มหาเทพเซียนกลับมาเกิดใหม่ในมหานคร

บทที่2 ขายภาพวาด เฉินหนานเดินมาหาเหยาหลันทุกสายตาต่างจ้องมองไม่อยากเชื่อว่านางฟ้าอย่างเหยาหลันมารับไอ้คนปัญญาอ่อนอย่างเฉินหนาน“อย่าบอกนะว่าเธอกับมันเป็นแฟนกัน”หลายคนอิจฉาเฉินหนานจนแทบหนังหัวจะระเบิดออกมา“พี่สาวทำไมถึงมารับเองเลยล่ะผมโดนฆ่าจากพวกนี้แน่”เธอยิ้มอย่างมีความสุข“ไม่ต้องเรียกว่าพี่สาวเลยนะเรียกว่าเหยาหลันไม่งั้นฉันโกรธ”ในตอนนี้เธอไม่เหมือนผูจัการบริษัทเหยาสักนิดเหมือนเด็กสาวมากกว่า“ได้เหยาหลันเราไปกันเถอะ”เธอยิ้มออกมาเมื่อเฉินหนานเรียกว่าเหยาหลันอย่างสนิท สายตาจากคนทั้งโรงเรียนเปลี่ยนเป็นหน้าเกลียดเมื่อเห็นภาพนี้รวมไปถึงหลินซีที่ทำสีหน้าน่าเกลียดกว่าทุกคนเธอไม่คิดเลยว่าคนที่เธอทิ้งไปกลับมีความสัมพันธ์กับคนที่มีอำนาจในเมืองขนาดนี้ เมื่อฉางเย่เดินผ่านหลินซีไปก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะ เมื่อเฉินหนานมาถึงบ้านหลักของตระกูลเหยาเขาก็ต้องตกใจในความร่ำรวยของพวกเขาเฉินหนานมองไปรอบๆพบว่าที่นี่มีฮวงจุ้ยที่ดี“ดูเหมือนว่าเธอจะรวยมากเลยนะ”เธอหันมายิ้มให้ฉินหนานอย่างอ่อนโยน ไม่นานเหยาหลางก็เดินมารับเขาหน้าประตูบ้านเฉินหนานเห็นก็ตกใจ“คุณลุงบาดเจ็บอยู่ไม่ต้องออกมาก็ได้ครับ”“ได้ยังไงกันท่านปรมาจารย์มาทั้งทีผมต้องมาต้อนรับเองถึงจะถูก”ด้านข้างมีหญิงที่หน้าเหมือนกับเหยาหลันหลายส่วนเธอคือหลี่ชิงเหม่ยเป็นแม่เหยาหลันตระกูลหลี่เองก็เป็นตระกูลดังเช่นกัน“เรียกผมว่าหลานชายก็พอครับผมยังเป็นนักเรียนอยู่เลย”หลี่ชิงเหม่ยมองด้วยสายตาอบอุ่น“เด็กคนนี้ไม่ทะนงตัวเกินไปและไม่อ่อนน้อมจนอ่อนแอเขาวางตัวดีมากจริงๆ”เธอคิดในใจ“งั้นก็ได้เชิญด้านในหลานชาย”เฉินหนานให้เหยาหลานนอนลงจากนั้นเขาก็ฝังเข็มไปทั่วร่างด้วยการวาดมือที่หน้าเหลือเชื่อทั้งสองรวมไปถึงสาวใช้หลายคนต่างมองตาค้าง“เขาเป็นนักเรียนจริงหรือต่อให้เป็นปรมาจารย์ฝังเข็มยังไม่เก่งเท่านี้เลย”เมื่อเฉินหนานเอาเข็มออกจากร่างเขาจับเหยาหลงลุกขึ้นแล้วกระแทกฝ่ามือไปที่ด้านหลังพลังเซียนใหลเวียนเข้ามาในร่างจากนั้นเขาใช้นิ้วกดไปตามจุดต่างๆในร่างกายเหงื่อของเขาผุดออกมาท่วมร่างควันสีขาวลอยออกจาร่างของเหยาหลางจากนั้นน้ำสีดำถูกขับออกมาจากร่างกายของเขามีกลิ่นเหม็นๆออกมา จากร่างของเหยาหลาง เฉินหนานนั่งลงอย่างอ่อนแรง“รบกวนคุณป้าพาคุณลุงไปอาบน้ำทีนะครับต่อจากนี้ผมจะเขียนสูตรยาให้”“ได้เลยป้าจะพาเขาไปเดี๋ยวนี้”เฉินหนานเขียนสูตรยาแล้วส่งให้เหยาหลัน“ต้มกินเช้าเย็นห้าวันก็จะหายสนิท”ดวงตาของเธอเป็นประกายทันที”“ขอบคุณคุณมากเลยถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกมาได้เลย”เฉินหนานคิดสักพักก็ยิ้มออกมา“งั้นฉันขอให้เธอช่วยเรื่องหนึ่ง”เฉินหนานบอกเธอไปจากนั้นเหยาหลางก็สั่งคนของเธอไปซื้อสมุนไพรและเตรียมของมาให้เฉินหนาน มันเป็นผ้าใบขนาดหนึ่งเมตรพร้อมสีน้ำมัน วางที่สวนหน้าบ้านของเธอไม่นานเหยาหลางก็เดินมาพร้อมหัวเราะร่า“สุดยอดมากฉันหายปวดหลังไปเลยในทันทีเป็นไปได้ยังไงหมอที่เก่งในประเทศจีนฉันหามาหมดแล้วไม่มีใครรักษาได้สักคนทว่าหลานชายคนนี้ไม่สิลูกชายคนนี้กลับรักษามันได้”“นี่คุณอย่าบอกนะว่าจะให้เหยาหลัน”“หากเธอมีใจฉันก็ไม่ว่าอะไรนี่เธอรู้ไหมว่านอกจากเขาเป็นหมอแล้วเขายังเป็นผู้ฝึกตนด้วยความสามารถรอบด้านแบบนี้หากไม่ได้เป็นลูกเขยคงเสียใจแน่”“คุณนี่จริงๆเลย”ทั้งสองเดินมาที่ห้องรับแขกไม่พบใครจึงถามสาวใช้จึงรู้ว่าอยู่ที่สวนหน้าบ้านสายตาของเหยาหลันแข็งค้างไปกับท่าทางของเฉินหนานที่กำลังวาดภาพราวกับร่ายรำสีละปลายพู่กันสะบัดไปมาราวกับมีชีวิต ภาพที่เขาวาดเป็นต้นไม้ที่มีเงาทอดลงมายังพื้นที่พื้นมีกวางกำลังมองไปยังต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งใบให้ร่มเงาแก่กวางสามตัวใบไม้ที่ปลิวราวกับมีชีวิตชีวาทำให้เหยาหลันน้ำล้ำตาไหลเธอเห็นงานศิลป์มากมายไม่เคยเห็นภาพที่กินใจขนาดนี้ไม่ต่างจากทั้งสองที่ตามมาทีหลังต่างตกอยู่ในภวังค์ที่ได้เห็นภาพนี้เช่นกันเมื่อปลายผู้กันสุดท้ายสะบัดเขาก็หยุดวาดแล้วหันกลับมาหาเหยาหลัน“ผมวาดเสร็จแล้วรบกวนช่วยขายมันทีได้หรือไม่”เหยาหลันคืนสติกลับมาทันที“ชื่อภาพนี่คือ”“ร่มเงาบรรพบุรุษ”เมื่อทั้งสามได้ยินชื่อก็สะท้านไปทั้งร่างกวางสามตัวนี้ก็เปรียบได้กับพวกเขาที่มีบรรพบุรุษคอยดูแลจนเติบโตขึ้นมานั่นเอง“ชั่งลึกซึ้งยิ่งนักไม่คิดเลยว่าเธอจะวาดภาพได้กัดกินไปถึงหัวใจขนาดนี้”“ขอบคุณมากครับผมแค่อยากหารายได้สักก้อนเท่านั้นผมฝากขายด้วยแล้วกัน”“ได้เลยฉันจัดการเอง”เหยาหลันรับคำทันที“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับนี่ก็ค่ำแล้ว”ทั้งสามยิ้มให้“หลานชายรับนี้ไป”เหยาหลานส่งคีย์การ์ดให้เขา“นี่คือ”“มันเป็นคอนโดของตระกูลเหยานี่เป็นห้องที่ดีที่สุดในโครงการถือเป็นคำขอบคุณที่รักษาอาการบากเจ็บให้วันนี้”เฉินหนานมองไปที่เขา“มันมากเกินไปครับนี่”เหยาหลานยกมือห้าม“ไม่ต้องคิดมากรับไปเถอะถึงยังไงลุงก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไรอยู่แล้วแถมมันยังใกล้โรงเรียนเธอด้วย”“งั้นก็ของคุณมากๆครับ”เหยาหลันขัยรถมาส่งเขาถึงบ้านแล้วรีบเขาไปแนะนำตัวกับแม่ของเขาทันที“ลูกพาใครมากันสวยมากเลยนะ”“คุณป้าคะหนูสวยจริงๆหรือคะ”เฉินหนานได้แต่ส่ายหน้านี่เธอจะสนิทกับแม่เขาเร็วเกินไปแล้ว เฉินหนานมองทั้งสองคุยกันอย่างสนุกก็อดหัวเราะไม่ได้ ลั่วอันอันรู้ทันทีว่าเหยาหลันชอบลูกชายเธอแน่ๆจึงคุยกับเธอเป็นการใหญ่“แม่ครับพอดีพ่อของเหยาหลันให้ห้องใกล้โรงเรียผมมาห้องหนึ่งผมอาจไปนอนที่นั้นบ้างเพราะจะได้มีเวลาอ่านหนังสือมากขึ้นนะครับ”“ลูกไปรับของมีราคาแพงอย่างนั้นได้ยังไง”“ไม่ไปไรค่ะคุณป้าห้องนั้นไม่แพงอะไรมากเดิมทีไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไรอยู่แล้วให้เขาไปอาจจะดีกว่า”“ขอบคุณพ่อหนูมากนะ”เหยาหลันยิ้มกว้างเฉินหนานเดินไปส่งเธอที่รถ“แล้วเจอกันนะ”เฉินหนานพยักหน้า เช้าวันต่อมาเฉินหนานไปโรงเรียนสายตาทุกคู่มองมาที่เขาด้วยความอิจฉาที่มีเหยาหลันมารับเมื่อวานเขาทำตัวไม่ถูกเช่นกันเมื่อถึงช่วงโฮมรูมครูเมิ่งก็มีสายตาแปลกๆมองเขา“เอาล่ะใกล้สอบแล้วหวังว่าทุกคนจะตั้งใจอ่านหนังสือไม่ใช่เอาเวลาไปเที่ยวกับสาวๆเข้าใจไหม”เฉินหนานถึงกับสำลักลมหายใจเมื่อได้ยินรู้ทันทีว่าเธอหมายถึงเขาสายตาเธอมองมาแบบดุๆแล้วเดินออกจากห้องไป“วันนี้นางฟ้าของเราเป็นอะไรดุจัดเลย”“สงสัยมีใครทำให้ครูเมิ่งโกรธเอา”“ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆเลย”หายคนโหวกเหวกกันไปลั่นห้องเฉินหนานอดไม่ได้ที่จะถอนใจ“เฉินหนานนายไปทำอะไรให้ครูโกรธรึเปล่า”ฉางเย่ถามด้วยความเป็นห่วง“ฉันจะไปทำอะไรหล่อนได้ล่ะคงเพราะคิดว่าฉันเอาแต่เที่ยวมั้ง”ฉางเย่ขำ“สงสัยว่าเมื่อวานครูเมิ่งรู่ว่านายไปกับคุณเหยารึเปล่า”เฉินหนานทำหน้าป่วยๆ“แล้วฉันทำผิดกฎโรงเรียนตรงไหนเนี่ย”เธอหัวเราะ“นายต้องเข้าใจว่าเมื่อปีที่แล้วคะแนนของนายต่ำมากครูเลยห่วงนายมากไง”เฉินหนานทุบอกตัวเอง“ครั้งนี้ครูต้องตกใจแน่ๆเมื่อเห็นคะแนนฉัน”“ดูนายมั่นใจจังเลยนะ”“แน่นอนฉันหายป่วยแล้วนี่อีกอย่างเดิมทีฉันก็เป็นอัจฉริยะอยู่แล้วนี่”“ฉันขอด่านายได้ไหมเนี่ย”ทั้งคู่หัวเราะ เวลาผ่านไปรวดเร็วจนถึงเย็นเฉินหนานเดินออกมานอกโรงเรียนก็พบกับเหยาหลันมารอเขาที่หน้าโรงเรียนอีกครั้ง“เธอมารอฉันทำไมเนี่ย”“ก็คุณให้ฉันขายภาพวาดให้ไม่ใช่หรือไง”“มันก็ใช่แต่มันเกี่ยวกับที่เธอถึงต้องมาหาฉันด้วยหรือ”“ก็คุณพ่อบอกว่าภาพของนายดีเกินไปต้องประมูลเท่านั้นไม่มีใครสามารถประเมินราคาได้”“เป็นงั้นเเองหรอ”“แล้วเธอจะพาฉันไปไหนล่ะ”“คุณตามฉันมาเถอะน่า”“ก็ได้ๆ”จากนั้นเหยาหลันก็พาเฉินหนามาห้างอันดับหนึ่งในวันเดอร์เล่ย์แล้วเข้าร้านเสื้อผ้าแบนเนมเธอเลือกราวกับว่าเลือกเสื้อผ้าให้สามี“ฉันไม่มีเงินจ่ายหลอกนะราคาขนาดนี้น่ะ”เธอหันมายิ้ม“คูณอยู่เฉยๆเถอะน่า”หลังจากนั้นเหยาหลันก็ซื้อเสื้อผ้าให้เขาหลายชุดเมื่อเขาเปลี่ยนชุดก็ทำให้เขาหล่อขึ้นมากดวงตาเหยาหลันเป็นประกาย“เธอมองฉันทำไมกันฉันดูไม่ดีงั้นหรอ”“ไม่หลอกคุณดูดีมากๆเลยเราไปกันเถอะ”จากนั้นเหยาหลันก็พาเขาไปที่แกลลอรี่ของตระกูลเหยาเพื่อไปงานประมูลภาพที่อยู่ชั้นบน…

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่2 ขายภาพวาด

นิยายแนะนำ

มหาเทพเซียนกลับมาเกิดใหม่ในมหานคร

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่2 ขายภาพวาด

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้