เมื่อเเมวสาวป่วนหัวใจพ่อมดหนุ่ม

"เเกอยากตายรึไง"เมสพูดเสียงเหี้ยม มันคงไม่รู้ว่าเขาต้องเก็บอารมณ์ขนาดไหนไม่ให้พลั้งมือฆ่ามันตอนที่มันทำฮินะล้มลง ดูก็รู้ว่าชายคนนี้จงใจเดินเข้ามาชนฮินะ ว่าเเล้วเขาก็บีบกระดูกข้อมือของชายคนนั้นดังลั่น จนอีกฝ่ายร้องจ๊าก มันรีบกล่าวขอโทษเเล้วก็เผ่นไปทันทีที่เขาปล่อยมือ เมื่อชายคนนั้นหนีไปฮินะก็ลุกขึ้นมา เสื้อผ้าของเธอเปื้อนฝุ่นเล็กน้อย ชายหนุ่มรู้สึกหงุดหงิด เเต่สิ่งที่ทำให้เขาหงุดหงิดยิ่งกว่าคือตรงฝ่ามือของร่างบางมีีแผลถลอกเเละดูเหมือนจะมีเลือดออกมาด้วย ฮินะกำชายเสื้อตัวเองเเน่นเธอก้มหน้าลงพยายามกลั้นสะอื้นไว้ "ฮะ ฮินะขอโทษ สะ เสื้อเมสเลอะหมดเเล้ว"ร่างบางเอ่ยเสียงสั่นเครือ "มานี่"เมสดึงเเขนฮินะเข้าไปในซอกซอยเเห่งหนึ่ง เขาจับฮินะให้หันหลังเข้าหากำเเพงเเล้วบอกให้เธอยื่นมือออกมา ฮินะเงยหน้ามองร่างสูงเห็นเขาทำหน้าดุก็คิดว่าตนคงถูกทำโทษเเน่เลยที่ทำเสื้อผ้าของเขาเลอะ ฮินะสะอื้นเเล้วแบมือให้ร่างสูง ร่างบางหลับตาเเน่นน้ำตาไหลเลอะเต็มใบหน้าไปหมด เเต่เเทนที่จะได้ยินเสียงมือฟาดลงมาหรือรู้สึกเจ็บเเปลบที่ฝามือ กับเป็นเเสงสีเหลืองอันอบอุ่นที่ห่อหุ้มมือทั้งสองข้างของเธอไว้ เมื่อเเสงนั้นหายไปรอยถลอกก็หายไปเช่นกัน เมสเช็ดน้ำตาให้ร่างเล็กเเล้วก้มลงจุมพิตที่หน้าผากหม่น"เจ็บมากเลยหรอ"เขาเห็นฮินะร้องไห้ออกมาก็เลยนึกว่าเธอเจ็บแผลมาก ฮินะมองเมสเเล้วก็ส่ายหน้าไปมาสัมผัสอันอ่อนโยนยังคงติดอยู่ที่หน้าผากของเธอ "หาอยู่ตั้งนาน ที่เเท้ก็มาจุ๋จี๋กันตรงนี้นี่เอง"ใบหน้ายิ้มเเช่งของเทรย์เวอร์เเทรกเข้ามา เขายืนเท้าเอวมองร่างทั้งคู่ที่เเทบจะกอดกันกลมในซอกซอย เเละข้างๆก็มีร่างของชายอีกคนที่หน้าตาเหมือนเทรย์เวอร์เปี๊ยบต่างกันก็เเค่สีผมที่เป็นสีน้ำตาลไหม้ เห็นอย่างนั้นเมสก็รีบดีดตัวออกห่างฮินะ เขาทำท่าจัดเสื้อผ้าเเก้เก้อก่อนจะซัดขวดน้ำข้างทางใส่หัวคนที่พูดประโยคต่อมา "เหอะ กินเด็ก"คนที่หน้าตาเหมือนเทรย์เวอร์เอียงหลบขวดน้ำนั้นได้อย่างสบายๆเเล้วหันมายักคิ้วให้เมสอย่างกวนประสาท "ไม่เอาน่าทาม เมสมันไม่ค่อยถูกกับผู้หญิงนี่ ก็ต้องเริ่มจากกระดูกอ่อนๆก่อนซี้"เทรย์เวอร์เข้าไปตบไหลน้องชายตัวเองเเล้วพยักหน้าหงึกๆเหมือนเรื่องที่เขาพูดนั้นช่างสมเหตุสมผลเหลือเกิน ทางฝ่ายเมสที่เส้นกระตุกไปหลายรอบก็ทำได้เเค่เก็บอาการเพราะไม่อยากต่อปากต่อคำกับไอคู่แฝดนรกนี่ เเต่เเทนที่เรื่องนี้จะจบ เสียงหนึ่งกลับดังขึ้นมาทำเอาคู่แฝดนั้นขำก๊าก "เมส กินเด็กคืออะไรหรอ?"ฮินะดึงชายเสื้อเขา เอียงคอถามด้วยความสงสัย ส่วนเมสก็คิ้วกระตุกยิกๆพูดไม่ออกไปพักใหญ่ บางที่เธอก็ไม่ต้องอยากรู้ไปหมดก็ได้นะ==) เมสได้กล่าวไว้

หลังจากที่คู่เเฝดยังขำไม่หยุดจนเมสซัดไปพอหอมปากหอมคอเเล้วพวกเขาก็เดินมาร้านขายสัตว์เลี้ยงเพื่อมาจัดการธุระของทามเมอร์ ตอนเเรกเมสก็บอกว่าจะเเยกทางกันเพราะเขาก็มีธุระของเขา เเต่พอทามเมอร์บอกจะไปที่ไหนฮินะก็ขอตามไปด้วย เเล้วคิดว่าเขาจะสู้ฮินะได้หรอ เเค่ยัยนี่ทำท่าจะร้องไห้เขาก็ใจอ่อนยวบเเล้ว ให้ตายเถอะ! "เมสไม่เข้าไปหรอ?"ฮินะถามขึ้นเมื่อเห็นเมสหยุดรออยู่หน้าร้าน ชายหนุ่มทำท่าจะตอบเเต่เสียงกวนๆของเทรย์เวอร์ก็ขัดขึ้นมาสะก่อน "หมอนั่นไม่เข้าไปหลอก ถ้าได้เข้าไปคงออกมาไม่ได้เเน่"เทรย์เวอร์หัวเราะหึหึเเล้วจูงมือฮินะเข้าไปในร้าน เมสทำท่าจะไปเอาตัวฮินะกลับมาเเต่ก็หยุดไว้เพราะพวกเขาเข้าไปเสียเเล้ว ฮินะหันไปมองร่างสูงพบว่าเขาไม่ได้ตามเข้ามาเเต่นั่งรออยู่บนเก้าอี้หน้าร้าน"ทำไมเมสเข้ามาไม่ได้ล่ะเทรย์"เมื่อเห็นหน้าตาใสซื่อของฮินะเเล้วเทรย์เวอร์ก็ยิ้มตอบ "พอดีเมสมันเป็นพวกชอบสัตว์มากเลย ถ้ามันเข้ามามันคงกลัวตัวเองจะนอกใจฮินะน่ะ"ชายหนุ่มยิ้มจนตายี "นอกใจ?"ฮินะไม่เข้าใจ "ใช่ อืม...ก็คือการที่เมสไปชอบสัตว์ตัวอื่นไง ลองคิดดูสิถ้าเมสกอดเเมวตัวอื่นเเล้วไม่ยอมเล่นกับฮินะน่ะ"ฮินะลองนึกภาพตามเเล้วใบหน้าหวานก็ยู่ลง "ไม่เอา"ฮินะส่ายหัว"งั้นเมสไม่ต้องเข้ามาล่ะดีเเล้ว"ฮินะทำหน้าจริงจังเล่นเอาเทรย์เวอร์กลั้นขำเเทบไม่อยู่ ทามเมอร์ที่เดินมาพร้อมกันก็ยิ้มขำเมื่อได้ยินบทสนทนานั้น เเล้วเขาก็เดินไปหาเจ้าของร้านที่อยู่หน้าเคาน์เตอร์เพื่อจัดการธุระของตัวเอง ส่วนเทรย์เวอร์เเละฮินะก็เดินดูสัตว์ไปเรื่อยๆ ฮินะเเทบจะถามเทรย์เวอร์ตลอดเวลาว่านี่คือตัวอะไรเพราะในป่าของเธอไม่มีเจ้าพวกนี้ถึงบางตัวจะหน้าคล้ายๆเเต่ก็ไม่น่ารักเท่านี้ เทรย์เวอร์ยิ้มตอบฮินะทุกคำถาม เขาไม่ได้รู้รำคาญใจเลย กลับรู้สึกเอ็นดูในความน่ารักของฮินะมากกว่า"เเล้วตัวนี้ล่ะ มันไม่ได้อยู่ในกรงด้วย"ร่างบางชี้ไปที่สุนัขสีน้ำตาลตัวใหญ่ซึ่งดูจากปลอกคอเเล้วคงเป็นสุนัขที่เจ้าของร้านเลีี้ยงไว้ "อ้อมันคือสุนัขน่ะ มนุษย์ชอบเลี้ยงพวกมันไว้ เพราะมันซื่อสัตย์เเละรักเจ้าของมาก"ได้ยินเช่นนั้นฮินะก็จ้องสุนัขตัวนั้นเขม็ง "ถึงไม่รู้ว่าซื่อสัตย์คืออะไรเเต่ฮินะก็รักเมสมากเหมือนกัน"ฮินะกอดอกเเก้มพองทำท่าเหมือนเด็กทะเลาะกับเพื่อนว่าใครรักพ่อเเม่มากกว่า เทรย์เวอร์ยิ้มอยากให้เพื่อนของเขามาได้ยินคำนี้เสียจริง อยู่ๆเทรย์เวอร์ก็ถูกทามเมอร์เรียกตัวไปฮินะจึงอยู่กับสุนัขตัวนั้นตามลำพัง ฮินะอยากลองเเตะตัวมันดูเพราะเจ้าตัวนี้มันอยู่นอกกรงไม่เหมือนกับตัวอื่นๆ เเต่ยังไม่ทันได้สัมผัสตัวมันเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น 'เจ้าเป็นเเมวไม่กลัวข้ารึ'ฮินะกระดิกหู เสียงใครน่ะ ร่างบางมองซ้ายมองขวาก็ไม่เห็นว่ามีใครพูดกับเธอ 'ทางนี้ ข้าเอง'เท้าของสุนัขสีน้ำตาลยกขึ้นเเตะร่างบาง ฮินะหันมามองเเล้วก็นั่งลงกับพื้น "เจ้าเองหรอ? ทำไมเจ้าถึงพูดได้ด้วยล่ะ"ฮินะสงสัยเพราะตั้งเเต่เข้ามาเธอยังไม่เห็นสัตว์ตัวไหนพูดกับเธอเลย 'ข้าก็เป็นปีศาจเช่นเจ้านั่นล่ะเเต่อยู่ในร่างสุนัข ข้าถูกมนุษย์เก็บมาน่ะ เขาดีกับข้ามาก' "มนุษย์ไม่ดีสักหน่อย!"

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ปลอกคอ(4)

นิยายแนะนำ

เมื่อเเมวสาวป่วนหัวใจพ่อมดหนุ่ม

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ปลอกคอ(4)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้