ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่135 ต้นธิดาแห่งสรวงสวรรค์

เสียงดังควับมันเสียดแทงเข้าไปในหัวใจของชายหนุ่ม แต่เขากลับไม่รู้สึกเจ็บ ก่อนที่หูจะได้ยินเสียงควับดังสองครั้ง ลงข้างๆ กายกริชเพชร เขาเงยหน้ามองดู เห็นองค์หญิงเจ้าเฟิง และหลงไป๋นอนคว่ำหน้าเลือดไหลออกจากหน้าผากคนละหนึ่งรู นางทั้งสองสิ้นใจตายทันที หลังจากที่พยานเข้าใช้ตัวเองบังกริชเพชรไม่ให้ถูกสังหาร

"ไม่...พวกเจ้าทำอะไร?!! .."

กริชเพชรตะลึงลานคำพูดสั้นๆ ของเขามันจุกอยู่ที่คอหอย เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากหน้าผากของหญิงสาวทั้งคู่ นางนอนคว่ำบิดหน้ามาทางกริชเพชรลืมตาเหลือกโพรงเหมือนไม่ยินยอม ยังไงก็จะไม่ยอมให้เขาตายเด็ดขาด

ใบหน้าของหลงไป๋กลับเคลือบด้วยรอยยิ้มเล็กๆ เหมือนพึงพอใจ ที่ตัวเองสามารถปกป้องชีวิตชายคนรักได้ ให้มีชีวิตรอดยืดยาวออกไปอีกนิดก็ยังดี หน้าที่เคยเฉยชา เหมือนพอกด้วยน้ำแข็งวันนี้มีแววอ่อนโยนเล็กๆ ค้างไว้ก่อนที่จะสิ้นใจตาย

กริชเพชรพยายามเร่งเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ แต่มันไม่มีประโยชน์เขาได้ใช้มันไปหมดสิ้นแล้ว แขนที่หักทั้งสองข้างไม่อาจขยับแม้แต่ใจของเขาปรารถนา จะโอบกอดหญิงสาวทั้งสองไว้ในอก

ร้องร่ำไห้ ที่นางจากเขาไปอย่างกะทันหันน้ำตาลูกผู้ชายไหลทะลักออก ชีวิตของนางอสูรทั้งสองก็สามารถพลีชีพให้กับเขาได้ แม้แต่ความตายอยู่ตรงหน้าสาวใจเด็ดก็ไม่เคยหวาดกลัว

"พวกเจ้าทำเช่นนี้ได้เยี่ยงไร..พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเจ็บปวดแค่ไหน แม่ว่าข้าไม่อยากตายแต่ก็ไม่ต้องการให้ใครมาตายแทนข้า..อึกๆ! .."

เสียงสะอื้นในอกของชายหนุ่มอย่างเจ็บปวดและเคียดแค้นเขาทิ้งตัวลงคว่ำหน้าสัมผัสกับเลือดที่ไหลรินลงมากองกับพื้นดูดกินมันเข้าไปอย่างเต็มปากชีวิตของทั้งสองหญิงสาว เลือดอุ่นๆ ซึมซาบเข้าไปในกาย

ก็เกิดเป็นพลังจิตอสูรบางๆ ก็เพิ่มขึ้นจากบอลดวงจิตแก่นแท้สีรุ้งของกริชเพชร เขาค่อยๆ ลุกขึ้นใช้ไหล่ยันตัวจากพื้นช้าๆ ดวงตาแดงก่ำด้วยความเคียดแค้นโศกเศร้าอาดุลย์

"นางปีศาจร้ายข้าจะบอกความลับให้เจ้าสักอย่างเรื่องผู้สืบทอดเจ้าอยากรู้หรือไม่ แต่ข้าไม่ต้องการให้ใครรับรู้เรื่องนี้เจ้ามาฟังข้าใกล้ๆ ข้าจะบอกเรื่องนี้กับเจ้า โปรดจงไว้ชีวิตข้าด้วย ข้ายังไม่อยากตาย.."

เสียงกริชเพชรแผ่วเบากล่าวช้าๆ ขณะที่ใบหน้ายังก้มมองพื้นน้ำตาไหลอาบลงไม่ขาดสาย

นางปีศาจจอมทัพโลกคู่ขนานแสยะยิ้มอย่างสะใจสภาพการณ์ที่อยู่ตรงหน้า มันบ่งบอกถึงว่าเพียงแค่นางหายใจแรงๆ ก็จะบันดาลให้ทุกสิ่งดับสูญสลายไปในพริบตา แต่พอได้ยินเรื่องผู้สืบทอดมันเป็นคำพูดสั้นๆ แต่กลับเป็นภารกิจที่ใหญ่หลวงที่นาง ไม่อาจไม่สนใจได้

นางปีศาจรัตติกาลเชื่อว่าตอนนี้องค์ชายสิบสี่ไม่มีลูกไม้อะไรจะมาทำร้ายนางได้อีก สภาพของเขาหมดเรี่ยวแรงแม้แต่ทรงตัวยังยากลำบาก นางอสูรร้ายจึงกลายร่างลงมา เป็นหญิงสาวที่สวยงามค่อยๆ ลอยเข้าไปข้างๆ กริชเพชร

"ตกลงข้าจะไว้ชีวิตเจ้าและคนที่นี่ บอกเรื่องผู้สืบทอดของจอมจักรพรรดิเทพอสูรจอมราชันย์รุ่นแรกมา..."

นางอยากรู้จริงๆ เพราะนางเชื่ออยู่เต็มอกแล้วว่าเด็กคนนี้ ต้องรู้เรื่องผู้สืบทอดไม่อย่างนั้นเขาไม่สามารถมีพลังการรบที่ยิ่งใหญ่นี้ออกมาได้ เขาต้องเกี่ยวข้องกับจอมจักรพรรดิ์เทพอสูรจอมราชันย์ รุ่นแรกของโลกอสูรเมื่อหมื่นปีที่แล้วอย่างไม่ต้องสงสัย

"ก้มหน้าเอียงหูมาให้ข้าสิข้าจะบอกเจ้า ตอนนี้ข้าไม่มีแรงแม้จะขยับตัวแล้ว.."

เสียงกริชเพชรแผ่วเบาเขาไม่มีเรี่ยวแรงพลังจริงๆ

นางอสูรรัตติกาลค่อยๆ เอียงหูลงข้างใบหน้าของชายหนุ่ม ภาพทั้งสองที่เกิดขึ้นทำให้พระนางเจ้าจิงจงฮองเฮาฝ่ายขวาตกตะลึง ไม่รู้ว่าองค์ชายสิบสี่ กำลังจะทำอะไร นางหวาดเสียวร้อนวูบไปทั่วร่างกายเป็นห่วงลูกชายเหมือนใจจะขาด

ขณะที่ประคององค์กษัตริย์อสูรวารีน้ำจืดสามีไว้ในอ้อมแขนอย่างทุลักทุเล พระนางเข้ามาอุ้มเขาไว้ตั้งแต่ถูกฟาดกระเด็นใส่ฝาผนังราชวังด้วยความเป็นห่วง

โดยมีพระนางเจ้าเฟยล่วงหน้าไปอุ้มปู่ทวดเจ้าจี่ที่ถูกกระแทกมาตกใกล้ๆ กัน แต่พอพวกนางหันกลับไปมององค์ชายสิบสี่ อีกครั้งพระนางเจ้าเฟยต้องอ้าปากค้างอย่างตกใจ

เมื่อลูกสาวคนเดียวของนางถลาเข้ากอดองค์ชาย สิบสี่แต่ร่างของนางยังไม่ทันถึงเขา กลับถูกยิงด้วยพลังดัชนีเข้าที่ท้ายทอยทะลุหน้าผาก ล้มลงตายทันที

คนที่อยู่ใกล้และบังองค์ชายสิบสี่อีกคน ด้วยพลังเกราะอสูรระดับสูงของนางหลงไป๋ก็ถูกพลังดัชนีนั้นกระแทกใส่หัวเช่นกัน พลังดัชนีจึงถูกสลายไปแต่สองสาวกับล้มตายลงก่อนจะถึงองค์ชายเจ้าจิงโจวห่างไม่ถึงวา การตายขององค์หญิงเจ้าเฟิงทำให้พระนางเจ้าเฟยใจสลายเป็นลมล้มพับ

"นางปีศาจร้ายเจ้ารู้หรือไม่ว่าใครคือผู้ที่สืบทอด ฮ่าๆ ..ข้านี่แหละ.."

กริชเพชรยื่นใบหน้าเข้าซอกคอกระซิบที่หูของนางปีศาจ พร้อมอ้าปากงับใบหูของนางอย่างโกรธแค้นสุดขีด พลังบอลดวง

จิตแก่นแท้ของเขาแม้ว่าจะมีเล็กน้อย หลังจากได้ดื่มเลือดของสองสาวเข้าไปในปาก แต่แค่นี้มันก็เพียงพอที่จะทำให้ชายหนุ่มเร้า พลังดึงเอาน้ำนมทวยเทพออกมาบนนิ้ว ก่อนที่จะดีดมันกระจายเป็นฟองสบู่ น้ำนมทวยเทพห่อหุ้มร่างกายของเขากับนางปีศาจไว้ในนั้นทันที

ฟรึบ.!!!

เฮือก!!!

นางปีศาจรัตติกาลจอมทัพแห่งโลกคู่ขนานสะดุ้งเฮือกพลังรบของนางระเบิดออก เหมือนกับถูกไฟฟ้าช็อตชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า ดูดพลังของปีศาจสาวไปครึ่งหนึ่งอย่างรวดเร็ว

ควับ!! ตูม!

"ว้ายยยย! ..โอ๊ยยยย!!? .."

เสียงระเบิดดังลั่นองค์ชายสิบสี่ เร้าพลังจิตอสูรของเขาออก บัดนี้พลังรบของกริชเพชรเสมอกับนางปีศาจรัตติกาล เขาใช้พลังกายอสูรยกเข่ากระแทกเข้าหน้าอกของนางปีศาจร้าย กระเด็นออกไปติดกับผนังฟองน้ำนมทวยเทพ ชนิดว่านางไม่ทันรู้ตัวพลังการโจมตีของเขา เล่นเอาหน้าอกของหญิงสาวยุบลงไปด้วยแรงกระแทกที่หนักหน่วง

"โอ้ยย!? ..นี่เจ้ามีน้ำนมทวยเทพได้ยังไง..กรอดดด."

ปีศาจสาวร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดและประหลาดใจอย่างยิ่ง นางเป็นจอมทัพของปีศาจร้าย มาหลายหมื่นปี สิ่งที่นางเห็นตอนนี้มันเป็นน้ำนมทวยเทพชัดๆ และนางย่อมรู้ดีถึงประสิทธิภาพของมัน ปีศาจร้ายหลงกลเด็กหนุ่มผู้นี้เสียแล้ว นางถูกแบ่งพลังไปครึ่งหนึ่ง

"อยากให้ข้าตายมากใช่ไหม? มาฆ่าข้าสิ..มาเลยมาฆ่าข้านางปีศาจร้าย เจ้าฆ่าผู้อื่นอย่างไร้ความปรานี วันนี้ข้าจะบีบสมองเจ้าให้แตกคามือ..."

เสียงกริชเพชรคำรามด้วยความโกรธแค้นพุ่งทะยาน เข้าหาจอมทัพนางปีศาจที่ถูกกัดหูขาดหน้าอกได้รับบาดเจ็บ จากการแทงเข่าของชายหนุ่ม พลังจิตปีศาจระดับเพชรของนางก็ยังแข็งแกร่งแต่เสียดายถูกดึงไปครึ่งหนึ่ง และคนที่ดึงพลังของนางไปกำลังบุกจู่โจมเข้าหาอย่างบ้าคลั่ง

"ไอหมอกอสูร.."

เสียงหญิงสาวร่ายเวทย์ระเบิดพลังออร่าสีดำต้านทานกริชเพชรที่กระโดดใส่ บนนอเขาของชายหนุ่มปรากฏพลังสายฟ้าอย่างมหาศาล พุ่งวาบเข้าระเบิดหมอกควันที่อยู่ตรงหน้าสูญสลายไปทันที

วาบ!!

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! ตูม!!

"ไม่...อ๊ากกกกก!!? "

นอเขากระแทกชนกับใบหน้าหญิงสาวเต็มแรงระเบิดหัวของนางกระจุย ด้วยพลังสายฟ้าหลายล้านโวลต์ ที่ถูกสร้างขึ้นมาด้วยพลังจิตอสูรอันเคียดแค้นของกริชเพชร เด็ดชีวิตของนางอสูรปีศาจจอมทัพทันที

เสี้ยววิญญาณจิตของนางปีศาจร้ายที่อยู่ระดับขั้นเพชรกระโดดออกจาก ร่างของต้วนจี้ที่ตายในฟองน้ำนมแห่งทวยเทพ กลายเป็นภูตวิญญาณที่มีพลังน้อยนิด เป็นร่างเด็กสาวเล็กๆ เท่าตุ๊กตาสูงไม่ถึงหนึ่งฟุต

ม่านมิติเปิดออกนางายคาถาเปิดม่านมิติหมายจะหนีกลับสู่โลกคู่ขนาน แต่หญิงสาวกลับผิดหวังอย่างรุนแรง อากาศที่อยู่ในฟองน้ำนมทวยเทพไม่มีใครสามารถเปิดม่านมิติหนีจากที่นี่ไปได้ นางปีศาจถอยกรูดไปติดผนังสีขาวใสอย่างหวาดกลัวขึ้นมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

"องค์ชายสิบสี่ข้ายอมแพ้แล้ว ไว้ชีวิตข้าก่อนได้ไหมเราคุยกันได้นะ..ว้ายยย!!!? "

เสียงของนางปีศาจร้องอย่างโหยหวนก่อนที่เท้าขวาของกริชเพชรจะรวบรวมพลังบอลดวงจิตอสูรทั้งหมดที่มีถีบใส่ร่างเศษเสี้ยววิญญาณพลังจิตของนางปีศาจ เสียงระเบิดดังขึ้นเบาๆ ชีวิตของนางปีศาจก็ดับลง

ปัง! ตูม!

"อ๊าาาาาา"

ทิ้งไว้เพียงเศษเสี้ยววิญญาณบอลดวงจิตแก่นแท้ของนางถูกพลังของชายหนุ่ม แตกสลายไปกลายเป็นภูตวิญญาณอย่างสมบูรณ์

"คาถาตีตราผูกสัญญาทาส.."

เสียงกริชเพชรกัดฟันกรอดคำราม เขาผูกสัญญากับนางภูตปีศาจแห่งโลกคู่ขนานเป็นทาสทันที

"เวทย์พลังจิตอสูรควบคุมบทที่แปดสิบ.."

กริชเพชรร่ายเวทย์พลังจิตอสูร ควบคุมอำนาจจิตลงวิญาณภูตนางปีศาจรัตติกาลทันที

"นางปีศาจรัตติกาลเจ้าจงรักและสัตย์ซื่อต่อข้าจนตราบชั่วนิรันดร์..."

สิ้นเสียงร่ายคาถาของกริชเพชรภูตอสูรสาวก็ลืมตาทันที สติของนางคืนกลับมาจากความตาย ภูตสาวมองหน้าชายหนุ่มอย่างเทิดทูน และรักใคร่ นางถูกสะกดจิตให้เป็นทาสรับใช้ องค์ชายสิบสี่ไปชั่วนิรันดร์กาลด้วยคาถาบทนี้ ไม่มีใครถอนอาคมที่ชั่วร้ายของเขาที่มีต่อจิตใจของนางไปตลอดนิรันดร์

"ข้ายอมรับคำสั่งนายท่านทุกประการเจ้าค่ะ.."

เสียงของนางแผ่วเบาเหมือนกับวิญญาณที่เกิดใหม่ไร้ข้อผูกพันกับผู้คนในอดีตที่นางเคยรู้จัก บัดนี้มีแต่ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเท่านั้น คือนายเหนือนาง ในความรู้สึก สิ่งที่ฝังเข้าไปในหัวใจของหญิงสาว คือจงรักภักดีต่อคนผู้นี้อย่างไม่มีเหตุผล

เวทย์พลังจิตบทนี้เป็นพลังจิตมหาเสน่ห์ของเวทย์ควบคุมพลังจิตขั้นสูง ที่กริชเพชรนำมาใช้สะกดนางภูตสาวจำเลยปีศาจ

กริชเพชรใช้พลังจิตอสูรระดับสูงของเขาต่อกระดูกเข้าสู่สภาพปกติ เมื่อพลังกายอสูรของชายหนุ่มอยู่ในระดับบอลพลังจิตปีศาจครึ่งเพชร ที่ได้มาจากนางปีศาจรัตติกาล

วูบ.!!

กริชเพชรดีดตัวทะยานไปหาหลงไป๋กับองค์หญิงเจ้าเฟิงที่นอนแน่นิ่งตัวเขียวคล้ำ ร่างของนางคล้ายกลับว่ากำลังถูกกัดกร่อนด้วยพลังเวทย์ย่อยสลาย

"ปีศาจรัตติกาลเจ้ามีวิธี หยุดการเสื่อมสลายของแม่นางทั้งสองนี้ได้หรือไม่.."

กริชเพชรหันมาถามนางปีศาจสาว ที่ตอนนี้ลอยตามเขามายืนอยู่ข้างๆ

"ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะนายท่าน..นางโดนพลังเวทย์กระสุนปีศาจที่มีฤทธิ์กัดกร่อนเลือดเนื้อเพื่อย่อยเป็นอาหารของผีหัวส้ม ไม่มีใครช่วยร่างกายนี้ให้กลับคืนมาได้แล้ว.."

หญิงสาวมองซากศพของทั้งสองกล่าวพร้อมกับถอนหายใจ ความรู้ในหัวสมองของนาง ถูกกลั่นออกมาเป็นคำพูดซื่อๆ ตรงๆ แม้ว่าดวงจิตของนางจะถูกสะกดให้ลุ่มหลงเป็นทาสของกริชเพชร แต่สติสัมปชัญญะทุกอย่างกลับเหมือนเดิมทั้งความรู้และความสามารถด้านพลังการรบ

"นางปีศาจร้ายเจ้าฆ่าลูกสาวข้า..ข้าจะเสี่ยงชีวิตกับเจ้าแล้ว.."

พระนางเจ้าเฟยร้องไห้โฮลุกขึ้นจากการโอบกอดร่างบุตรสาวที่กำลังละลายไปกับมือ พุ่งเข้าหานางปีศาจโลกคู่ขนานอย่างเครียดแค้น

"เฮ้อๆ ..ด้วยพลังของเจ้าแค่นี้จะทำอะไรข้าได้รึเพียงข้าขยับนิ้วนิดเดียวเจ้าก็มลายกลายเป็นผุยผงแล้ว.."

นางปีศาจรัตติกาลหันไปมองหน้าเธอถลึงตาใส่องค์หญิงเจ้าเฟยที่เร่งเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้หมายจะโจมตีนาง

"ปีศาจรัตติกาลนั่งลงให้นางตบตีจนหนำใจนี่คือคำสั่งของข้า.."

กริชเพชรออกคำสั่งปีศาจสาวนางยกยิ้มผงกศีรษะยอมรับคำสั่งด้วยความยินดี เหมือนว่าคำสั่งนี้มันมาจากฟ้าเบื้องบน ที่ยอมรับได้โดยไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันจะดีหรือร้ายต่อตนเอง นางปีศาจรัตติกาลนั่งคุกเข่ารอให้องค์หญิงเจ้าเฟยตบตี ตามคำสั่งของกริชเพชรอย่างว่าง่าย

เพี๊ยะ!!

"ข้าจะตีเจ้าให้ตาย..นี่แนะๆ!!

เพี๊ยะๆ ๆ!!

เสียงตบใบหน้าของภูตปีศาจสาวดังก้อง นางไม่ได้เร่งเร้าพลังจิตของนางขึ้นปกป้อง ปล่อยให้พระนางเจ้าเฟยทำร้ายอย่างเต็มที่

"หลานปู่เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร..เจ้าอย่าทำเยี่ยงนี้เลยยังไงเฟิงเอ๋อก็ตายไปแล้ว..อย่าก่อเวรสร้างกรรมให้ติดตัวนางไปชาติหน้า..เชื่อปู่เถอะสงบจิตใจของหลานให้ได้.."

เสียงปู่เจ้าจี่กล่าวขณะเดินกลับมาจับแขนพระนางไว้ด้วยความสงสาร

"แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีวิธีให้พวกนางฟื้นคืนกลับมานะคาถาประสานชีวิตก็เป็นอีกวิธีหนึ่งที่สามารถสร้างองค์หญิงเจ้าเฟิงขึ้นมาใหม่ แต่คาถาบทนี้มันมีน้อยมากในโลกอสูรและแต่ละคาถาถูกซ่อนไว้ในกลุ่มผู้มีอิทธิพลเรายากยิ่งจะได้มา.."

ปู่เจ้าจี่กล่าวเบาๆ พร้อมกับทอดถอนใจเรื่องที่เขากล่าวขึ้นมานี้ แม้ว่าจะเป็นไปได้แต่ยากยิ่งนัก

"ข้ายินดีตามหาคาถาประสานชีวิตมาให้กำเนิดองค์หญิงเจ้าเฟิงและหลงไป๋ โปรดบอกมาสิว่ามันอยู่ที่ไหน.."

กริชเพชรพูดพร้อมกับเร่งพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ประสานกับพลังจิตอสูรส่งเข้าไปควบคุมในร่างของหญิงสาวทั้งสองคน

พบบอลดวงจิตแก่นแท้ของนางที่ถูกควบคุมด้วยหมอกสีดำของเวทย์กระสุนปีศาจ เขาใช้พลังขับไล่หมอกสีดำนั้นระเบิดจางหายไปก่อนจะเก็บบอลพลังดวงจิตแก่นแท้ของทั้งสองไว้ในถุงนิมิตของตน

"หลานชายต้องช่วยลูกสาวข้าให้ได้นะมีอีกวิธีหนึ่งมันจะมีต้นธิดาแห่งสรวงสวรรค์ อยู่ในดินแดนอสูรพฤกษาแม้ว่าจะเป็นของหายากแต่ก็จะหาง่ายกว่าคาถาและหยดน้ำประสานชีวิตที่ข้าเคยขายให้เจ้า.."

เจ้าสำนักหลงละมือจากการกอดศพลูกสาวรีบตรงเข้ามาบอกกริชเพชรหวังให้เขาหาทางเอาผลของต้นไม้ธิดาแห่งสรวงสวรรค์กลับมาคืนชีวิตให้กับหลงไป๋บุตรสาวของตน

"นี่องค์ชายสิบสี่มันเป็นแผนที่...ที่ข้าเก็บไว้หลายร้อยปีมันจะนำเข้าไปสู่สุสานเทพธิดาแห่งดินแดนอสูรพฤกษา.."

เจ้าสำนักหลงนำแผนที่ออกมาให้องค์ชายเจ้าจิงโจวทันที เขาหวังให้ชายหนุ่มออกเดินทางไปหามันเพื่อนาง

..................................................................................................................................................