หลี่หนิงฮวาเดินกลับมาที่บ้าน ก็ยังไม่เห็นว่าสามีและบุตรชายที่ไปขายของในอำเภอยังไม่กลับ จึงเข้าไปดูในครัวข้าวที่ถูกหุงเอาไว้ได้ที่พอดีอาหารที่ทำเอาไว้ก็เสร็จหมดแล้ว หากบุตรชายและสามีกลับมาคงจะได้กินข้าวกันทันที จากนั้นก็เดินไปดูผ้าที่ตากเอาไว้ปรากฏว่าผ้ายังไม่แห้งสนิทดีมีคำว่าจึงกลับผ้าในด้านที่แห้งแล้วเพื่อให้ด้านที่ยังแห้งไม่สนิทโดนลมหากไม่แห้งคืนนี้คงต้องได้ห่มผ้าไม่แห้งเป็แน่ เมื่อกลับผ้าเสร็จเดินออกมาที่ร้านหน้าบ้านก็เห็นสามีกับบุตรชายเดินเข้ามาในบ้านพอดี
"ท่านแม่ขอรับท่านรู้หรือไม่ว่าผลไม้ที่ลูกนำไปขายสามารถได้เงินมากกว่าสัตว์ที่ท่านพ่อนำไปขายเสียอีก"
"จริงหรือลูกได้มาเท่าไหร่ล่ะ"
"ผลไม้ทั้งหมดที่ลูกนำไปขายลูกขายได้ทั้งหมดหก ตำลึงขอรับท่านแม่ ท่านแม่ดูสิข้าจะนำเงินนี้ไปจ่ายให้ท่านหมอชุยที่รักษาให้ท่านแม่แต่พวกเราติดค่ารักษากับท่านเอาไว้"
จางหลี่ิพูดด้วยความดีใจแล้วก็นำเงินหกตำลึงมาให้ผู้เป็แม่ จางหลี่ิ้าจะนำเงินไปจ่ายที่ตนติดเอาไว้กับท่านหมอชุย
"ค่ารักษาอันใดรึ"
จางอี้ฝานถามภรรยาและบุตรชายเพราะสงสัยว่าบุตรชายพูดถึงเื่การติดค่ารักษาอันใดแล้วใครเป็อะไรทำไมถึงต้องไปตามหมอมารักษา
"ท่านพ่อขอรับตอนที่ท่านขึ้นไปล่าสัตว์บนเขาท่านแม่ไปซักผ้าให้ท่านยากจนท่านแม่ตกน้ำนอนหลับไป 3 วันท่านแม่ก็ยังไม่ฟื้นข้ากลัวท่านแม่จะเป็อะไรหนักค่าเลยรีบไปตามหมอชุยหมอประจำหมู่บ้านมาดูแลรักษาท่านแม่ขอรับ"
"หนิงฮวาเ้าตกน้ำรึเ้าเป็อะไรมากหรือไม่"
"ข้าไม่เป็อะไรมากแล้วเ้าค่ะท่านพี่เพียง แต่ข้าหลับไปถึง 3 วัน พี่ก็ยังไม่กลับมาสักที หากลูกๆไม่ไปตามหมอมารักษาข้าเกรงว่าข้าคงรักษาชีวิตของตัวเองแล้วไม่สามารถมายืนคุยกับท่านพี่อยู่ตรงนี้ได้"
"ถ้านี่แย่จริงๆขนาดเ้าป่วยขนาดนี้ข้ายังไม่รู้เลย"
"ไม่เกี่ยวกับท่านพี่เลยเ้าค่ะลูกๆไปตามหมอมารักษาข้า ก็ดีขึ้นแล้วเ้าค่ะ"
จางอี้ฝานทำหน้าเศร้าเพราะไม่รู้ว่าตนละเลยภรรยาไปมากเพียงใด แค่เพียงภรรยาป่วยหลับไปตั้งหลายวันจางอี้ฝานยังไม่รู้หากภรรยาเป็อันใดไปแล้วตนจะทำเช่นไร
"งั้นิเอ๋อเ้ารีบนำเงินค่ายานี้ไปให้แก่ท่านหมูช่วยเถอะแล้วเ้าติดค่ารักษาเท่าไหร่ล่ะ"
"1 ตำลึงขอรับท่านพ่อทั้งค่ารักษาและค่าตรวจท่านโมช่วยคิดเพียงแค่ 1 ตำแหน่งเท่านั้น"
"งานเ้ารีบนำไปจ่ายแก่ท่านเถิดหากติดไว้นานเกรงว่าจะเป็การไม่ดี"
จางอี้ฝานนำเงินที่บุตรชายขายผลไม้มาได้ให้บุตรชายนำไปจ่ายให้แก่ท่านหมอชุย จางอี้ฝานได้ถามจางหลี่ิว่านำผลไม้จากที่ใดมาขายก็ได้คำตอบจาก จางหลี่ิว่าตอนไปเก็บฟืนแล้วเจอผลไม้ป่า แต่ป่าแถวนี้เขาเดินมาจนทั่วแล้วแต่กลับไม่เคยเจอผลไม้ป่าแบบที่ลูกชายเอาไปขายเลยและผลไม้ที่ลูกชายเขาเอาไปขายยังได้ราคามากกว่าสัตว์ที่พวกเขาขึ้นเขาไปล่ามาถึง 5 วัน
"ขอรับท่านข้าจะรีบนำเงินนี้ไปจ่ายแก่ท่านก่อนนะครับ"
"เ้าไปเถอะรีบไปรีบกลับนะ"
"หนิงฮวาข้าไม่อยู่หลายวันหน้าตาเ้าดีขึ้นมากเลยนะ"
"ดีขึ้นอย่างไรเ้าคะท่านพี่ตัวข้าหลับไปตั้ง 3 วันข้าเพิ่งตื่นก็ต้องทำงานบ้านแล้วท่านพี่จะให้ข้าดูดีขึ้นได้อย่างไร"
"พี่ขอโทษนะที่พี่ดูแลเ้าและลูกไม่ดี"
"ท่านพี่พึงรู้หรือเ้าคะว่าท่านพี่ดูแลข้าและลูกไม่ดี"
"หลี่หนิงฮวาข้าวขอโทษเ้าจริงๆ"
"หากท่านอยากขอโทษข้าและลูกทั้งสองจริง ข้าอยากให้ท่านไปคิดเื่การย้ายบ้าน ท่านก็รู้ว่าข้าอยู่ที่นี่ข้ากับลูกๆของเราชีวิตลำบากเพียงใด ข้าต้องทำงานบ้านทุกอย่างในบ้านบุตรชายและบุตรสาวของท่านจะต้องทำงานไม่เคยได้พักได้ไปเล่นกับเด็กคนอื่นในหมู่บ้าน ข้าต้องซักผ้าให้ท่านแม่ท่านพ่อยังมีของพี่สะใภ้บางครั้งถ้ายังต้องซักของน้องชายท่านอีก หากท่านเห็นถึงความลำบากของข้าและลูกจริงท่านไปคิดเื่การย้ายบ้านเถอะเ้าค่ะท่านพี่"
"แต่หากเราย้ายบ้านจะดีหรือ"
"หากท่านพี่ไม่อยากย้ายจริงท่านพี่ก็หย่ากับข้าเถอะเ้าค่ะส่วนลูกทั้งสองค่าคงไม่สามารถจะให้อยู่กับท่านพี่ได้"
"เ้าบ้าไปแล้วหรือเ้าเป็ผู้หญิงเ้าทำไมมาพูดเื่การหย่าร้างเ้ารู้หรือไม่ว่าหากเ้าหย่ากับข้าไปเ้าจะมีชีวิตเป็เช่นไร"
"ข้าจะมีชีวิตเป็เช่นไร แต่ข้าคิดว่าชีวิตของข้าคงจะดีกว่าการใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านหลังนี้ บุตรชายของท่านอายุสมควรแก่การเข้าเรียนสำนักศึกษาแล้ว แต่เขายังต้องทำงานที่บ้านช่วยข้า หากท่านไม่อยากหย่ากับข้าท่านก็ไปคุยเื่การย้ายบ้านกับพ่อท่านเสีย"
จางอี้สารที่ทำหน้าเศร้าจะไปคุยกับดาเช่นไรหาก้าย้ายบ้านจริงๆ
"ข้ารู้ว่าท่านกตัญญูต่อพ่อท่านมาก แต่พ่อของท่านไม่ใช่พ่อของข้า ข้าไม่สนใจหรอกท่านเห็นร่างกายของลูกชายของข้ากับบุตรชายของพี่ใหญ่หรือไม่บุตรของเขามีร่างกายอ้วนใหญ่ได้กินอาหารอุดมสมบูรณ์ ท่านดูบุตรชายกับบุตรสาวของข้าสิผอมแห้งเสียยิ่งกว่าขอทานข้างถนน"
จางอี้ฝานที่รู้สึกคิดหนัก จางอี้ฟาน้าย้ายบ้านจริงเขาก็เหมือนกับอกตัญญูต่อผู้เป็บิดาที่เลี้ยงเขามา แต่หากเขายังจะทนอยู่แบบนี้บุตรชายและบุตรสาวของเขาก็จะไม่มีชีวิตที่ดีขึ้น เพราะทางจางอี้ฝานก็รู้ว่าแม่เลี้ยงของตนปฏิบัติเช่นไรกับบุตรสาวและบุตรชายและภรรยาของเขาเวลาที่จางอี้ฝานอยู่ก็ดีอยู่หรอกแต่หากเวลาที่ตนไปล่าสัตว์ล่ะ ภรรยาของเขาต้องทำงานทุกอย่างในบ้าน ทั้งทำอาหารให้ทุกคนทาน แต่ทุกคนในบ้านกับไม่เห็นว่าภรรยาเขาเหมือนสมาชิกในบ้าน กับเห็นครอบครัวเขาเป็เหมือนทาสที่รับใช้ครอบครัวนี้
"ได้ถ้าจะลองไปคิดดู"
"ดีเ้าค่ะท่านพี่ท่านลองคิดดูให้ดีๆว่าท่านจะกตัญญูต่อพ่อ พ่อที่สนใจท่านบ้างและไม่สนใจไม่เคยสนใจสักนิดว่าแม่เลี้ยงของท่านจะปฏิบัติต่อท่านเช่นไรทั้งๆที่พ่อของท่านก็รู้ว่าแม่เลี้ยงของท่านปฏิบัติเช่นไรกับครอบครัวเราแต่พ่อของท่านก็ทำเป็หลับหูหลับตาเหมือนคนไม่รู้เื่ กับกันข้าและลูกที่อยู่เคียงข้างท่าน หากท่านคิดได้แล้วท่านก็รีบบอกข้า แล้วไปแจ้งแก่ท่านพ่อเถอะเ้าค่ะ เพราะข้าคงไม่รอหากท่านคิดนานข้าคงต้องขอหย่ากับท่านเสียก่อน"
หลี่หนิงฮาวพูดจบก็เดินหนีเข้าบ้านปล่อยให้จานอี้ฝานได้คิดอยู่คนเดียว