คุโรโนะ โซโล่ เกิดมาปราบเกรียน เซียนก้มกราบ

ผม คุโรโนะ โซโล่ ผู้สืบทอดปณิธานว่าจะปราบจอม๱า๰าปีศาจของ คุณพ่อ เซโตะ โซโล่ พ่อของผม ผู้เป็๲นักผจญภัยระดับ S ทว่า...สุดท้ายแล้วพ่อของผมก็กอดคอตายพร้อมกับจอมมาร เพื่อช่วยเหลือผู้คนทั้งโลก โดยทิ้งของไว้ให้ผมดูต่างหน้าเพียงสิ่งเดียวนั่นคือ หิน เทย์ มาโอ เวิร์ลไอเทมที่สามารถวาร์ปหนีได้ทุกที่ทุกเวลา เพียงแต่มันจำกัดใช้วาร์ปหนีได้เพียงคนเดียวเท่านั้น โดยไม่จำกัดข้อแม้ต่างๆในดันเจี้ยน

14 ตุลา ปี 3018...
"วันนี้ก็ ลงเหรดอีกแล้ว สินะ คุโรโนะ " เกียม เพื่อนสนิทของผมกล่าวอย่างเป็นกันเอง
"ใช่แล้วฉันจะลงเหรด เพื่อจะแข็งแกร่งให้ได้แบบพ่อ " ผมกล่าว
" ฮะ ฮะ ฮ่า เจ้านี่ลงเหรดทีไรทุกครั้งต้องได้แผล เป็นตัวถ่วงของ ฮีลเลอร์จริงๆ " นูเอล หัวหน้าปาร์ตี้ลงเหรดกล่าว
" ไม่เป็นไรคะ หัวหน้า ชั้นชอบรักษาแผลให้ คุโรโนะ ไม่ว่าเขาจะบาดเจ็บซักกี่ครั้ง ก็จะรักษาให้ค่ะ " นิชิโนะ แฟนสาวของผมพูดทีเล่นทีจริง มันเหมือนฝันเลยที่เธอมาบอกรักผมเมื่อวาน เหตุผลที่เธอบอกรักผมนะรึ ก็เพราะผมงี่เง่า คบหาดูใจกับนิชิโนะมานานกว่า3 ปีแล้ว ยังไม่เคยพูดคำว่า รัก ซักครั้ง
" เอาล่ะ ได้เวลาลงเหรด กันแล้ว ทุกคนออกเดินทางได้ " นูเอลสั่งการปาร์ตี้ทั้ง 17 คนให้ลงเหรดระดับD และส่งสายตาเป็นห่วงผม บวกกับหนักใจและสงสัยว่า ทำไมผมมีพ่อเป็นนักผจญภัยระดับ S ผู้ปราบจอมมารได้ แต่ลูกกับกาก เป็นเพียง นักผจญภัยระดับ E
****
ในดัน เหรด ระดับ D เวลา 8โมง 15
เคร้ง เคร้ง เคร้ง
เสียงต่อสู้ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ ทุกคนต่างสู้กับมอน โดยที่ผมกับ นิชิโนะ มีหน้าที่ยืนหลบอยู่ทางด้านหลัง เพราะนิชิโนะ เป็น ฮีลเลอร์ และผมก็มีหน้าที่ปกป้องนิชิโนะด้วยชีวิต
30 นาทีต่อมา...
ฟุบ ตุบ มออออออออออออออออออ
เสียงมอนสเตอร์ตัวสุดท้ายล้มลง ทุกคนรีบเข้าไปเก็บแกนเวทย์ที่ตกพื้นเพื่อนำไปขาย ซึ่งแกนเวทย์เหล่านี้เมื่อเก็บสะสมครบ 100 อัน จะสามารถนำไปแลกอาวุธ ในขั้นที่ดีกว่าเดิมได้ ซึ่งผมก็ได้ส่วนแบ่งเป็น แกนเวทย์ ระดับE จำนวน 5อันเท่านั้น เพราะแค่ยืนเฉยๆ ไม่ได้แสดงฝีมืออะไรเลย เนื่องจาก ฉายา สุดอ่อนของผม
" เอาล่ะ ทุกคน กลับกันได้แล้ว " นูเอล กล่าว ทว่า...จู่ๆ กำแพงในดันก็พังลงมา ปรากฏทางลับที่เข้าสู่ดันเจี้ยนลับที่ยังไม่เคยมีใครสำรวจมาก่อน
" เอาไง จะลุยต่อหรือกลับดี " ซาฟา รองหัวปาร์ตี้กล่าว
" ถ้างั้นเรามาโหวตกัน ว่าจะเข้าดันเจี้ยนลับ หรือเปล่า ถ้ามติเสียงส่วนใหญ่เป็นยังไง คนที่เหลือห้ามบ่น" นูเอล กล่าว ก่อนมีเสียงบ่นจากลูกตี้ ซึ่งแบ่งออกเป็นสองฝ่าย
" ผมไม่อยากไปเลย มันน่ากลัว ขอโหวตให้กลับ "
" ถ้าเราเอาเรื่องไปแจ้งกับกิลล์ละก็ ดันลับนี้ ก็จะถูกแย่งส่วนแบ่ง ชั้นขอโหวตให้ไปต่อ "
ซึ่งเสียงทั้งสองฝ่ายที่ต่างคนต่างโหวต กลับเสมอกัน คือ 8 ต่อ 8
" ถ้างั้น คุโรโนะ นายต้องตัดสินแล้วว่า จะไปต่อ หรือ กลับ " นูเอลให้ผมตัดสินใจ ผมหันหน้าไปมองหน้านิชิโนะ แฟนสาว ซึ่งเธอก็ทำปากขมุบขมิบ ว่า " กลับ กลับเถอะ คุโรโนะ ขอร้อง "
แต่เมื่อผมนึกถึงพ่อ ที่เป็นนักผจญภัยระดับ S ผู้ไม่เคยกลัวสิ่งใด ประกอบกับน้องสาวผมเพิ่งเข้ามหาลัยซึ่งต้องใช้ค่าเทอมสูง เพราะเป็นมหาลัย เอกชน ทำให้ผมตัดสินใจไปต่อ และนี่คือ การตัดสินใจผิดพลาดครั้งแรกของผม ที่จะนำทุกคนไปสู่ความตาย ในที่สุดผมก็ได้เอ่ยคำพูดที่เหมือนกับการตัดสินประหารชีวิตทุกคนในปาร์ตี้
" ผมขอโหวตไปต่อครับ "
.
.
30 นาทีต่อมา...
ในที่สุด หลังจากเดินมายาวนาน มอนที่มาสกัดขวางทางปาร์ตี้ของเราก็ถูกกำจัดอย่างง่ายดายด้วยฝีมือของ นูเอล หัวหน้าปาร์ตี้ของเรา ซึ่งตลอดทางที่ผ่านมาเราก็ได้สมบัติเป็นเหรียญทองมามากมาย และเราก็มาถึงห้องสุดท้าย ที่มีประตู ประดับด้วยอัญมณีสีแดง ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
" โห ท่าทางจะแพง " นักผจญภัยคนหนึ่งกล่าวด้วยความโลภ แต่ก็ยังไม่กล้าเข้าไปหยิบ
" เอาล่ะ ในเมื่อเรามาถึง ประตูสุดท้ายแล้ว จะไม่ลองเข้าไปดู ก็กระไรอยู่ " ซาฟา กล่าว ก่อนจะผลักประตูเข้าไป พร้อมกล่าวว่า " ใครจะกลับก็รีบกลับไปเฮอะ แต่ชั้นจะเข้าไป ถ้ามีสมบัติมหาศาลอยู่ คนที่กลับก็จะไม่ได้รับส่วนแบ่งแม้แต่ เหรียญเดียว " และนั่นทำให้พวกเราทั้งหมด ต้องตามเขาเข้าไป
.
.
ติ้ง ติ้ง ติ้ง เสียงหยดน้ำดังระงม ข้างหน้าพวกเรามีรูปปั้นของเทพเจ้า โปซาปุ ยืนตะหง่านอยู่ พร้อมกับกองสมบัติ ที่เป็นสีทองอลังการ จนทุกคนหยุดความโลภ ไม่ได้ เข้าไปหยิบไปสัมผัสกองสมบัติที่สูงท่วมหัว และใจกลาง วิหาร ก็มีดาบสีทองยาวเรียวเล่มใหญ่วางอยู่ มันเป็นดาบคาตานะที่มีกลิ่นอายความชั่วร้าย
" ชั้นจะไปหยิบมัน " ซาฟากล่าวแล้วเดินเอื้อมมือไปแตะดาบคาตานะ ออกจากที่ตั้งของมัน โดยที่ผมตะโกนเตือนไม่ทัน
" อย่าไปแตะมันนะ " เสียงพูดเร็วทันใจของนิชิโนะ ดังมาจากข้างหลังผมแต่ไม่ทันแล้ว ซาฟาหยิบดาบคาตานะขึ้นมาไว้ในมือ วิหารแห่งนี้ จึงกลายจากห้องมหาสมบัติ กลายเป็นทุ่งสังหารในทันที
ประตูทางเข้าปิดลง พร้อมกับการเคลื่อนไหวของเทพเจ้าโปซาปุ มันสะบัดดาบทีเดียว นักผจญภัยสองคนก็กลายเป็นเศษผัก
เมื่อทุกคนเห็นดังนั้น ต่างคนก็ต่างชู คริสตัลวาร์ปออกมาแล้วกล่าวเวทย์ เพื่อใช้วาร์ปหนีออกไปจากทุ่งสังหาร แม้จะต้องตัดใจจากทองคำที่อยู่ตรงหน้าก็ตาม
" เทย์ ซาวน่า " เสียงของผู้หญิงสองคน กล่าวด้วยเสียงอันดัง แต่ก็ไร้ประโยชน์ คริสตัลวาร์ปยังคงไม่แสดงผลใดๆ
ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ เสียงดังฆ่าฟันดังขึ้นเป็นระยะๆ รูปปั้นเทพเจ้าโปซาปุ ยังคงสังหารนักผจญภัยต่อไปคนแล้วคนเล่า จนนูเอลหัวหน้าปาร์ตี้ต้องเข้าไปสู้เพื่อถ่วงเวลา
ตอนนั้นเอง นิชิโนะ ก็ร้องไห้ออกมา ที่เธอเสียใจไม่ใช่เรื่องที่ต้องตายที่นี่ แต่เพราะเราเพิ่งตกลงเป็นแฟนกันเมื่อวาน แต่วันนี้กลับต้องมาตายซะแล้ว
" ถ้าชั้นตายชั้นก็อยากจะตายในอ้อมกอดของเธอ คุโรโนะ " นิชิโนะ กล่าวแล้วเข้ามากอดจูบผมเป็นครั้งสุดท้าย แล้วกล่าวสืบต่อ
" ชั้นขอยอมรับ คุโรโนะ เป็นสามี เรามาตายด้วยกันเถอะนะ"
" ผมเองก็ขอยอมรับ นิชิโนะ เป็นภรรยาเหมือนกัน แต่เธอจะต้องไม่ตายในวันนี้ " ผมกล่าวแล้วหยิบ ของดูต่างหน้าพ่อขึ้นมา มันเป็นคริสตัลเทเลพอร์ตสีทอง ที่สามารถพาหนีจากสถานที่อันตรายๆได้ทุกที่ทุกเวลา โดยไม่เกี่ยงเงื่อนไข เทย์ มาโอ
" เอามันมาให้ชั้น " ซาฟา รองหัวปาร์ตี้กล่าวด้วยความกลัวตายเมื่อมันเห็นทางรอดเพียงหนึ่งเดียว มันจึงหันดาบคาตานะเล่มนั้น มาทางผม กับนิชิโนะ
" นิชิโนะ หนีไป แล้วค่อยเจอกันข้างนอก " ผมมอบ คริสตัล เทย์ มาโอ ให้ นิชิโนะ แล้วหันอาวุธ เข้าสู้กับซาฟา ในขณะที่รูปปั้นเทพเจ้า โปซาปุ ไล่สังหารคนอื่นอยู่ ซึ่งตอนที่ผมสู้กับซาฟา นูเอล หัวหน้าปาร์ตี้ ได้ถูกฆ่าตายไปแล้ว
" เจ้าเด็กบ้า จะมาเกรียน ก็ดูสถานที่บ้าง " ซาฟากล่าว พร้อมตุ๋ยน้ำลายใส่หน้าผม แล้วฟาดฟันดาบเข้ามา ผมเอง ก็ชักดาบเข้าสู้ กับ ซาฟาเช่นกัน
30 นาทีต่อมา...
เคร้ง เคร้ง เคร้ง
เสียงการปะทะกัน ระหว่าง มนุษย์สองคน คนหนึ่งโลภและอยากจะรอด อีกคนหนึ่งสู้เพื่อปกป้องคนรัก
ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ เสียงผมและซาฟาเอาตัวเข้าแลกกระบวนท่ากัน เพียงไม่กี่วินาที เราสองคนก็เปลี่ยนกระบวนท่าไปแล้วกว่าร้อยท่า ทว่า...ผมกลับเริ่มเสียเปรียบซาฟามากขึ้นเรื่อยๆ เนื่องจากประสบการณ์ และความแข็งแกร่งต่างกัน
แต่ในสถานวิกฤตินั้นเอง จุ่ๆ รุปปั้นเทพเจ้าโปซาปุ ก็ฟันหัวของนักผจญภัยหญิงคนสุดท้ายลอยมากระทบร่างของซาฟา ทำให้มันเสียสมาธิไปชั่วจังหวะนึงขณะกำลังเปลี่ยนกระบวนท่า และเป็นโอกาสให้ผม เสียบดาบเข้าที่ขั้วหัวใจของมันได้
อ๊าคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคค เสียงซาฟาร้องครวญคราง ขณะพยายามคลานเข้าไปกอดขานิชิโนะ แล้วกล่าวถ้อยคำที่ผมไม่อยากได้ยิน
" เอาคริสตัลวาร์ปมานี่ ส่วนพวกแกสองคนก็รีบๆไปตายซะ " ก่อนที่มันจะหายใจรวยรินและตายไป ทำให้นิชิโนะ ช๊อคไปชั่วครู่
" นิชิโนะ วาร์ปไปรอผมข้างนอกก่อนนะ " ผมกล่าวเรียกสติของนิชิโนะ เธอหันไปมองรอบๆ และพบว่าทุกคนยกเว้นเราสองคนกลายเป็นซากศพไปแล้ว
" ชั้นจะเชื่อใจนาย รอดออกไปให้ได้นะคะ คุโรโนะ ชั้นจะรอคุณอยู่ข้างนอก " นิชิโนะ กล่าวแล้วร่ายเวทย์ในคริสตัล เทย์ มาโอ ในทันที
" เทย์ ซาวน่า " และนิชิโนะก็กลายเป็นละอองแสงลอยกลับไปที่เมืองอย่างปลอดภัย ส่วนผมก็หันไปเผชิญหน้า กับ รูปปั้นเทพเจ้าโปซาปุ อย่างกล้าหาญ
" เหลือแค่ชั้นกับแก ล่ะนะ เจ้าเทพเจ้าโปซาปุจอมสังหาร " ผมกล่าวก่อนจะพุ่งเข้าไปสู้กับ รูปปั้นเทพเจ้าโปซาปุ อย่างเอาเป็นเอาตาย
*****************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป