ออซและงูเขียวกระโจนแยกออกจากกันเ้ากระต่ายผลุบหายเข้าไปในโพรงมิติ ก่อนจะโดดลงมาจากกิ่งไม้้ามันชกลงมาใส่ข้าเต็มแรง แต่ก็ติดพาสซีฟทำให้โจมตีไม่โดน ออซะโถอยหลังจังหวะนั้นเองที่งูในร่างแผ่แม่เบี้ยฉกเข้ามาใส่ข้า แต่มันยังดูกล้า ๆ กลัว ๆข้าเลยหลบหนีด้านข้างได้ทัน ซึ่งออซรออยู่แล้ว หูสองข้างของมันยืดยาวขึ้นเป็เท่าตัวก่อนจะฟาดลงมาใส่ข้าจาก้าอย่างรวดเร็ว
“Holy Shield!”
หวืดด
เส้นแสงสีขาวปรากฏขึ้นกลางอากาศถักทอเป็โดมทรงแปดเหลี่ยมล้อมร่างข้าไว้ในเสี้ยววินาทีหูที่อาบด้วยพลังมานาระดับต่ำของออซฟาดลงมาปะทะเข้ากับโล่เวทเต็มแรงไม่มีเสียงจากการปะทะ แต่ก็ทำเ้ากระต่ายใถึงขั้นต้องโดดถอยหลังไปได้
“ลิมุน...เ้าใช้เวทมนตร์ได้แล้วเหรอ!!” ออซะโลั่น “เขาเพิ่งขึ้นได้นิดเดียวทำไมทำได้ขนาดนี้ นั่นมันโล่เวทระดับกลางเลยนะ ช้างสองตัวผลัดกันเหยียบสิบทียังไม่แตกเลย”
“การใช้เวทไม่ต้องพึ่งอวัยวะที่เป็คอร์พลังเวทนี่ขอแค่ควบคุมมานาให้เป็หนึ่งเดียวกับความปรารถนาจากนั้นผสานมันเข้ากับถ้อยคำเพื่อสร้างอำนาจแห่งจิตก็ได้แล้ว” ข้าตอบสบาย ๆก่อนจะสลายโล่ป้องกันออกแต่จังหวะนั้นเองเ้างูคิดจะลองดีโดยการพุ่งตัวเข้ามาฉกข้า “Holy Shot!”
แป๊ะ!
แสงสีขาวสว่างวาบขึ้นบนหัวเ้างูก่อนที่ปากมันจะถึงท่อนขาข้าร่างเส้นเพรียวบางของสัตว์เลื้อยคลานปลิวออกไปเล็กน้อยก่อนจะนอนขดตัวกับพื้นพร้อมร้องโอดโอยด้วยความเจ็บ
ออซถึงกับหูตกจากกระต่ายกลายเป็สัตว์หน้าขนผมทรงทวินเทล “เ้าเพิ่งเกิดได้ไม่ถึงสัปดาห์อย่าทำให้ข้าต้องรู้สึกไร้ค่าขนาดนี้ได้มั้ย”
“ข้าก็ทำตัวปกติในฐานะสัตว์ผู้พิทักษ์ ท่านก็ควรจะใช้เวทมนตร์ได้ด้วยนี่ออซ”
“มันไม่ได้ง่ายอย่างที่เ้าพูดเลยเฮ้อ...” กระต่ายถอนหายใจยาวเหยียด “งั้นเราจะเข้าสู่แบบฝึกหัด...เล่นซ่อนแอบกันลิมุนข้ากับงูจะช่วยกันหา เ้าต้องซ่อนตัวจากเราให้ดีที่สุด อาณาเขตการฝึกคือทั้งป่า!” ออซะโดังลั่นให้ดูตื่นเต้น
“อืม”ข้าตอบรับ ก่อนจะเดินหันหลังไปดื่มน้ำที่ลำธารแบบไม่ได้กระตือรือร้นอะไร
“ลิมุน! เ้าเลิกงอนข้าแล้วหันมาคุยกันดี ๆ ได้แล้ว”ออซโดดดึ๋งมายืนข้าง ๆ ใช้อุ้งเท้าจับหน้าข้าให้มองตา
“แล้วข้าคุยไม่ดีตรงไหนล่ะท่านออซ”ข้าถามกลับ
“ก็เลิกเรียกข้าว่าท่านออซสักทีเรียกออซหรือไอ้กระต่ายเหมือนเดิม...” ออซตะคอกใส่ ก่อนจะชะงักไป “ไม่สิเ้าเรียกแบบนี้ก็ถูกแล้ว...แล้วข้าเป็อะไร” มันดูสับสนกับตัวเอง
ข้าสะบัดหัวจนหลุดจากการจับกุม“จะเริ่มหรือยังล่ะ หรือจะเถียงกับตัวเองให้เรียบร้อยก่อน”
“ท่านออซซซ...ทำไมไม่นัดกับข้าก่อนว่าจะให้มาช่วยฝึกลิมุนล่ะขอรัฟฟฟ”งูเลื้อยมาใกล้อย่างกล้า ๆ กลัว ๆ “เขาเก่งขนาดนี้ ข้าขอไปตามเพื่อนงูในรังก่อนซซซแล้วจะกลับมานะขอรัฟฟฟ”
ออซหันไปคว้าคองูมาคุยในระยะประชิด “ไม่ต้อง! เราแค่เล่นซ่อนแอบ ข้าจะดูทักษะการซ่อนของเขา” เ้ากระต่ายหันมาทางข้า“ไปเลยลิมุน ข้าให้เวลาซ่อนสิบห้านาที ข้อห้ามมีอย่างเดียวคือห้ามไปเกินเขตป่าเรา”
“สิบห้านาที?ให้มากไปหรือเปล่า” ข้าเอียงคอท้าทาย
“มันแล้วแต่เ้าจะบริหารเวลาเอาเลยไอ้กว้างเผือก!” ออซใช้อุ้งเท้าปุกปุยชี้หน้าข้า
“งั้นไม่เกรงใจแล้วนะ...Windy Wings!” ข้าร่ายมนตร์ พลังลมอ่อน ๆที่หมุนในรอบกีบเท้าช่วยให้ออกตัวได้แรงขึ้น กวางปกติก็วิ่งเร็วมากแล้ว เวทมนตร์ที่ใช้ช่วยเพิ่มสปีดให้อีก50% ตอนนี้ข้าเลยเหมือนติดปีกแล่นฉิวไปในป่าเขียวขจีอย่างเพลิดเพลิน
ถึงทักษะเวทมนตร์ของร่างนี้จะต่ำอยู่มากถ้าเทียบกับร่างเ้าหน้าที่พิเศษแต่ก็ถือว่าพอจะอยู่รอดได้ท่ามกลางพวกสัตว์ล่ะนะพวกมันไม่มีการศึกษาเวทมนตร์จริงจัง ส่วนมากพึ่งพาการใช้สกิลและสัญชาตญาณเพื่ออยู่รอดถ้าในระหว่างสามร้อยปีนี้ไม่มีอะไรแปลก ๆ โผล่ออกมาอีกข้าจะเป็าาแห่งผืนป่าของโลกได้อย่างง่ายดายและรวมสรรพชีวิตให้กลับสู่สภาวะปกติอีกครั้ง
“ตาข่ายนุ่มนิ่ม! หยดน้ำจับเวลา!”
เสียงแหลมบาดหูดังมาจากด้านข้างข้าเกือบชะงักเพราะััได้ถึงการรวบรวมมานามหาศาล...เมื่อกี้คือการร่ายคาถา มีสัตว์กำลังใช้เวทมนตร์
แต่ดูจะรู้ตัวช้าไปเส้นแสงสีเขียวถักทอคล้ายใยแมงมุมปรากฏตรงหน้าข้าที่สลายเวทปีกสายลมไม่ทันชนมันเข้าเต็มแรง เมื่อถูกกระแทกเ้าใยแมงมุมก็ร่วงลงคลุมตัวข้าไว้เหมือนตาข่ายดักสัตว์ ข้าคิดจะสลายมันออกแต่กลับทำไม่ได้ ลูกบอลน้ำขนาดเท่าหัวหมาป่าปรากฎในอากาศ มันค่อย ๆหยดน้ำตกลงสู่พื้นทีละนิด
“ออซเหรอ”ข้าร้องถาม แต่ก็คิดว่าไม่น่าใช่เสียงที่ร่ายเวทเมื่อครู่ฟังดูเหมือนสัตว์เพศเมียมากกว่า
ตุ้บ
วัตถุทรงแบนหล่นลงบนพื้นห่างจากข้าไม่กี่คืบมันเหมือนพรมหนังสัตว์สีส้มอมเทาที่มีแผลเป็ติดิัอยู่ด้วย ข้าจ้องมันอย่างระแวดระวังก่อนที่สิ่งนั้นจะค่อย ๆ พองลมขึ้นกลายเป็เสือขี้เรื้อนตัวเล็กที่จ้องมาทางข้าอย่างหิวกระหาย
“วุ้ว! ลูกกวางเผือกเนื้อขาวน่าอร่อย”เ้าสัตว์ตัวนั้นเดินวนรอบข้า “ไง เกิดมามีชื่อเสียงคงเหนื่อยไม่ใช่น้อยเลยสิ ข้าได้ยินเื่เ้ามาเยอะม๊ากกกทั้งพาสซีฟสุดเจ๋ง แล้วก็ชอบฝึกเวทมนตร์โดยไม่ต้องมีใครสอน เก่งมากนะลิมุน”
“เ้าคือ...เสือจิ๋ว”ข้าจำที่แม่กวางบอกได้ “มีธุระอะไรล่ะนังฆาตกรอย่าบอกนะว่าคิดจะฆ่าข้าเพื่อปิดจ๊อบเกมล่าสัตว์ของเ้า เหอะ!”
เ้าสัตว์ตัวนั้นหัวเราะ“ชอบพูดอะไรประหลาดอย่างที่ว่าจริงด้วย สิ่งที่ข้ารู้เกี่ยวกับเ้าถูกหมดเลยแต่เ้าคิดผิดเกี่ยวกับข้าน่ะ” มันเข้ามาดมใกล้ ๆ “ข้าไม่ใช่เสือแต่เป็แมว...แมวลิงซ์น่ะ เ้าคงไม่รู้จัก”
“อ้อ! ไอ้แมวที่ท่านประธานเผลอหยิบหัวเสือมาใส่ตอนปั้นน่ะเองแล้วไงต่อล่ะ มีธุระอะไรถึงขั้นต้องมาดักรอร่ายเวทจับข้า จะทำอะไรก็รีบ ๆ ซะ แต่บอกเลยว่าข้าตอบโต้นะ”ข้าส่งมานาตัวเองเข้าไปแทรกแซงในตาข่ายเพื่อทำลายเวททิ้งแต่พอตาข่ายสลายไปมันก็ปรากฎขึ้นใหม่อีกรอบในเสี้ยววิ
“ฮ่าๆๆๆๆข้าศึกษาเื่เ้ามาแล้วลิมุน พอจะรู้ด้วยว่าเ้าทำอะไรได้บ้างเพราะงั้นเลยเตรียมการไว้รับมือเรียบร้อย” เ้าแมวลิงซ์หัวเราะร่วน “โทษทีนะที่ต้องดึงเ้าเข้ามาเกี่ยวแต่สิ่งที่ข้าทำมันยิ่งใหญ่มาก คงละเว้นไม่ได้แม้เ้าจะยังเป็เด็กเหตุผลนั้นก็คือ...”
“คือ?”ข้าแกล้งถาม พยายามชวนคุยถ่วงเวลาขณะคิดหาทางโต้กลับ
“คือเวลาได้ฆ่ามันสนุกดีมันเหมือนข้ามีอำนาจยิ่งกว่าตอนเป็ผู้พิทักษ์เสียอีก ฮะๆๆๆๆๆ” อีกฝ่ายหัวเราะเหมือนเป็บ้าอีกครั้งก่อนจะยกอุ้งเท้าที่เต็มไปด้วยเล็บแหลมคมขึ้นสูง ตวัดลงมายังกลางหน้าผากข้าข้าไม่ได้หลบเพราะคิดว่ามันควรจะติดโล่พาสซีฟ ทว่า...
ฉัวะ!
สิ่งที่รู้สึกคือข้ากำลังหมุนติ้วท้องฟ้ากับพื้นดินเหมือนหลอมรวมกันเป็หนึ่งร่างกายเบาหวิวราวกับไม่มีอยู่อีกต่อไปตามมาด้วยของเหลวสีแดงเข้มที่พุ่งกระฉูดเปรอะเปื้อนมาถึงตาข้าทำให้การมองเห็นหายไปกว่าครึ่ง
แล้วข้าก็เข้าใจเมื่อเห็นร่างกายตัวเองยังอยู่ในตาข่ายโดยมีเ้าแมวยืนยิ้มพออกพอใจในผลงานที่สามารถเด็ดหัวข้าได้สำเร็จ
8K
