บทที่ 9 รักษาตัวเพียงลำพัง
พอเดินทางกลับมาถึงจวนองค์ชายหก จ้าวหนิงเอ๋อที่อดกลั้นความเจ็บมานานก็เป็ลมไปต่อหน้าต่อตาหลี่ห่าวหรานกับสวี่จื่อลู่
"องค์ชายช่วยพระชายาทีเถิดเ้าค่ะ" สวี่จื่อลู่ขอร้องอ้อนวอนด้วยน้ำตา
"ข้าช่วยอยู่แล้ว นางคงจะเจ็บแผลมากจึงเป็ลมไปเท่านั้น นี่เป็ยาที่พี่สี่มอบให้ข้ามา เ้าจงนำไปต้มให้นางดื่มหลังอาหารสามเวลานางก็จะอาการดีขึ้น เ้าเข้าใจสิ่งที่ข้าสั่งหรือไม่" หลี่ห่าวหรานถามย้ำเพื่อความมั่นใจ
"ข้าเข้าใจเ้าค่ะองค์ชาย" สวี่จื่อลู่ตอบด้วยความมั่นใจ และนางก็รับปากว่าจะดูแลจ้าวหนิงเอ๋อเป็อย่างดี
สวี่จื่อลู่จึงรีบพาเ้าหนิงเอ๋อกลับไปพักผ่อนที่เรือนเล็กท้ายจวนริมสระน้ำ มีหลี่ห่าวหรานมองตามด้วยความเป็ห่วง
เ้าหนิงเอ๋อฟื้นขึ้นมาก็พบว่านางเริ่มป่วยเพราะตากอากาศเย็นมาทั้งคืน อาการของนางทรุดลงอย่างรวดเร็ว นางหมดสติไปในอ้อมกอดของสวี่จื่อลู่สาวใช้คนสนิท มีเพียงสาวใช้ข้างกายที่คอยดูแลนางด้วยความห่วงใย
สวี่จื่อลู่พยายามทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้เพื่อให้เ้านายของนางอาการดีขึ้น นางรีบไปต้มยามาป้อนจ้าวหนิงเอ๋อตามคำสั่งของหลี่ห่าวหราน แต่อาการของจ้าวหนิงเอ๋อก็ยังไม่ดีขึ้น
จ้าวหนิงเอ๋อละเมอเดี๋ยวก็บอกว่าร้อน เดี๋ยวก็บอกว่าหนาวสลับไปมา ทำให้สวี่จื่อลู่ทำอะไรไม่ถูกเพราะนางไม่มีความรู้ทางการแพทย์ อาการของเ้าหนิงเอ๋อจึงไม่ได้ดีขึ้นเลย
"พระชายาได้โปรดฟื้นทีเถอะเ้าค่ะ ข้ากลัวจนทำตัวไม่ถูกแล้วนะเ้าคะ รีบฟื้นมาสั่งข้าทีสมุนไพรเราก็มีต้องใช้ตัวไหนไปต้มเ้าคะพระชายา" สวี่จื่อลู่ร้องไห้อยู่ข้าง ๆ เตียง
"ตอนนี้จวนถูกสั่งกักบริเวณหมอหลวงที่ส่งมาจากวังก็ไม่มาตรวจรักษาพระชายาเลย ข้าจะออกไปตาหมอหรือซื้อยาก็ไปไม่ได้"
"พระชายาได้โปรดฟื้นขึ้นมาสั่งการข้าทีว่าข้าควรทำอย่างไร"
สวี่จื่อลู่ร้องไห้สะอึกสะอื้นนางรักพระชายามาก เพราะทั้งจวนองค์ชายหกมีเพียงพระชายาที่ดีกับนาง พระชายาเอ็นดูนางจึงให้นางมาเป็สาวใช้คนสนิทคอยปรนนิบัติอยู่ข้างกาย
ในขณะเดียวกันหลี่ห่าวหรานอาการของเขาขึ้นดีขึ้นมากจนเกือบจะหายดีแล้ว ชายผู้เป็สวามีของเ้าหนิงเอ๋อกลับไม่โผล่หน้ามาเยี่ยมจ้าวหนิงเอ๋อเลย เขาคอยอยู่เคียงข้างคอยดูแลอู๋ซิงเยว่
"องค์ชายซิงเยว่เจ็บเหลือเกินเ้าค่ะ" อู๋ซิงเยว่ทำตัวน่าสงสารเรียกร้องความเห็นใจ
"หมอหลวง!! มาดูอาการนางที" หลี่ห่าวหรานสั่งด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด หมอหลวงก็รีบนำยาเข้ามาให้อู๋ซิงเยว่ดื่มทันที
หลี่ห่าวหรานรู้สึกเห็นใจอู๋ซิงเยว่เป็อย่างมาก เขาจึงคอยอยู่ดูแลเธอไม่ห่างท่ามกลางสถานการณ์ที่น่าหนักใจ ส่วนอู๋ซิงเยว่จึงใช้โอกาสที่หลี่ห่าวหรานคอยมาหามาดูแลนางพูดเป่าหูหลี่ห่าวหราน ยุยงให้เขาหมางเมินจ้าวหนิงเอ๋อ ซึ่งหลี่ห่าวหรานที่หลงนางอยู่แล้วจึงชื่อคำนางโดยง่ายไร้ข้อกังขา
อู๋ซิงเยว่แอบหวังว่าต่อไปนี้จะสามารถทำให้หลี่ห่าวหรานไม่สนใจเ้าหนิงเอ๋อ นางจะคอยยุยงให้หลี่ห่าวหรานไม่ยอมส่งหมอไปช่วยรักษาอาการของจ้าวหนิงเอ๋อ จ้าวหนิงเอ๋อนางจะได้อาการหนักและตายไปได้สักที
"ท่านไม่ต้องห่วงพระชายาหรอกเ้าค่ะ นางเคยฟื้นตัวแข็งแรงจากอาการป่วยได้ในสามวัน อีกไม่นานนางก็คงหายดีแล้ว มีเพียงแต่ข้าพี่มีาแจากการโดนโบยไปทั่วตัว ไม่รู้ว่าข้าจะหายดีเมื่อไหร่ อาการาเ็ของไข้ยังหนักอยู่เลย ให้หมอหลวงที่ฝ่าาส่งมาอยู่ที่เรือนของข้าเถอะเ้าค่ะ" อู๋ซิงเยว่เป้าหูหลี่ห่าวหรานตลอดเวลา
หลี่ห่าวหรานที่กำลังว้าวุ่นใจและเหนื่อยล้าจากการดูแลอู๋ซิงเยว่จึงเชื่อในคำพูดของนางโดยไม่ได้ไตร่ตรอง เขาเหนื่อยจนต้องกลับไปพักผ่อนที่เรือนใหญ่ ทิ้งเพียงแต่หมอหลวงไว้ให้ประจำเรือนของอู๋ซิงเยว่เท่านั้น
"สาแก่ใจข้ายิ่งนัก ในเมื่อไม่มีหมอไปดูอาการ แผลของนางก็คงจะไม่หาย นางคงจะเจ็บทรมานจนอาการทรุดแล้วก็ข้าของให้นางรีบตาย ๆ ไปเถิด" อู๋ซิงเยว่แสยะยิ้มเบา ๆ
หมอหลวงที่ถูกส่งมาให้ดูอาการองค์ชายหกและพระชายา แต่ก็ต้องได้มารักษาสาวใช้แทนแม้ว่าเขาจะไม่เต็มใจนักแต่ก็ขัดคำสั่งขององค์ชายหกไม่ได้ หากฝ่าารู้เข้าว่าเขาไม่ได้รักษาพระชายาแล้วพระชายาป่วยจนทรุดหนักล่ะก็ มีหวังเขาคงโดนตัดหัวเป็แน่
"ซือเจี้ยนเ้าช่วยส่งจดหมายนี้ไปให้องค์ชายสี่ที" หมอหลวงยื่นจดหมายให้ซือเจี้ยนแบบลับ ๆ
"ขอรับนายท่าน" ซือเจี้ยนรับจดหมายอย่างรู้งานว่าเขาควรทำอย่างไร
"จำไว้ทำอย่างลับ ๆ อย่าให้ผู้ใดล่วงรู้ข้อความในจดหมายนี้ได้" หมอหลวงกำชับหนักแน่น
ซือเจี้ยนรีบไปส่งจดให้หมายให้องค์ชายสี่ที่จวนทันที พอองค์ชายสี่ได้รับจดหมายเขาก็รีบชวนพระชายาโจวซูเม่ยมาเยี่ยมองค์ชายหกกับพระชายาทันที ทั้งสองคนมีเป้าหมายในการมาครั้งนี้คือมาช่วยดูอาการจ้าวหนิงเอ๋อ
"ท่านพี่ข้าเป็ห่วงหนิงเอ๋อยิ่งนักกลัวว่านางจะไม่รอด" โจวซูเม่ยกังวลอย่างหนัก
"ซูเม่ยเชื่อข้าเถิด หนิงเอ๋อจะต้องรอด เราต้องช่วยนางทันแน่" หลี่ซีห่าวปลอบใจโจวซูเม่ย
"เช่นนั้นท่านพี่รีบให้รถมาวิ่งเร็วๆได้หรือไม่ข้ากังวลใจจริง ๆ นะเ้าคะ" โจวซูเม่ยเอ่ยขอร้องซึ่งหลี่ซีห่าวก็รับคำ
วันเวลาผ่านไป อาการของเ้าหนิงเอ๋อก็แย่ลงเรื่อย ๆ นางมีไข้สูงและอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ ผ่านมาห้าวันแล้วนางยังไม่ได้สติเลย สาวใช้ข้างกายพยายามหาทางช่วยเ้านายของนางอย่างเต็มที่ นางรู้ดีว่าหากปล่อยให้พระชายาอาการเป็เช่นนี้ต่อไปเรื่อย ๆ พระชายาของนางอาจจะไม่รอด
"พระชายาหากข้าออกไปตามท่านหมอมารักษาท่าน แล้วข้าโดนโทษปะาที่ขัดรับสั่งฝ่าา พระชายาอย่าโกรธข้าเลยนะเ้าคะที่ข้าไม่ได้รับใช้พระชายาอีก ...ไม่นะหากข้าตายไปแล้วใครจะมาต้มยา ป้อนยา คอยดูแลพระชายาให้หายให้ มีหวังพระชายาคงได้ตามค่าไปถึงยมโลกแน่" สวี่จื่อลู่สติแตก ทำอะไรไม่ถูก
สวี่จื่อลู่ตั้งสติได้จึงตัดสินใจที่จะไปหาหลี่ห่าวหรานที่เรือนใหญ่เพื่อขอความช่วยเหลือจากเขา เป็เวลาเดียวกันกับพี่องค์ชายสี่และพระชายาโจวซูเม่ยมาที่จวนพอดี สวี่จื่อลู่จึงตัดสินใจเข้าไปขอความช่วยเหลือจากองค์ชายสี่ที่เก่งด้านการแพทย์แทน
"องค์ชายสี่ได้โปรดเถอะเ้าค่ะ ช่วยไปดูอาการของพระชายาจ้าวหนิงเอ๋อได้หรือไม่ ตอนนี้พระชายามีไข้ อาการทรุดหนักหมดสติไปห้าวันแล้วยังไม่ฟื้นขึ้นมาเลย ข้าเป็ห่วงพระชาเป็อย่างมากกลัวว่านางจะเป็อันตรายถึงชีวิต ได้โปรดเถอะนะเ้าคะ ได้โปรดไปดูอาการพระชายาที" สวี่จื่อลู่ขอร้องอ้อนวอนทั้งน้ำตา
องค์ชายสี่กับพระชายาโจวซูเม่ยใเป็อย่างมาก ไม่ทันที่ทั้งสองคนจะได้นั่งที่ห้องรับแขก ก็ต้องรีบตามสวี่จื่อลู่ไปที่เรือนเล็กท้ายจวนริมน้ำทันที หลี่ห่าวหรานจึงเริ่มรู้สึกตัวที่เขาละเลยจ้าวหนิงเอ๋ออีกแล้ว จนตอนนี้เกิดเื่กับจ้าวหนิงเอ๋อก็เพราะเขา ทำไมเขาถึงได้มัวแต่หมกมุ่นห่วงใยแต่อู๋ซิงเยว่จนลืมใส่ใจจ้าวหนิงเอ๋อกันแน่
"เหตุใดหนิงเอ๋อถึงได้มาอยู่ในเรือนเล็กที่ห่างไกลขนาดนี้กันล่ะ หนิงเอ๋อเป็ถึงพระชายาควรจะอยู่ที่เรือนใหญ่ไม่ใช่หรือ"
โจวซูเม่ยถามสาวใช้คนสนิทของจ้าวหนิงเอ๋อ สาวใช้ได้แต่ตอบไปอ้อม ๆ ว่าพระชายาของนางชอบอยู่อย่างสันโดษ แต่โจวซูเม่ยก็พอเข้าใจสถานการณ์ของจ้าวหนิงเอ๋อได้ทันที นางได้แต่สงสารจ้าวหนิงเอ๋อ และนางรู้สึกโชคดีมากที่องค์ชายสี่มีชายาเพียงคนเดียว
องค์ชายสี่ตรวจดูอาการจ้าวหนิงเอ๋อและจัดยาให้จ้าวหนิงเอ๋อชุดใหญ่ บอกสาวใช้ที่อยู่ข้าง ๆ ว่านางไม่เป็อะไรมากเพียงแต่โดนพิษเย็นจึงทำให้นางมีไข้ และด้วยร่างกายที่อ่อนแอจึงอาการทรุดได้ง่าย ส่วนแผลที่โดนโบยเริ่มดีขึ้นแล้ว อีกไม่กี่วันแต่ก็คงจะหายสนิท
"ขอบคุณองค์ชายสี่กับพระชายาโจวซูเม่ยที่มาช่วยดูอาการพระชายาจ้าวหนิงเอ๋อนะเ้าคะ ข้าติดหนี้บุญคุณท่านทั้งสองแล้วหากมีโอกาสข้าจะตอบแทนอย่างแน่นอนเ้าค่ะ"
สวี่จื่อลู่ได้แต่ก้มหัวคำนับขอบคุณองค์ชายสี่กับพระชายาโจวซูเม่ยที่ยอมมาช่วยรักษาพระชายาของนาง
"อย่าคิดมากเลย นี่ถือเป็เื่เล็กน้อยเท่านั้น" องค์ชายสี่หลี่ซีห่าวเอ่ย
จากนั้นองค์ชายสี่ก็ออกไปคุยส่วนตัวกับน้องชายข้างนอกเรือน ทั้งสองคนเดินมาคุยกันที่ศาลาริมสระน้ำที่อยู่ใกล้ ๆ เรือนของเ้าหนิงเอ๋อ
"เหตุใดหนิงเอ๋อถึงได้มาอยู่ที่เรือนเล็กเช่นนี้ได้" หลี่ซีห่าวโมโหอย่างหนัก
"เสด็จพี่ก็รู้ว่าข้ากับนางไม่ได้รักกันจึงแยกเรือนกันอยู่ ข้าผิดอะไรอย่างนั้นหรือ" หลี่ห่าวหรานตอบมาอย่างหน้าไม่อายทำให้หลี่ซีห่าวสุดจะทน
"นางอยู่ในเรือนเล็กเช่นนี้ยังไม่พอแล้วเหตุใดยังต้องมาอยู่ในห้องหนังสืออีก ข้าอยากรู้จริง ๆ เ้าคิดอะไรอยู่กันแน่" หลี่ซีห่าวคาดครั้นเอาคำตอบ
"คือเื่นี้มันยาวข้าพูดวันเดียวก็คงจะไม่จบ" หลี่ห่าวหรานอิดออดไม่อยากจะบอกเรื้องนี้ให้พี่ชายได้รู้
"ได้!! แล้วเหตุใดหมอหลวงที่เสด็จพ่อส่งมาให้รักษาเ้ากับหนิงเอ๋อถึงไม่ได้มารักษาหนิงเอ๋อเลย ทั้งสี่วันที่ผ่านมาหมอหลวงหายไปอยู่ที่ใดกัน" หลี่ซีห่าวพูดด้วยความโกรธ
"ข้าเป็คนให้หมอหลวงอยู่ดูอาการอู๋ซิงเยว่เอง ที่หมอหลวงไม่ได้มาดูอาการหนิงเอ๋อ เพราะข้าคิดว่านางได้กินยาที่ท่านมอบให้ข้าตอนอยู่ในวังแล้วอาการคงไม่หนักไม่น่าจะเป็อะไรมาก" หลี่ห่าวหรานตอบอย่างหน้าตาเฉย ทำให้หลี่ซีห่าวกำหมัดแน่นเตรียมพร้อมจะชกไปที่ใบหน้าของน้องชายแต่เขาก็สามารถควบคุมความโกรธของเขาเอาไว้ได้ทัน
"เหลวไหล!! ยานั่นต้มกินได้แค่วันเดียวเท่านั้นนะหนิงเอ๋อจะดีขึ้นได้อย่างไร ถึงหนิงเอ๋อจะอาการน้อยหรืออาการหนักก็ต้องให้หมอหลวงมาตรวจดู แต่เ้ากลับส่งหมอหลวงไปประจำอยู่ที่เรือนของสาวใช้ หากเสด็จพ่อรู้เื่นี้เข้าเ้ารู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น หมอหลวงคงจะถูกตัดหัวเป็แน่ เ้าช่วยใช้สมองคิดหน่อยได้หรือไม่" หลี่ซีห่าวสุดจะทนแล้วจริง ๆ เขาจึงต่อยหน้าหลี่ห่าวหรานไปเต็มแรง
"เสด็จพี่ข้าคิดไม่รอบคอบเอง เสด็จพี่อย่าได้โมโหข้าเลยนะ ข้าสำนึกผิดแล้วจริง ๆ" หลี่ห่าวหรานใที่หลี่ซีห่าวโกรธเขาถึงขั้นต่อยหน้า นั่นแสดงให้เห็นว่าเื่ที่เขาทำน่าจะผิดมากจริง ๆ เพราะหลี่ซีห่าวจิตใจดีเขาไม่โกรธใครง่าย ๆ ยิ่งถึงขั้นลงไม้ลงมือเช่นนี้ยิ่งไม่มีเลย
"ห่าวหรานเ้าจะรักสาวใช้ก็รักไปแต่ไม่ใช่ลุ่มหลงนางจนไม่รู้จักถูกผิดเช่นนี้ หากเ้าทำอะไรผิดพลาดชายาของเ้าคือผู้ที่รับผิดไปด้วยกันกับเ้า เ้ารู้เื่นี้หรือไม่!! หากมันเป็เื่ร้ายแรงจนถึงขั้นปะา เ้าอาจจะรอดแต่นางกับตระกูลของนางคงไม่รอด เกียรติของตระกูลนางที่สร้างคุณงามความดีเอาไว้กำลังจะถูกเ้าทำลายแล้ว!!"
"เสด็จพี่คือข้า..."
องค์ชายสี่ไม่รอฟังคำแก้ตัวของน้องชายเขาเดินจากไปในทันทีด้วยอารมณ์โมโห หลี่ห่าวหรานสำนึกผิด เขาจะรู้ตัวว่าเขาทำผิดแต่ก็ต่อเมื่อหลังจากเื่เกิดไปแล้วเสมอ เหตุใดก่อนที่จะเกิดเื่เขาถึงไม่มีสติไตร่ตรองก่อนที่จะตัดสินใจกันนะ
1K
