห็นพี่เค้าน่ารักดีเลยลองคุยๆดู’
‘มึงถามทำไมวะ อย่าบอกนะมึงชอบพี่เค้า’ ปลื้มตาโตหันมาพูดกับผม
ผมได้ยินดังนั้นจึงตอบกลับไปว่า ‘บ้าป่าว มึงคุยกับพี่เค้าหนิกูจะไปชอบได้ไง555’ ผมตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเชิงหยอกเย้า เเต่ในใจผมกลับไม่ได้ยินดีด้วยเสียเลย ที่รู้ว่าเพื่อนของผมคนนี้คนที่ผมเเอบชอบมาตลอดได้เปิดใจคุยกับผู้หญิง
ทั้งที่ไม่ได้คิดเื่รักฟใคร่ๆมาตลอดตั้งเเต่ยังเด็ก
1K
