ตอนที่ 15
หนี
“เถ้าแก่....”นอกจากไป๋จูเหวินแล้วคงหาคนที่ควบคุมสติได้ยากเต็มที เพราะบัดนี้สิ่งที่ยืนอยู่แทนที่เถ้าแก่หวังผู้ผอมบางคือวานรเผือกที่มีมัดกล้ามใหญ่โต
“นี่คือโทษฐานที่คิดจะทำร้ายนายน้อย”เถ้าแก่หวังเงื้อกำปั้นใหญ่โตของตนขึ้นสูงก่อนจะหวดลงมาใส่ร่างของเฟยหลิงอย่างรุนแรง
โพล๊ะ!ราวกับทุบลงบนลูกแตงโม ร่างของเฟยหลิงแตกกระจายกลายเป็กองเืในพริบตา สร้างภาพสยดสยองแก่เหล่าผู้ชมดูเป็อย่างมากบางคนถึงกับอาเจียนออกมาเลยก็มี
“ท่านพี่......”เฟยอินมองพี่ของมันด้วยใบหน้าซีดขาวราวกับเผือกพี่ชายที่มันแสนจะภูมิใจโดนทุบจนร่างแหลกเละในกำปั้นเดียวอสูรตรงหน้าพวกมันช่างน่ากลัวจริงๆ
“ต่อไปก็ตาเ้า”เถ้าแก่หวังสะบัดเืของเฟยหลิงออกจากกำปั้นก่อนจะง้างกำปั้นขึ้นเพื่อเตรียมหวดใส่ร่างของเฟยอิน
“ช้าก่อนเถ้าแก่หวัง”ไป๋จูเหวินคงจะเป็คนเดียวที่กล้าพอจะเอ่ยปากห้ามในตอนนี้
“นายน้อย?”เถ้าแก่หวังในร่างลิงเผือกหันมามองนายน้อยของตนอย่างประหลาดใจว่ากันตามตรงเฟยอินชั่วช้ากว่าเฟยหลิงเสียอีก เพียงแต่มันไม่มีพลังิญญาเท่านั้นแล้วเหตุใดนายน้อยถึงห้ามไม่ให้มันฆ่าเฟยอินไปด้วยเล่า
“ข้าว่าชาวเมืองสามารถจัดการกับมันเองได้”ไป๋จูเหวินยิ้มพลางเดินมาขวางระหว่างเถ้าแก่หวังกับเฟยอินเอาไว้คราแรกเฟยอินดีใจที่มีคนออกมาห้ามแต่พอฟังจากปากของไป๋จูเหวินแล้วใบหน้ามันยิ่งซีดเผือดเข้าไปใหญ่ แต่แรกมันกระทำเื่ชั่วร้ายได้โดยไม่ต้องกังวลว่าใครจะทำอะไรมันเพราะมีพี่ชายอยู่แต่บัดนี้พี่ชายมันโดนทุบกลายเป็กองเืไปแล้ว หากปล่อยมันมีชีวิตต่อไม่เท่ากับปล่อยให้ชาวเมืองรุมประชาทันฑ์มันหรือ
“นายน้อยความคิดล้ำลึกยิ่ง”เถ้าแก่หวังได้ยินเช่นนั้นก็ลดกำปั้นลงก่อนจะกลับเป็ร่างของเถ้าแก่หวังเช่นเดิมเพียงแต่สายตาโดยรอบไม่ได้มองเถ้าแก่เช่นเดิมตามไปด้วยบัดนี้ไม่ว่ามันจะเดินไปทางใดก็คงมีแต่คนหลีกทางให้และโรงเตี๊ยมของมันก็คงไม่มีใครมากพักเป็แน่
“ไปกันเถิดนายน้อยเมืองนี้คงอยู่ไม่ได้แล้ว”เถ้าแก่หวังพูดพลางเดินนำนายน้อยออกไปทางประตูโดยไม่มีใครกล้าเข้ามาขวางเลยแม้แต่คนเดียว
“ที่แท้เถ้าแก่ก็คือวานรเผือกแห่งป่าท้อขาวนี่เอง”ไป๋จูเหวินที่เดินตามเถ้าแก่หวังมาพูดพลางยิ้มอย่างอารมดีวานรแห่งป่าท้อขาวเป็อสูรที่มีพลังอสูรอยู่ระดับ หยกขาว ขั้น 1 นับเป็อสูรที่มีฝีมือทีเดียวในป่าวัฒนะ แถมยังเป็อสูรที่ัธรณีใช้งานมาหาข้อมูลในแดนมนุษย์บ่อยๆด้วย
“กระผมยังสู้ท่านาุโในป่าไม่ได้หรอกขอรับตอนนี้กระผมก็อยู่แค่ระดับ ทอง ขั้น 10 เท่านั้น”เถ้าแก่หวังพูดอย่างถ่อมตนตัวมันแม้จะพัฒนามาหลายปีมากแล้วแต่ก็ติดนิสัยชอบเที่ยวเล่นระดับพลังอสูรเลยไม่ขึ้นสู่ขั้นหยก ที่เป็ระดับพื้นฐานของวานรเผือกเลย
“เถ้าแก่นายน้อย”ขณะเถ้าแก่หวังและไป๋จูเหวินจะเดินออกจากเมืองไปร่างของต้าชิงและต้าเฉินก็ปรากฏขึ้นเื้ัพวกมัน ท่าทางทั้ง 2คนจะวิ่งตามมาั้แ่พวกมันออกจากโรงเตี๊ยม
“เถ้าแก่นายน้อย รอก่อนขอรับ”ทั้งสองคนพูดพลางพักหายใจเล็กน้อย
“ต้าชิงต้าเฉิน พวกเ้ามีอะไรหรือ”เถ้าแก่ถามอย่างประหลาดใจเขานึกว่าพอกลับร่างแล้วจะโดนทั้ง 2 คนรังเกียจเสียอีก
“ขอบพระคุณมากขอรับ”ต้าชิงและต้าเฉินคุกเข่าลงกับพื้นแล้วกระแทกศีรษะลงกับพื้นอย่างแรงทันทีคราวนี้ไม่ต้องให้ใครมาบังคับพวกมัน เป็ความ้าของพวกมันเองทั้งสิ้นแน่นอนว่าพื้นดินสร้างาแให้กับผู้ฝึกพลังิญญาไม่ได้แต่ต้าเฉินที่พึ่งโดนราดสุราใส่ศีรษะมากลับมีดินติดอยู่บนหน้าผากเต็มไปหมด
“ได้โปรดให้พวกเราติดตามท่านด้วยเถอะขอรับ”ต้าชิงและต้าเฉินพูดพลางก้มหัวลงอีกรอบพวกมันเป็ผู้ฝึกพลังิญญา ย่อมมีคน้าตัวอย่าว่าแต่อยู่ในเมืองนี้ต่อไปพวกมันก็สามารถอำนาจได้ไม่ยากแต่พวกมันอยู่กับเถ้าแก่มานาน แถมที่เถ้าแก่คืนร่างเดิมจนเป็เื่เช่นนี้ก็เพราะพวกมันเป็ต้นเหตุแต่แรกด้วย
“ทำไมเ้าถึงจะตามข้ามาอีกข้าเป็อสูรนะ”เถ้าแก่หวังถามพลางมองศีรษะที่ก้มนิ่งอยู่กับพื้นพวกมันไม่ได้สนใจเื่นั้นเลยเพราะรู้จักเถ้าแก่หวังมานาน ไม่ว่าเถ้าแก่จะเป็อสูรหรืุ์พวกมันก็ยังคงนับถือ
“ไม่ได้ข้าจะเดินทางกลับไปยังป่าท้อขาวในเขตอสูร”ได้ยินจุดหมายของเถ้าแก่หวังพวกต้าชิงก็ลอบใจหายเขตอสูรเป็สถานที่มนุษย์ไม่อาจแม้แต่จะคิดเข้าไปหากพวกมันตามไปคงไม่ต่างจากไปตายนัก
“แต่พวกเ้าสามารถติดตามนายน้อยไป๋ได้”ได้ยินเถ้าแก่หวังพูดแบบนั้นใบหน้าของทั้งสองคนก็มีความหวังขึ้นมาไม่น้อย
“นายน้อยไป๋”ทั้งสองประสานเสียงพลางก้มหัวให้ไป๋จูเหวินคราวนี้มันไม่ได้คิดจะติดตามไป๋จูเหวินเพราะโดนสั่งอีกแล้วแต่เป็การติดตามเพื่อรับใช้ด้วยใจของมันเอง
“แบบนี้....”ไป๋จูเหวินไม่รู้จะพูดอย่างไรมันหันไปมองเถ้าแก่หวังราวกับจะถามว่าเหตุใดท่านถึงโยนทั้ง 2 มาให้
“อย่างที่ท่านน้าของนายน้อยบอกท่านต้องรีบฝึกพลังิญญาโดยเร็ว แม้ท่านจะไม่แสดงพลังอสูรออกมาแต่มนุษย์บางพวกก็มีวิธีจับััพลังอสูรในร่างเช่นกัน”เถ้าแก่หวังว่าพลางมองไปทางต้าชิงและต้าเฉิน
“พวกมันแม้ฝีมืออ่อนด้อยแต่ก็ช่วยเหลือนายน้อยได้ในหลายเื่”เถ้าแก่หวังพูดพลางด้วยท่าทีจริงจังในเหล่ามนุษย์มีผู้ฝึกพลังิญญาจำพวกหนึ่งถูกเรียกว่านักล่าอสูรคนพวกนี้มีความสามารถในการจำแนกพลังอสูรนี่เป็เหตุผลที่อสูรไม่สามารถเข้าไปแทรกแซงในเมืองใหญ่ๆได้อย่างน้อยหากนายน้อยได้พลังิญญามาไว้ในก็จะสามารถยืนยันตนเองได้ว่าเป็มนุษย์จริงๆเพราะแทบจะเป็ไปไม่ได้เลยที่จะมีมนุษย์ที่มีแต่พลังอสูรโดยไร้พลังิญญาเช่นนายน้อย
“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องฝากตัวกับพวกท่านอีกรอบแล้วกระมัง”ไป๋จูเหวินว่าพลางมองไปทางต้าชิงและต้าเฉินทั้งคู่ต่างเงยหน้าขึ้นมาอย่างยินดี
“ไปเถอะข้าจะไปส่งท่านที่เมืองถัดไป”เถ้าแก่หวังว่าพลางเดินนำคนทั้ง 3 ไปแต่พอหันมามองหน้าต้าเฉินเถ้าแก่หวังก็อดเรียกถุงน้ำออกมาให้มันล้างหน้าไม่ได้เพราะนอกจากสุราที่โดนรดใส่หน้าแล้วยังมีเศษดินเต็มไปหมดอีกต่างหากมันช่างเป็ผู้ฝึกฝนพลังิญญาที่มอมแมมจริงๆ
ตัวเถ้าแก่หวังนั้นอยากจะเดินทางร่วมกับนายน้อยอยู่หรอกแต่เพราะตัวนักล่าอสูรทำให้มันไม่สามารถเดินทางไปกับนายน้อยได้ยิ่งนายน้อยบอกว่าอยากจะเข้าสำนักเพื่อฝึกฝนพลังิญญายิ่งแล้วใหญ่ทำให้มันทำได้แค่ไปส่งเท่านั้น
.
.
“เถ้าแก่ตกลงว่านายน้อยเป็มนุษย์หรือขอรับ”หลังจากเดินทางมาได้ครึ่งทางสุดท้ายท้องฟ้าก็มืดมิดเสียก่อนทั้ง 4 จึงพักอยู่กลางป่ากันชั่วคราวด้วยเพราะในกลุ่มมีอสูรระดับทองขั้น 10 อยู่ 1ตนพวกมันจึงไม่ต้องกลัวทั้งสัตว์ป่าและอสูรใดๆในป่าทำร้ายได้
“ข้าได้ยินมาอย่างนั้น....”เถ้าแก่ตอบด้วยท่าทีไม่มั่นใจพลางหันไปหาไป๋จูเหวินราวกับจะถามหาคำตอบที่ถูกต้อง
“ข้าถูกเก็บไปเลี้ยงในเขตอสูรั้แ่จำความได้”ไป๋จูเหวินว่าพลางยิ้มเจื่อนๆ
“แต่เื่เป็มนุษย์ก็เป็เื่จริง”ได้ยินเช่นนั้นต้าชิงและต้าเฉินก็ยิ่งมีสีหน้าสับสน
“แล้วเหตุใดนายน้อยถึงมีพลังอสูรได้ละขอรับ”ต้าเฉินถามด้วยความอยากรู้ที่อัดแน่นในอก
“....”เถ้าแก่หวังไม่ได้ตอบมันเพียงหันไปหานายน้อยเช่นเดิม
“ตอนเด็กข้ากลืนแก่นอสูรเข้าไปโชคดีที่ได้ท่านน้าช่วยเอาไว้เลยรอดมาได้ แต่มันก็ทำให้ข้ามีพลังอสูรอยู่ในร่างเช่นกัน”ไป๋จูเหวินว่าพลางเลี้ยงคำตอบว่าน้าของมันคือใครหรือแก่นอสูรที่มันกลืนเป็ของใคร
“เป็เช่นนี้เองนับว่านายน้อยดวงแข็งมากที่รอดมาได้”เถ้าแก่หวังรำพึงออกมาด้วยท่าทีโล่งใจราวกับมันเห็นเหตุการณ์ตอนไป๋จูเหวินกลืนแก่นอสูรไปต่อหน้า
“ข้าเคยได้ยินว่าหากมนุษย์กินเนื้อหรือส่วนใดของอสูรก็จะตายไม่ใช่หรือ”ต้าชิงถามด้วยความประหลาดใจ
“ไม่ผิดแต่นายน้อยหาใช่คนธรรมดาเช่นพวกเ้าไม่”เถ้าแก่หวังพูดพลางยิ้มอย่างอารมดีมันไม่รู้ว่าพลังดึงดูดใจอสูรของนายน้อยมาจากที่ใด แต่ยิ่งมันอยู่กับนายน้อยนานวันยิ่งรักใคร่และเอ็นดูมากขึ้นๆจนมันไม่แปลกใจเลยว่าทำไมาาทั้ง 5 ถึงได้รักนายน้อยเช่นนี้
232
