คุณหนูลิน เจอ(ของ)ดี

    ตอนที่ 10 ของที่ระลึก (1)

            ตอนที่ 10 ของที่ระลึก (1)

            ลินสะดุ้งตื่นขึ้นมาในห้องเดิม มองไปรอบห้องก็ไม่เจอแม็คร่างกายของเธอสะอาดสะอ้านกว่าที่จำได้เมื่อเช้า คราบน้ำกามคราบน้ำลายถูกเช็ดออกไปหมดแต่ร่างกายเธอกลับไม่มีเสื้อผ้าห่อหุ้มอยู่แม้แต่ชิ้นเดียวจึงลุกไปหยิบเสื้อผ้าตัวเมื่อคืนมาสวมใส่เหมือนเดิม มองไปที่หน้าต่างก็พบว่าตอนนี้ภายนอกมันมืดลงไปแล้วจึงเดินไปที่กระเป๋าหยิบมือถือขึ้นมาดูก็พบว่าตอนนี้เป็๞เวลา 2 ทุ่ม 10 นาทีแล้วมองผ่านกระเป๋าที่ถูกวางอยู่บนโต๊ะเล็กๆข้างเตียงก็เห็นกางเกงในจีสตริงทีแบ็คซีทรูลายลูกไม้สีดำวางไว้กับกระดาษแผ่นนึงข้อความบนกระดาษแผ่นนั้นเขียนว่า

            ‘ผมไปทำงานแล้วนะ กางเกงในของคุณเสี่ยหลุยส์มันคงเก็บเอาไปดมแล้วแหล่ะผมเลยซื้อตัวใหม่มาให้คุณ จะใส่ก็ใส่ถ้าไม่ใส่ก็วางทิ้งไว้

            ป.ล. ผมเลิกงาน 5 ทุ่ม ถ้าคุณติดใจ อยู่รอผมที่นี่เราจะได้มีความสุขกันอีกทั้งคืน

            ป.ล.ล. แล้วก็ถ้าคุณไปแจ้งตำรวจเ๱ื่๵๹เมื่อคืนผมจะเอารูปกับคลิปของคุณไปปล่อยลงอินเทอร์เน็ต

            รักนะจ๊ะ ลินจ๋า’

            พออ่านจบคุณหนูลินก็ขยำกระดาษแผ่นนั้นโยนทิ้งไปทันทีไอ้เลวเอ๋ย แกกล้าแบล็คเมล์ฉันหรอ ฉันจะไปฟ้องคุณพ่อให้เอาคนมากระทืบแกแล้วก็กางเกงในตัวนี้มันลามกสิ้นดี เชอะ รสนิยมของแกคงจะชอบอะไรแบบนี้สินะ ไอ้หื่นเอ๋ยแล้วแกคิดว่าคนอย่างฉันจะรอแกเหรอแกนี่มันหลงตัวเองจริงๆ ฉันจะกลับบ้านไปฟ้องคุณพ่อ ไอ้ชั่ว

            คุณหนูลินหยิบกระเป๋าแล้วรีบเดินตรงไปที่ประตูทันที

            แต่ เอ๊ะ! ถ้าเราเดินออกไปทั้งๆที่ไม่ได้ใส่กางเกงในอย่างนี้คงจะไม่ดีแน่ก็ได้ ฉันจะใส่กางเกงในลามกนั่นก็ได้ ชิ

            แล้วคุณหนูลินก็เดินกลับมาหยิบกางเกงในตัวนั้นมาใส่แล้วก็เดินออกจากห้องนั้นทันที พอออกมาจากห้องก็พบกับทางเดินของตึกที่กว้างโล้งโจ้ง และไร้ซึ่งผู้คนอีกเช่นเคย ชั่วเวลานั้น ภาพที่แม็คเปิดประตูห้องออกกว้างจับแขนแล้วกระหน่ำซอยเธอจากข้างหลังทั้งยังบังคับให้เธอกลั้นเสียงก็ผุดขึ้นมาในหัวบ้าเอ๋ย เราจะไปคิดเ๹ื่๪๫อย่างนั้นทำไม มันผ่านไปแล้ว เราจะกลับบ้านไปฟ้องคุณพ่อลินเดินลงมาถึงใต้ตึกก็พบรถของตัวเองจอดอยู่จึงขับตรงไปที่บ้านทันที

            พอกลับมาถึงก็พบเพียงแม่บ้านกับคนใช้มาต้อนรับเท่านั้น

            “คุณผู้ชายกับคุณผู้หญิงไปทำธุระเร่งด่วนที่ต่างประเทศ๻ั้๫แ๻่คืนวันศุกร์วันพุธถึงจะกลับน่ะค่ะ แล้วคุณหนูหายไปไหนมาทั้งคืนคะ สาเป็๞ห่วงคุณหนูมากๆเลย” แม่บ้านร่างท้วมถามด้วยความเป็๞ห่วงแต่คำถามนั้นกลับทำให้ภาพเมื่อคืนผุดขึ้นมาในหัวของลินอีกครั้ง

    “ไม่ต้องยุ่ง เ๱ื่๵๹ของฉัน ฉันจะเข้านอนแล้ว” พูดจบก็เดินตรงไปที่ห้องนอนทันที