หลังจากออกจากถ้ำและกลับสู่เมืองชิงหยุน เซียวหานกลับไปยังกระท่อมไม้เก่าของพ่อบุญธรรม ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป กลิ่นอับของสมุนไพรและเสียงไอแห้ง ๆ ดังขึ้น พ่อบุญธรรมของเขานอนซูบผอมอยู่บนฟูกเก่า สีหน้าซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด
"พ่อบุญธรรม!" เซียวหานรีบเข้าไปพยุงร่างของชายชรา "ท่านเป็อะไรไป?"
ชายชราเงยหน้ามองเขาด้วยรอยยิ้มอ่อนแรง "หานเอ๋อ...เ้ากลับมาแล้วหรือ? ข้าไม่เป็ไร แค่ร่างกายอ่อนแอลงไปบ้างเท่านั้น..."
แต่เซียวหานรู้ดีว่าอาการของพ่อบุญธรรมไม่ได้แค่ 'อ่อนแอลง' เขาตรวจชีพจรของชายชราและพบว่าเส้นลมปราณของเขาติดขัด พลังชีวิตอ่อนลงจนน่าเป็ห่วง
"ท่านอดทนไว้นะ ข้าจะช่วยท่านเอง!" เซียวหานกัดฟันแน่น ดวงตาเปล่งประกายมุ่งมั่น เขานึกถึง ตำราปรุงโอสถในตำนาน ที่ได้รับมาในถ้ำ หากเขาสามารถปรุงโอสถสมานลมปราณได้ พ่อบุญธรรมของเขาอาจมีโอกาสฟื้นตัว
เซียวหานเข้าไปในห้องเก็บของและพบหม้อปรุงโอสถเก่า ๆ แม้จะเป็ของเก่าที่ถูกทิ้งมานาน แต่มันยังพอใช้งานได้ เขาหยิบตำราออกมาเปิดอ่านอย่างละเอียดก่อนจะเลือกโอสถที่เหมาะสม
"โอสถฟื้นฟูลมปราณระดับต่ำ: ใช้รากโสม์ ใบจันทร์เงิน และน้ำตาครามเป็วัตถุดิบหลัก"
"ข้าต้องหาส่วนผสมเหล่านี้ให้ได้" เขาพึมพำก่อนจะรีบออกไปตามหาสมุนไพรจากป่ารอบเมือง
เซียวหานใช้เวลาทั้งคืนปีนป่ายขึ้นเขา เดินฝ่าดงป่าอันมืดมิดเพื่อหาสมุนไพรที่้า เขาจำรายละเอียดจากตำราได้แม่นยำ และด้วยประสบการณ์การเอาตัวรอดในป่ามาั้แ่เด็ก เขาสามารถรวบรวมวัตถุดิบทั้งหมดได้ครบถ้วน
กลับมาถึงกระท่อม เขาหยิบหม้อปรุงโอสถขึ้นตั้งไฟ ปรับอุณหภูมิให้เหมาะสมก่อนจะค่อย ๆ ใส่สมุนไพรลงไปตามลำดับที่ตำรากำหนด
ฟู่มม! ควันสีเขียวอ่อนพวยพุ่งขึ้นจากหม้อ ขณะที่กลิ่นหอมของโอสถค่อย ๆ กระจายไปทั่วห้อง เซียวหานใช้พลังควบคุมเปลวไฟอย่างแม่นยำ เขารู้ดีว่าหากอุณหภูมิผิดเพียงนิดเดียว ยาจะพังทันที
สามชั่วยามผ่านไป...
"สำเร็จแล้ว!" เซียวหานมองโอสถเม็ดกลมสีฟ้าอ่อนที่ลอยอยู่ในหม้อ มันเปล่งแสงเรืองรองเล็กน้อย บ่งบอกถึงพลังที่แฝงอยู่ภายใน
เซียวหานรีบกลับไปที่ฟูกของพ่อบุญธรรม ยกโอสถขึ้นมาและช่วยประคองเขาให้ดื่ม
"นี่คือโอสถฟื้นฟูลมปราณที่ข้าปรุงขึ้น ท่านต้องกินมันเดี๋ยวนี้!"
ชายชรามองเขาด้วยความประหลาดใจ "เ้า...เ้าปรุงโอสถได้แล้วหรือ?"
"ข้ายังไม่เก่งพอ แต่ข้าเรียนรู้มาบ้าง ท่านต้องลองดู" เซียวหานกล่าวอย่างหนักแน่น
พ่อบุญธรรมพยักหน้าและรับโอสถเข้าปาก เพียงไม่นาน ลมหายใจของเขาก็เริ่มมั่นคงขึ้น สีหน้าซีดเซียวเริ่มกลับมามีชีวิตชีวา
"มันได้ผล...!" ชายชราพึมพำ ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
เซียวหานถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ท่านต้องพักผ่อนให้มากขึ้น ไม่นานท่านจะกลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม!"
หลังจากเหตุการณ์นี้ เซียวหานรู้แล้วว่าการปรุงโอสถไม่ใช่แค่เื่ของตำรา แต่มันต้องอาศัยทั้ง พลังจิต สมาธิ และการควบคุมพลังลมปราณ เขาตัดสินใจว่าจากนี้ไป เขาจะฝึกฝนศาสตร์แห่งการปรุงโอสถควบคู่ไปกับวิทยายุทธ์ของตนเอง
"ข้าจะไม่เพียงเป็จอมยุทธ์ที่แข็งแกร่ง แต่ข้าจะเป็ปรมาจารย์แห่งโอสถด้วย!" เขากล่าวกับตัวเอง พร้อมกับจ้องมองไปยังตำราในมืออย่างแน่วแน่
เส้นทางของเขาเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น... และจากนี้ไป ไม่มีสิ่งใดที่จะหยุดยั้งเขาได้อีกแล้ว!
129K
