ศรัณย์ก้าวออกจากห้องนั้นอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าเขารู้สึกถึงบางสิ่งที่ไม่ควรอยู่ที่นั่นอีกต่อไป ภาพถ่ายที่เขาเห็นในห้องทำให้หัวใจของเขาหนักอึ้ง แม้ว่าภาคินจะพูดว่าเขาจะได้คำตอบในเวลาที่เหมาะสม แต่ในตอนนี้ เขาไม่สามารถหยุดคิดเกี่ยวกับมันได้
"ภาพของผมและภาคิน... แล้วมันหมายความว่าอะไร?"
ศรัณย์ยังคงเดินไปข้างหน้า สายตาของเขาจับจ้องไปที่ทางเดินที่ยาวไกลและมืดมน อากาศในที่นี้ยังคงมีความเย็นเยียบที่ััได้ทุกฝีก้าว แต่เขากลับรู้สึกถึงความอบอุ่นแปลกๆ ในใจของเขา ความรู้สึกนี้มันคล้ายกับความหวังบางอย่างที่ยังคงมีอยู่ แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าอนาคตจะพาเขาไปที่ไหนก็ตาม
ทว่าเมื่อเขาก้าวไปข้างหน้า เสียงฝีเท้าของเขาก็สะท้อนก้องไปทั่วห้อง มันค่อยๆ ดังก้องในความเงียบจนเขาเริ่มรู้สึกถึงความแปลกประหลาดในอากาศ
ทันใดนั้น เสียงของภาคินก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง
“ศรัณย์... สิ่งที่นายเห็นในห้องนั้น มันเป็เพียงแค่การสะท้อนบางอย่างเท่านั้น” ภาคินพูดด้วยน้ำเสียงที่ยังคงเต็มไปด้วยความเข้าใจ “การที่นายเห็นภาพของตัวเองกับฉันในตอนนี้มันคือการเตือนจากอนาคต... มันแสดงให้เห็นถึงทางที่นายกำลังเดินไป”
ศรัณย์หันไปมองภาคิน รู้สึกถึงความสับสนที่ยังคงอยู่ในใจ “แต่ผมยังไม่เข้าใจ... สิ่งที่ผมเห็นมันทำให้ผมรู้สึกเหมือนว่าอนาคตมันไม่แน่นอน หรือว่า... ทุกการกระทำของผมจะพาไปสู่สิ่งที่ไม่คาดคิด?”
ภาคินยิ้มบางๆ และเดินเข้ามาใกล้ “การเลือกทุกอย่างมันไม่ได้มีคำตอบง่ายๆ มันเป็เื่ของการที่นายต้องรู้จักตัวเอง การตัดสินใจในตอนนี้จะสร้างผลกระทบในอนาคต แต่ไม่ว่าจะเลือกทางไหน นายจะต้องรับมือกับผลลัพธ์ที่ตามมา”
ศรัณย์หยุดเดินและหันไปมองภาคินอย่างตรงไปตรงมา “แล้วผลลัพธ์ที่ผมจะต้องเจอ... มันคืออะไร?”
ภาคินนิ่งไปสักพัก ก่อนจะพูดออกมาอย่างระมัดระวัง “ผลลัพธ์ที่นายจะเจอไม่ได้มีแค่ความสำเร็จหรือความล้มเหลว แต่มันจะเป็การค้นพบความจริงที่ซ่อนอยู่ในตัวของนายเอง บางครั้งคำตอบไม่ได้ถูกซ่อนอยู่ที่ไหนหรอก... แต่มันอยู่ในตัวเรานั่นแหละ”
ศรัณย์รู้สึกถึงความยากลำบากในคำพูดของภาคิน เขารู้ว่าอนาคตที่รอเขาอยู่นั้นเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน แต่ในขณะเดียวกันเขาก็รู้ว่าเขาต้องเตรียมพร้อมเผชิญหน้ากับมัน เขากลับไปยังเส้นทางที่เขาก้าวผ่านมา แล้วตัดสินใจอย่างมั่นคงว่าจะไม่ยอมแพ้
“ผมจะเลือกเส้นทางที่ต้องเดินไปข้างหน้า” เขาพูดเสียงแข็งแกร่ง
ภาคินพยักหน้า “ดีมาก ศรัณย์ นั่นคือทางที่ถูกต้อง ทุกสิ่งจะค่อยๆ เปิดเผยออกมา นายจะได้เรียนรู้ว่าทุกการตัดสินใจนั้นสำคัญแค่ไหน แต่ที่สำคัญที่สุด... นายจะได้ค้นพบตัวตนที่แท้จริงของนาย”
ศรัณย์ไม่พูดอะไรต่อ เขาหันกลับไปที่ทางเดินและเริ่มเดินต่อไปข้างหน้า การเดินทางของเขายังไม่จบสิ้น แต่เขารู้ดีว่าทุกก้าวที่เขาก้าวไปนั้น จะนำเขาเข้าใกล้คำตอบที่เขากำลังตามหามานาน
ทางเดินเริ่มแคบลงเรื่อยๆ บรรยากาศรอบตัวเริ่มรู้สึกอึดอัดขึ้น ความกดดันที่เพิ่มขึ้นทำให้เขารู้สึกถึงความไม่แน่ใจ แต่เขารู้ว่าการเดินหน้าไปข้างหน้าเท่านั้นที่จะช่วยให้เขาผ่านมันไปได้
จนกระทั่งเขามาถึงประตูบานหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็ทางออกจากทางเดินนี้ เขาก้าวไปข้างหน้าและพยายามเปิดประตู แต่ทันทีที่เขาหมุนลูกบิด เสียงแหลมๆ ก็เปล่งออกมาจากด้านในของห้อง
“ศรัณย์... การเลือกของนายจะนำไปสู่จุดสิ้นสุดที่ไม่อาจย้อนกลับได้” เสียงของภาคินดังขึ้นในหัวเขาอีกครั้ง
ศรัณย์สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วผลักประตูออกไปข้างหน้า แม้ว่าหัวใจของเขาจะเต้นรัว แต่วินาทีที่เขาก้าวข้ามไป เขาก็รู้สึกเหมือนว่าเขากำลังเข้ามาในบางสิ่งที่สำคัญมากกว่าที่เขาคิด
ห้องที่เขาเข้ามานั้นแตกต่างจากทุกที่ที่เขาเคยพบ มันเต็มไปด้วยแสงสว่างที่อบอุ่น และในห้องนั้น มีบุคคลที่เขารู้จักดียืนอยู่กลางห้อง
นั่นคือ... ภาคิน
แต่เขาก็รู้ดีว่า สิ่งที่เขาเห็นในตอนนี้ไม่ใช่แค่ภาคินคนเดียว
มันคือการเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของภาคิน
ศรัณย์ก้าวไปข้างหน้า รู้สึกถึงบางสิ่งที่เขาค้นหามานาน มันเริ่มชัดเจนมากขึ้นแล้วว่าทุกสิ่งที่เขาได้พบในเส้นทางนี้จะเปิดเผยตัวตนของเขาเอง รวมทั้งภาคิน และเขาจะต้องทำการเลือกอีกครั้ง...
429
