เจ้าสาวมือใหม่แห่งสกุลลู่

        “ตั้งแต่ฉันกับแม่ย้ายเข้าบ้านตระกูลซูเธอก็เอาแต่ขับไล่และกลั่นแกล้งพวกเรา แม่บอกฉันว่าคงเป็นเพราะเธอยังทำใจเรื่องที่เพิ่งเสียแม่ไปไม่ได้ ให้ฉันยกโทษให้เธอ เห็นใจเธอเดี๋ยวพอเวลาผ่านไปทุกอย่างก็คงดีขึ้น”

        ซูหยวนหยวนร้องไห้โฮร่างผอมบางที่ยืนอยู่ตรงหน้าซูเจี่ยนอันสะอึกสะอื้นจนตัวสั่น ดูอย่างไรก็เหมือนหญิงสาวที่ทนถูกกลั่นแกล้งรังแกมานานหลายปีทำให้คนที่เห็นอดสงสารไม่ได้

        ซูเจี่ยนอันมองตาเธอใช้มาสคาร่ายี่ห้ออะไรเนี่ย บีบน้ำตาร้องไห้เสียเหมือนจริงขนาดนี้ยังไม่เลอะสักนิด

        “แต่ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีเธอก็ยังเหมือนเดิม” ซูหยวนหยวนยังคงร้องไห้ระบายความเจ็บช้ำต่อไป“เธอไม่เปลี่ยนไปเลย ที่แม่เธอตายไม่เกี่ยวกับแม่ฉันสักนิดแต่เธอกลับเอาความโกรธแค้นมาลงที่แม่ฉันจนหมด เธอจะรังแกฉันฉันไม่ว่าแต่ทำไมเธอต้องมาดูถูกแม่ฉันต่อหน้าทุกคนในที่แบบนี้ด้วย! พี่เจี่ยนอัน ไม่สิฉันจะไม่เรียกเธอว่าพี่สาวอีกแล้ว ซูเจี่ยนอัน เธอทำเกินไปแล้วนะ!”

        “ฉันเคยบอกเธอตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอว่าแม่ฉันมีลูกแค่สองคนคือฉันกับพี่ชาย ฉันไม่มีน้องสาว”สายตาของซูเจี่ยนอันเต็มไปด้วยความประชดประชัน “เธอเพิ่งเข้าใจหรือไง”

        เฮอะพี่สาวอะไรกัน เวลาไม่มีคนอื่นอยู่ ไม่จำเป็นต้องแกล้งทำเป็นแสนดีหลอกชาวบ้านซูหยวนหยวนเรียกชื่อแซ่เธอ ด้วยน้ำเสียงอย่างกับตัวเองต่างหากที่เป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลซูตัวจริง

        “เธอ...”น้ำตาของซูหยวนหยวนยิ่งไหลออกมา “เธอจะใจดำเกินไปแล้ว”

        ซูเจี่ยนอันยิ้ม“เจี๋ยงเสวี่ยลี่แม่ของเธอรู้อยู่เต็มอก ว่าซูหงเยวี่ยนมีลูกมีเมียแล้วแต่ก็ยังจะแอบคบกับเขาเป็นสิบๆ ปีจนมีเธอ ตอนที่อาการของแม่ฉันทรุดหนักที่สุดแม่เธอกลับพาเธอเข้ามาที่บ้าน แล้วบอกว่าพ่อฉันมีอีกบ้านมาโดยตลอดหลายปีที่ผ่านมาแม่ฉันกระทบกระเทือนจิตใจอย่างมาก จนท่านทรุดหนักกว่าเก่าและจากฉันไป ซูหยวนหยวนเธอยังกล้าบอกว่าแม่เธอไม่เกี่ยวข้องกับการตายของแม่ฉันอีกงั้นเหรอที่จริงแล้วพวกเธอสามคนนั่นแหละคือฆาตกร”

        “ไม่ใช่นะ...”น้ำตาของซูหยวนหยวนยังคงไหลเป็นทางดูน่าสงสารจับใจ “ไม่ใช่แบบนั้นนะเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับแม่ฉันสักนิด”

        ซูเจี่ยนอันยิ้มเย็นอย่างไม่อาจทนอีกต่อไป

        “พอได้แล้วซูหยวนหยวน เลิกแสดงสักที”

        “พี่เขยคะ”จู่ๆ ซูหยวนหยวนก็วิ่งเข้าไปหาลู่เป๋าเหยียน “พี่เห็นหรือยังว่าพี่เจี่ยนอันเป็นคนยังไง เธอไม่ใช่คนดีเหรอนะ เธอ...”

        “คุณหนูซู”ลู่เป๋าเหยียนพูดขัดซูหยวนหยวนเสียงเย็น “ผมรู้นิสัยของภรรยาผมดีกว่าคุณ”

        “...”ซูหยวนหยวนอึ้งไปเสียจนลืมร้องไห้

        “แต่ว่ามีอยู่เรื่องหนึ่งที่เราคงต้องเคลียร์กัน” ลู่เป๋าเหยียนมองซูหยวนหยวนด้วยสายตาเย็นเยียบเจือความน่ากลัว

        ซูหยวนหยวนเริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี“เรื่องอะไรคะพี่เขย มีเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า”

        “การที่คุณปล่อยข้อมูลและรูปภาพของซูเจี่ยนอันลงบนอินเทอร์เน็ตเป็นเรื่องเข้าใจผิด?”

        ซูหยวนหยวนหน้าซีดเผือดเธอถึงกับพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ถลึงตามองซูเจี่ยนอัน

        เรื่องที่ซูเจี่ยนอันโดนตามล่าหลายคนยังคงจำได้แต่นึกไม่ถึงเลยว่า คนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดจะเป็นซูหยวนหยวน

        คราวนี้ภาพลักษณ์อันน่าสงสารของซูหยวนหยวนพังทลายลงภายในพริบตา

        “ดูไม่ออกเลยนะว่าเธอคนนี้จะร้ายขนาดนี้...”

        “เฮ้อเมื่อกี้ยังพูดพี่คะพี่ขาอยู่เลย ฉันเกือบจะโดนเธอหลอกแล้วไหมล่ะ”

        “ยัยแพศยา!”

        ...

        ซูหยวนหยวนได้ยินคำวิจารณ์ด่าทอเธอต่างๆนานา เธอกำมือแน่นด้วยความโกรธ ใบหน้าขาวซีดของเธอบิดเบี้ยวเสียจนไม่น่ามอง

        เธออุตส่าห์สมัครไอดีใหม่เพื่อแฉเรื่องนี้โดยเฉพาะนึกไม่ถึงเลยว่าจะมีคนจับได้

        ลู่เป๋าเหยียนหันมาถามซูเจี่ยนอันด้วยน้ำเสียงห่วงใยอย่างรักใคร่

        “จะให้จัดการยังไงดี”

        “ฉันไม่อยากเห็นเธออีก”ซูเจี่ยนอันตอบ

        ลู่เป๋าเหยียนพยักหน้าไม่นานก็มีตำรวจสองนายเดินเข้ามาหาซูหยวนหยวนและชูบัตรประจำตัว

        “คุณหนูซูคุณเปิดเผยข้อมูลส่วนตัวของบุคคลอื่นโดยมิชอบ ช่วยตามพวกผมไปให้ปากคำที่โรงพักด้วยครับ”

        “ฉันไม่ได้...”ซูหยวนหยวนเริ่มกลัวขึ้นมา “ฉันเปล่านะ”

        “เป็นการกระทำของคุณจริงหรือไม่เป็นหน้าของพวกเราที่จะสืบสวนครับ โปรดให้ความร่วมมือด้วยครับคุณหนูซู”

        ซูหยวนหยวนตั้งท่าเหมือนจะวิ่งหนีไปแต่นายตำรวจรั้งตัวเธอไว้ทัน

        “คุณหนูซูถ้าคุณยังขัดขืน ผมคงต้องใส่กุญแจมือนะครับ”

        จบคำซูหยวนหยวนหันมามองซูเจี่ยนอันอย่างตื่นตระหนก

        “ซูเจี่ยนอันเธอจะทำแบบนี้ไม่ได้ เธอจะจับฉันส่งตำรวจไม่ได้นะ”

        ซูเจี่ยนอันเคลื่อนตัวมาหยุดลงตรงหน้าซูหยวนหยวนมองเธอด้วยสายตาเย็นชา

        “เธอก่อกวนฉันมาตั้งหลายครั้งมีครั้งไหนที่ฉันยอมปล่อยเธอไปบ้างล่ะ”

        ซูหยวนหยวนถึงกับคอตกอย่างหมดแรงนายตำรวจอาศัยโอกาสนั้นรีบพาเธอออกจากห้องจัดเลี้ยงไปเจี๋ยงเสวี่ยลี่เองก็วิ่งตามไปติดๆ

        เมื่อเห็นลูกสาวตนถูกพาออกไปแบบนั้นโดยไม่มีใครคาดคิดมาก่อน ซูหงเยวี่ยนเดินไปหาซูเจี่ยนอันอย่างบันดาลโทสะ

        เพี้ยะ!เขาตบหน้าซูเจี่ยนอันอย่างเต็มแรง

        ความปวดแสบบนใบหน้าต่อให้เจ็บมากแค่ไหนก็คงไม่อาจเทียบได้กับความหมดหวังที่คืบคลานเข้ามาเต็มหัวใจของซูเจี่ยนอันในเวลานี้

        นัยน์ตาของลู่เป๋าเหยียนแผ่รังสีอันตรายออกมาเขารีบดึงเธอมาไว้ข้างหลังอย่างปกป้องรอยแดงที่เห็นเด่นชัดบนพวงแก้มขาวใสของเธอทำเอาเขาใจหาย

        บรรยากาศรอบตัวของเขาเย็นเยียบความหนาวสุดขั้วหัวใจปกคลุมไปทั่วห้องจัดเลี้ยง

        ทุกคนต่างรู้ดีว่าหากลู่เป๋าเหยียนโมโหขึ้นมาแล้วละก็ ผลลัพธ์นั้นน่าหวาดหวั่น

        แต่ขณะที่ทุกคนกลั้นใจรอชมผลลัพธ์ที่จะตามมาอยู่นั้นซูเจี่ยนอันกลับจับมือลู่เป๋าเหยียนไว้เชิงห้ามปรามแล้วเดินผ่านเขาไปหยุดตรงหน้าซูหงเยวี่ยน

        “ซูหงเยวี่ยนนับจากนี้ไป ฉันไม่ใช่ลูกของคุณ” สีหน้าของซูเจี่ยนอันเรียบสนิทแม้แต่น้ำเสียงก็ไม่สั่นสักนิด “ต่อจากนี้ พวกเราขาดกัน”

        ซูหงเยวี่ยนดูเหมือนจะเสียใจในการกระทำของตัวเองอยู่บ้างแต่ในตอนนั้นเอง เจี๋ยงเสวี่ยลี่ก็เดินร้องไห้กลับมาจากด้านนอก

        “ลูกสาวฉันถูกจับไปโรงพัก!”เจี๋ยงเสวี่ยลี่จ้องซูเจี่ยนอันอย่างกินเลือดกินเนื้อ “เพราะเธอทั้งหมดเป็นเพราะเธอ!”

        พูดจบเธอก็ง้างมือเตรียมจะตบซูเจี่ยนอัน

        ลู่เป๋าเหยียนรีบคว้ามือเจี๋ยงเสวี่ยลี่ทันใดถังอวี้หลันเห็นดังนั้นจึงรีบพูดขึ้นว่า

        “คุณซูคุณนายซู ในฐานะที่ฉันเป็นแม่งานในครั้งนี้ หากพวกคุณก่อความวุ่นวายคงต้องขอเชิญให้กลับออกไป ที่นี่ไม่ต้อนรับพวกคุณ”

        ซูหงเยวี่ยนทนอยู่ต่อไปไม่ไหวจึงรีบพาเจี๋ยงเสวี่ยลี่เดินออกไป

        แขกทั้งหลายเองก็ต่างรู้งานพวกเขาไม่ปล่อยให้บรรยากาศดูน่าอึดอัด ต่างคนต่างพากันคุยเล่นเฮฮาราวกับเมื่อครู่ไม่ได้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

        ลู่เป๋าเหยียนจูงซูเจี่ยนอันเดินไปที่ระเบียง

        ต่อให้ฟ้ามืดแต่เมืองนี้ก็ยังคงไม่หลับใหลตึกสูงที่เปิดไฟเรืองรองตรงเขตเศรษฐกิจฝั่งตรงข้ามแม่น้ำ เขตที่อยู่อาศัยหรูหราที่ดูงดงามของฝั่งนี้ไม่ไกลกันนักก็เป็นถนนคนเดินที่ขายของนานาชนิดดูคึกคักสนุกสนาน

        ซูเจี่ยนอันยืนมองภาพตรงหน้าพลางคิดว่าเมืองนี้เป็นเมืองที่ไม่ปล่อยให้ใครหยุดนิ่งเสียจริง

        ลู่เป๋าเหยียนยกมือลูบแก้มที่ยังคงมีรอยแดงของเธอเบาๆ

        “ยังเจ็บมากหรือเปล่า”

        “ไม่เจ็บแล้วล่ะ”ซูเจี่ยนอันเท้าแขนกับที่กั้นระเบียง พูดอย่างไม่ใส่ใจ“ฉันกำลังหาเหตุผลมาตัดขาดกับเขาอยู่เลยความจริงฉันอยากจะทำแบบนี้ตั้งแต่ตอนที่แม่ฉันเสียแล้วด้วยซ้ำ”

        เก้าปีแล้วช่วงที่ผ่านมาไม่ใช่ว่าซูเจี่ยนอันไม่มีโอกาสตัดสัมพันธ์พ่อลูกกับซูหงเยวี่ยนเพียงแต่เธอยังไม่ได้พูดมันออกมา เธอลังเลอะไรอยู่นั้น ลู่เป๋าเหยียนรู้ดีแต่ทว่าฟางเส้นสุดท้ายแห่งความหวังของซูเจี่ยนอันถูกฝ่ามือเดียวของซูหงเยวี่ยนทำลายเสียแหลกไม่มีชิ้นดี

        ถึงแม้ฤดูร้อนจะใกล้เข้ามาแล้วแต่ตอนกลางคืนก็ยังมีลมเย็นพัดมาอยู่บ้างเพราะส้นสูงเปลือยหน้าเท้าที่สวมอยู่ทำให้ซูเจี่ยนอันเริ่มรู้สึกหนาวขึ้นมาเธอจึงยกมือขึ้นกอดอกเพิ่มความอบอุ่นให้กับตัวเอง

        เมื่อเห็นดังนั้นลู่เป๋าเหยียนจึงถอดเสื้อนอกออก แล้วคลุมให้เธอ

        ซูเจี่ยนอันรู้สึกถึงความอุ่นวาบจากด้านหลังเธอหันกลับไปมองลู่เป๋าเหยียนอย่างประหลาดใจ แล้วจึงสวมเสื้อนอกของเขา

        “ขอบคุณนะ”

        เธอนึกว่าชีวิตนี้จะไม่ได้รับการปฏิบัติอย่างสุภาพบุรุษจากลู่เป๋าเหยียนเสียแล้ว

        “จริงสินายรู้ได้ยังไงว่าซูหยวนหยวนเป็นคนทำ”

        “ฉันสืบมา”

        คืนวันเกิดเรื่องเขาให้เสิ่นเยว่ชวนไปสืบหาตัวคนทำ ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ได้ IP ของคนร้ายมา ปรากฏว่าเป็นที่อยู่ของบ้านตระกูลซู ซูหยวนหยวนเป็นคนทำ

        “เธอก็รู้ว่าซูหยวนหยวนเป็นคนทำ?”

        หนึ่งเดือนที่ผ่านซูเจี่ยนอันไม่เห็นพูดอะไร เขานึกว่าเธอไม่รู้เรื่องเสียอีก

        “แน่นอนว่าฉันรู้”ซูเจี่ยนอันกระชับเสื้อนอกของเขาให้แน่นขึ้นพลางสูดกลิ่นกายที่คุ้นเคย“นอกจากลั่วเสี่ยวซี มีไม่กี่คนที่รู้ข้อมูลส่วนตัวฉันละเอียดขนาดนั้นรูปที่แชร์ออกไปก็เป็นรูปสมัยม.ปลายที่วางอยู่ที่บ้านตระกูลซูซูหงเยวี่ยนไม่มีทางทำเรื่องพวกนี้ เจี๋ยงเสวี่ยลี่เล่นเน็ตไม่เป็นคนเดียวที่โกรธเกลียดฉันตั้งแต่เด็กจนทำเรื่องแบบนี้ได้ก็เหลือแค่ซูหยวนหยวน”

        ลู่เป๋าเหยียนขมวดคิ้ว“เกลียดตั้งแต่เด็ก?”

        “ทำไงได้”ซูเจี่ยนอันแบมือพลางทำหน้าช่วยไม่ได้ “คนเราพอเก่งมากไปเพอร์เฟคไปก็มักถูกอิจฉา”

        ลู่เป๋าเหยียนยิ้มนิ้วเรียวยาวค่อยๆ จับหน้าของเธอให้หันกลับมา แก้มด้านขวาของเธอเริ่มบวมขึ้นแล้ว

        “กลับไปประคบน้ำแข็งด้วยนะ”

        แสงไฟจากริมแม่น้ำที่ส่องสะท้อนใบหน้าลู่เป๋าเหยียนยิ่งทำให้เขาดูหล่อกว่าครั้งไหนๆซูเจี่ยนอันถามออกไปแบบไม่คิดอะไร

        “ลู่เป๋าเหยียนนายเองก็น่าจะโดนคนเกลียดมาเยอะล่ะสิ”

        ลู่เป๋าเหยียนเลิกคิ้ว“พวกเขาไม่กล้าหรอก”

        ไม่กล้า? ที่ไม่กล้าเพราะไม่มีใครเก่งกว่าเขา คนพวกนั้นเลยทำได้แค่ประจบ?

        ซูเจี่ยนอันยิ้มออกมา“ได้แต่งงานกับนายถือว่าฉันโชคดีนะเนี่ย”

        ซี้ด...เธอยกมือกุมแก้ม เพราะยิ้มมากเกินไป จนแก้มขวาเจ็บแปลบขึ้นมา

        คิ้วลู่เป๋าเหยียนขมวดยุ่งเขายื่นมือมาให้เธอ “เดี๋ยวฉันพาเธอกลับบ้าน”

        “รีบกลับไปทำไม”ซูเจี่ยนอันค้าน

        เธอหลับตั้งแต่บ่ายเมื่อวานยันเช้าวันนี้ตอนนี้ไม่เหนื่อยสักนิด เธอยังไม่อยากกลับเลย

        “ถ้าไม่กลับ”ลู่เป๋าเหยียนพูดพลางขยับเข้ามาชิดซูเจี่ยนอัน“งั้นพวกเราสานต่อเรื่องเมื่อกี้ดีไหม”

        สานต่อ...เรื่องเมื่อกี้?

        ซูเจี่ยนอันเผลอนึกไปถึงริมฝีปากที่ดุดันแต่อ่อนโยนในเวลาเดียวกันของลู่เป๋าเหยียนเมื่อครู่ใบหน้าขาวนวลก็แดงเป็นลูกตำลึงขึ้นมาในทันที