หลังจากหลับไปเขานึกว่าตัวเองฝันดีว่าได้อึบกับหญิงสาวที่ไม่ชื่อเซี่ยงอี้
ซึ่งปกติเขามักจะฝันแบบนี้
ดังนั้นเขานึกว่า
เื่ที่เขาทำไปทั้งหมดเป็พียงความฝันที่ คนลามกอย่างเขามักฝันไปเอง
KANJi ตื่นขึ้นมาด้วยกอาการสลึมสลือ โดยที่ข้างกายของเขายังมีแม่นางตัวน้อยอยู่ในอ้อมแขน
เขานึกว่าตัวเอง ยังคงฝันอยู่แต่แล้วกับได้ยินเสียงข้างๆกายดังขึ้น
“อรุณสวัสดิ์คะ นายท่าน”
เขาหันไปมองตามเสียง ด้วยความใ แล้วจึงเห็นแม้นางเซี่ยงอี้
ที่เขาฝันว่าได้อึบกับนางไปนอนมองเขาอยู่
พอแม่นางเซี่ยงอี้ได้ยินดังนั้น จึงหัวเราะออกมา
" คิคิ คิคิ "
จากนั้นนางเลยจุ๊บที่ปากของเขาด้วยความอ่อนโยน
เขาจึงตระหนักได้ทันทีว่าเขาไม่ได้ฝันไป
แต่เขายังไม่ยอมเชื่อจึงลองหยิกตัวเองด้วยอย่างแรง
เขาอุทานอย่างดัง
“Shit....”
ด้วยความใในเสียงร้องของเขานางจึงถามออกไปด้วยความใ
“นายท่านเป็อะไรเ้าคะ ?”
เขาพยายามตั้งสติแล้วค่อยๆหันไปมองตามเสียงจึงเห็นคนที่อยู่ในอ้อมแขน ของเขา
เขาอุทานออกมาอย่างดังอีกครั้ง
“ม…แม่นางเซี่ยงอี้ !!!”
“ค่ะ?”
แล้วนึกได้ว่ามารยาทเวลาคนอรุณสวัสดิ์ต้องกล่าวตอบเขาจึงพูดออกไปด้วยความตื่นเต้น
“อ…อรุณสวัสดิ์ครับ”
พอเห็นเขาพูดตอบออกมา นางจึงยิ้มหวานให้เขา ทำให้เขารู้สึกเขินอายจนหน้าแดง
ไม่ใช่ว่าเขาเป็พวกอ่อนเื่พวกนี้ แต่เพราะเขาไม่เคยเจอของจริงสักครั้ง
เขาที่มีระดับมันสมองและ IQ 270+จำให้เขาเริ่มประติดประต่อเื่ราว
ที่เกิดขึ้นทั้งหมดได้
แล้วเริ่มนึก
เมื่อคืนกูอยู่คอนโด ช่วยตัวเองไปประมาณ 20 ครั้ง
แล้วจากนั้นก็หลับ
ตื่นขึ้นมาก็มาอึบกับแม่นางเซี่ยงอี้ที่คิดว่าอยู่ในฝัน
แล้วก็มาตื่นอีกครั้งที่กองฟางนี้แล้วมีแม่นางที่ฝันว่าอึบกันอยู่ข้างๆ
พอนึกได้เท่านั้น เขาอุทานออกมาอีกครั้ง
ถึงเขาจะมีอาการใ แต่ใจจริงแล้วเขาไม่ได้กลัวเลยด้วยซ่ำ กับชอบโลกนี้มากกว่าอีก
เนื่องด้วยในโลกนู่นเขาไม่มีเพื่อนเลย และอยู่คนเดียวมาตลอดโดยที่พ่อแม่ของเขา
ไม่ค่อยกลับมาที่บ้านเลย
เขาจึงเริ่มคิดขึ้นมาว่า
“เอาวะ…อย่างน้อยขอทำอะไรสนุกในโลกนี้สะหน่อย”
“ถึงยังไงเดี๋ยวก็คงได้กลับโลกเดิม เหมือนในนิยายที่เคยอ่านเองและ”
พอคิดได้ เขาจึงพยุงนางให้ลุกขึ้นแลเริ่มแต่งตัว
เนื่องจากสภาพตอนนี้ทั้งเขาและนางไม่ได้สวมใส่อะไรเลย
เขากลัวว่าจะมีคนมาเห็นเข้าพอแต่งตัวเสร็จ
เขาสอบถามนางอีกครั้ง
“เ้าชื่อเซี่ยงอี้…แม่นางเซี่ยงอี้ ใช่ไหม?”
ถึงนางจะงงว่าทำไมเขาถึงถามแบบนั้น แต่นางก็ยังตอบออกไปว่า
“เ้าค่ะ ข้ามีนามว่าเซี่ยงอี้”
จากนั้นเขาก็มองไปรอบๆแล้วจึงหันกลับมามองที่นาง
“ตรูอยู่ที่ไหนวะเนี้ย แต่ช่างมันอย่างน้อยยังมีแม่นางคนนี้ิอยู่เป็เพื่อนก็ไม่เลว”
จากนั้นเขาจึงลุกแล้วเดินดูรอบที่เขาอยู่ในตอนนี้ แล้วจึงพูดออกมาว่า
“แม่นางเซี่ยงอี้ทำไมเ้าถึงมาอยู่กับข้า ?”
“ข้าเป็ใคร ?”
“แล้วทำไมข้าถึงอยู่ในสภาพเช่นนี้”
เขารัวคำถามออกมาเป็ชุด ด้วยท่าทางสงสัย
นางเริ่มรู้สึกกังวลใจ จึงเข้ามาใกล้ๆเขาและพูดกับเขา
“นายท่านเป็อะไรหรือป่าวค่ะ?”
เขาตอบออกมาทันทีเพราะเห็นว่านางเป็กังวล
"ผมไม่ได้เป็อะไรครับ"
พอนางได้ยินคำตอบก็เบาใจแล้วเริ่มเล่าเื่ราวที่เกิดขึ้นกับเขาทั้งหมด
จนทำให้เขารู้ว่าตอนนี้เขาอยู่ในโลกอื่น
หรือในนิยายจะบอกว่าโลกคู่ขนานอะไรประมาณนั้น
โดยที่โลกฝั่งนี้จะเป็โลกที่คนมีพลังปราน พลังการฝึกทักษะ
และธาตุเฉพาะตัว และประวัติของเขาที่เขาค่อนข้างสับสนเล็กน้อย
เนื่องจากจากที่นางเล่ามาเขาเป็เด็กหนุ่มที่มีพร์อย่างมาก
เนื่องด้วยอายุเพียง 12 ปี
ก็มีพลังปรานในระดับก่อเกิด ขั้นที่ 9 แล้วและยังมีพลังธาตุจักรวาลที่ 100 ปี
ไม่สิ 10000 ปีจะมีกำเนิดขึ้นสักคน
แต่ หลังจากที่เขาได้ไปพบขุมทรัพย์ในสุสารโบราณที่เป็สุสารในยุคา
ซึ่งคนทั่วไปกล่าวขานไว้แบบนั้นและไม่มีใครสามารถเอาชีวิตรอดออกมา
ได้เพียงสักคนเดียว
เขาตะหนักได้ดีถึงแม้จะไม่ตายก็เหมือนตายเนื่องจากพลังปรานของเขากลับ
หายไปจนเหลือเพียงขั้นพื้นฐาน ขั้นที่ 1 และพลังธาตุของก็กลับว่างเปล่าไปด้วย
จึงเป็เหตุให้ เด็กน้อย อายุ 12 ปี
ตอนนั้นต้องถูกขับไล่ออกจากตะกลูของเขา
ทำให้เขาต้องดิ้นรน ใช้ชิวิตไปวันๆตั้ง 3 ปีกับสาวใช้ผู้ซื่อสัตย์ ที่คอยดูแลเขามาโดยตลอด
จะพูดให้ถูกคือเพื่อนเล่นกันั้แ่เด็กๆดีกว่า
นางเป็ตะกลูที่มีหน้าที่รับใช้ตะกลูของเขารุ่นสู่รุ่น
และสาบานว่าจะซื่อสัตย์ต่อตะกลูของเขาตราบจนชีวิตจะหาไม่
นางเลยอยู่กับเขามาตลอดเวลา 3 ปีจน
นางรักเขามากถึงแม้นางจะรู้ว่านางไม่คู่ควรกับเขาก็ตาม
แต่นางก็แอบหวังไว้บ้างจึงมาสารภาพกับเขาเมื่อวาน
แล้วจึงได้มีอะไรกัน
ซึ่งพอเขาประติดประต่อเื่ได้ดังนั้นเขา จึงเอ่ยด้วยความแค้นใจออกมา
“แล้วกูจะให้พวกมรึงชดใช้ ที่ทำแบบนี้กับคนอย่างกู!!!"
.................................................................................................................................................
วันนี้เอาไป 3 ตอน 555 +++
ถูกใจอย่าลืมกดไลค์ หรือ commend กันมาบ้างนะครับผม
7K
