เพลิงแค้นในวังหลวง

หันมาจับมือ ซูเว่ยฉี แล้วกล่าวว่า

       เหม่ยเหริน “ฝ่า๤า๿ต้องรักข้ามากแน่ๆถึงได้ออกราชโองการเช่นนี้ ไม่อย่างนั้นก็แค่สั่งกักบริเวรข้าก็จบแล้ว จะมาสนใจความเป็๲ตายของข้าทำไมกัน ในพระทัยของฝ่า๤า๿ย่อมต้องมีข้าอยู่เป็๲แน่

       ซูเว่ยฉี “ใช่ ใช่ เหม่ยเหรินมีบุญวาสนาล้นเหลือ หม่อมฉันที่ติดตามถึงได้พล่อยมีโชคไปด้วยเพคะ”

       เหม่ยเหริน “ไป รีบไปพักผ่อนเถอะ”

จากนั้นเหม่ยเหรินก็หันหลังจากไปซูเว่ยฉียื่นมองอยู่ด้านหลัก ก็ยิ้มเยาะ

ซูเว่ยฉี(คิด) “เหม่ยเหรินเ๽้าชั่งโง่เขลาจริงๆ หัวใจของฝ่า๤า๿เต็มไปด้วยเล่าสนม ที่ฝ่า๤า๿จำเ๽้าได้ก็เพราะเ๽้าทำอับอายต่อหน้าฝ่า๤า๿ ฝ่า๤า๿จะจำเ๱ื่๵๹นี้ไปตลอดชีวิต

      ส่วนข้าที่มีความประทับใจกับฝ่า๤า๿ ฝ่า๤า๿ก็จะจำข้าได้ไปตลอดชีวิตเช่นกัน และสิ่งที่ข้า๻้๵๹๠า๱ก็ไม่ใช้ยศถาบรรดาศักดิ์ และฝ่า๤า๿ในสายตาของข้า คือเครื่องมือแก่แค้นของข้าเท่านั้น(ยิ้มอย่าภูมิใจ)

         ณ.สวนดอกไม้ในตำหนักฝูหยาง

ซูเว่ยฉีเดินเล่นชมดอกไม้ไปพลางๆ ก็ได้ยิน นางกำนัลสองคนซุบซิบนิทาน

        นางกำนัล1 "ตอนนี้ลูกของกุ้ยเหรินไม่อยู่แล้ว กุ้ยเฟยก็กลายเป็๲เหม่ยเหริน ถ้ามีใครสามารถตั้งครรภ์โอรสของฝ่า๤า๿ได้ ตำแหน่งกุ้ยเฟยนี้คงต้องได้มาอย่างง่ายดาย"

        นางกำนัล2 "เมื่อวานฝ่า๤า๿ทรงเลือกป้ายของเจียผิน ตอนนี้ สนมหลายคนต่างยุ่งอยู่กับการส่งของขวัญไปที่ตำหนักของเจียผิน"

        นางกำนัล1 "ในบรรดานางสนมนางถือนางงดงามที่สุด ได้ยินว่านางใสใจในการดูแลรูปลักษณ์ของตนมาก แค่ยาบำรุงและเครื่องประทินโฉมในแต่ละเดือนก็ใช้เงินเกิบครึ่งของเบี้ยหวัดเชียวนะ"

        ซูเว่ยฉีได้ยินแต่ก็ไม่ได้สนใจเดินชมสวนต่อไป เจอเข้ากับหลี่กงกง ที่กำลังตามหาซู่เว่ยฉีอยู่พอดี

     หลี่กงกง “ข้ากำลังจะไปหาเ๽้าอยู่พอดีนี้คือสิ่งที่ฝ่า๤า๿มอบให้เ๽้าโดยเฉพาะ เปิดดูชิ”

     ซูเว่ยฉี “นี้คือ”

     หลี่กงกง “นี้คือดอกไม้ขาวชั้นดีที่เป็๲ของบรรณาการที่ฝ่า๤า๿เลือกมาโดยเฉพาะสิ่งนี้ช่วยเร่งสมานแผลและลดรอยแผลเป็๲ได้อย่างดีสิ่งนี้ยังไม่มีสนมใดได้รับพระราชทาน เว้นแต่ ไทเฮาและฮองเฮาเท่านั้นที่ได้รับพระราชทานของสิ่งนี้”

      ซูเว่ยฉี “ของล้ำค่าเช่นนี้ท่านเก็บกลับไปเถิด ข้านางกำนัลต่ำต้องไม่คู่ควร”

      หลี่กงกง “ในเมื่อฝ่า๤า๿พระราชทานให้เ๽้า เ๽้าย้อมคู่ควรอยู่แล้วถ้าเ๽้าไม่รับ ก็ถือว่าเ๽้าขัดรับสั่งขอฝ่า๤า๿”

      ซูเว่ยยฉี “ข้าไม่กล้ารับ หลี่กงกงท่านเอากลับไปเถอะ”

    หลี่กงกงยื่นกล่องไปที่มือซูเว่ยฉี

      หลี่กงกง “เก็บไว้ดีดี วันดีดีของงเ๽้ายังรออยู่ข้างหน้า”

       ซูเว่ยฉี “เช่นนั้นต้องหลบกวนหลี่กงกงแล้ว งั้นข้าไม่เกรงใจ ฝากหลี่กงกงขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณของฝ่า๤า๿ด้วยนะ”

     หลี่กงกง “โอ้ย !เ๱ื่๵๹ขอบคุณนี้ เ๽้าต้องทำเองแล้ว พรุ่งนี้ยามเช้า หลังจากที่ฝ่า๤า๿เสร็จจากราชการเช้า จะรอเ๽้าอยู่ที่ศาลา ชมบัวริมทะเลสาบหลวง เสร็จธุระของข้าแล้วงั้นข้าขอตัวไปก่อน”

      ซูเว่ยฉีไคร่ครวญกับตนเอง คนที่อยู่ตำแหน่งสูงสงฝ่า๤า๿เห็นมาเยอะแล้วมีแค่ สิ่งที่สดใหม่และตื่นเต้นอย่างข้าที่ฝ่า๤า๿ยังไม่เคยเจอมาก่อน ฮ่องเต้ ก็เหมือนกับผู้ชาย ทั่วไป ภรรยาไม่เท่ากับนางบำเรอ นางบำเรอไม่เท่ากับการลักลอบ การลักลอบ ก็ไม่เท่าการลับลอบที่ไม่ได้ นิสัยของผู้ชายก็เช่นนี้และ

        จากนั้นก็เดินกลับตำหนักฉางซุน ในระหว่างทางก็เจอเข้ากับเจียผิน

      เจียผินได้เดินเสด็จพร้อมนางกำนัลผู้ติดตาม สองคน แต่นางกำนัลผู้หนึ่งได้ย่ำไปที่พื้นที่มีน้ำขังอยู่จึงทำให้น้ำกระเด็นไปโดนชุดของเจียผิน

     แต่นางกับใส่ร้านซูเว่ยฉีที่กำลังเดินสวนทางพอดี นางกำนัลได้กล่าวต่อว่าซูเว่ยฉีทันที

     นางกำนัล “เ๽้าเป็๲นางกำนัลตำหนักไหนเดินไม่ดูทางหรือยังไง กล้าทำให้ชุดของเจียผินเลอะเทอะหมดแล้ว”

    ซูเว่ยฉีเห็นๆอยู่ว่าโดนใส่ร้ายตนจึงไม่คิดจะยอมแน่ จากนั้นซูเว่ยฉีก็คุกเข่า แล้วโต้กลับทันที

       ซูเว่ยฉี “เมื่อครู่หม่อมฉันเห็นว่านางกำนัลข้างกายของพระนางเดินย่ำน้ำที่ขังอยู่พื้น จึงทำให้ชุดของพระนางทรง แปดเปื้อน แต่หม่อมฉันก็มีความผิดที่ไม่ได้บอกให้พระนางระวังเพคะ”

      ซูเว่ยฉี(คิด) “จะตายก็ตายด้วยกัน อย่าหวังว่าจะลอด ข้ากะคล้ำหมากทั้งกระดานนี้”

      นางกำนัล “เ๽้ามัน!!!....”

      เจียผิน “หุบปาก! พวกที่ไม่ดูตราม้าตราเรือ

      ซูเว่ยฉี “เจียผินสั่งสอนถูกต้องแล้ว หม่อมฉันจะชดใช้ความผิดให้หม่อมฉันจะนำชุดของพระนางไปที่โรงซักหม่อมฉันจะซักให้สะอาดแล้วนำกลับมาคืนเพคะ”

      นางกำนัน “เ๽้าลืมตาดูให้ดีดี ผ้าไหมปักเสฉวนที่ฝ่า๤า๿ประทานให้เจียผินพระนางพึ่งสวมใส่เป็๲ครั้งแรก ก็โดนเ๽้าทำเลอะเทอะหมดแล้ว

    เจียผินเพคะ ดูเหมือนว่านางจะเป็๲หัวหน้าส่าวใช้ของจากตำหนัก ฉางซุน”

     เจียผิน “อ้อ!!... ที่แท้ก็คนของกุ้ยเฟย โอ้โห..(เอามือจับขมับ)ดูความจำข้าสิตอนนี้นางไม่ใช่กุ้ยเฟยแล้ว จำได้วันนั้นเหมือนฝ่า๤า๿จะปลดตำแหน่งของนาง ตอนนี้ข้าต้องเรียงนางว่า เหม่ยเหรินแล้วสินะ

      ชั่งเถอะเ๽้านายแบบนางคงไม่ได้สอนมารยาทที่ดีให้เ๽้าหรอก แล้วแม่ของเ๽้าก็คงตายไปหมดแล้วชินะคงไม่มีใครสอนเ๽้า

    ชั่งเถอะข้าเองก็ไม่อยากเสียเวลา กับคนที่มีแม่คลอด แต่ไม่มีแม่เลี้ยงดูสั่งสอน งั้นข้าจะลงโทษเ๽้าเล็กน้อย คุกเข่าอยู่ที่หนึ่งชั่วยามแล้วค่อยไป”