ความมืด
สิ่งที่สร้างความหวาดกลัวให้กับมนุษย์มาั้แ่อดีตกาลเพราะในความมืดจะทำให้การมองเห็นต่ำลงการรับรู้ที่ลดสิ่งที่ตามมาคือความไม่รู้และเกิดการตีความไปต่างๆนาๆความไม่รู้ก่อเกิดเป็ความกลัวและหวาดระแวงจวบจนมนุษย์เริ่มรู้จักที่จะใช้ไฟและเริ่มพัฒนาอารยธรรมเพื่อมาขจัดความไม่รู้และความกลัวของตน
มันไม่ได้หมายความว่าจะสามารถเอาชนะสัญชาตญาณพื้นฐานได้ไม่ว่าอารยธรรมจะเจริญไปเพียงไหนไม่ว่าวิทยาการจะก้าวล้ำเพียงไร ไม่ว่ามนุษย์จะวิวัฒน์ไปถึงไหนก็ยังมีบางสิ่งที่มนุษย์ไม่สามารถเอาชนะได้
มนุษย์ยังคงจำเป็ต้องสร้างศิลปะและสิ่งต่างๆมากล่อมเกลาจิตใจทั้งที่ทางกายภาพมันไม่จำเป็มนุษย์ยังมีโลภและกิเลสทั้งที่รู้ดีว่าสิ่งเ่าั้ทำให้เกิดปัญหามากมายเพียงไหนในสังคมและสิ่งที่ยังคงอยู่ไม่ว่าจะผ่านไปนานสักเพียงไหนต่อให้พัฒนาไปมากเพียงไรก็ยังไม่มีวันจะเลือนหายตราบเท่าที่ยังเป็สิ่งมีชีวิต
ความหวาดกลัวต่อสิ่งที่เรียกว่าความตาย
และความหวาดกลัวเมื่อไร้หนทางแก้ไขมันจะนำไปสู่ความสิ้นหวัง(Despair)
ลมหายใจปั่นป่วนผลมาจากการฝืนกำลังร่างกายและออกวิ่งเท้ายังคงขยับแม้ความรู้สึกเหนื่อยล้าจะถาโถมหากมันก็ยังไม่หยุดวิ่งเพราะมันรู้ดีทันทีที่หยุดฝีเท้าสิ่งที่รออยู่มันจะไม่ใช่ใดอื่นนอกเหนือไปจากความสิ้นหวัง
“ แฮ่กๆ อย่าเข้ามานะโว้ยเลิกตามมาสักทีสิวะ!! ” เสียงะโที่แทบเป็การกรีดร้องขาทั้งสองข้างวิ่งหนีอย่างไร้จุดหมายระยะทางที่เคยรู้สึกว่าไกลกลับไม่อยู่ในความสนใจอะดรีนาลินชักนำร่างกายให้ยังคงเคลื่อนไหวก้าวผ่านขีดจำกัดทั้งปวง
น่าเสียดายที่นั่นไม่ได้ทำให้เขารอดพ้นไปจากเื่ที่กำลังประสบนี้ไปได้
เื่ที่เกิดไม่ได้อยู่ในความคิดของเขาแต่อย่างใดเมื่อชั่วโมงก่อนหน้านี้เขาเป็พ่อค้าสิ่งที่ขายอาจไม่ใช่ของที่ถูกกฎหมายแต่นั่นก็เป็เื่ปกติของโลก ไม่ว่าใครต่างก็ทำกันทั้งนั้น
อาจไม่ใช่พ่อค้าใหญ่อะไรมากหากก็มีเส้นสายและอิทธิพลในระดับหนึ่งวันนี้ก็เป็เหมือนทุกวันเป็การเจรจาซื้อขายของเหมือนดั่งที่เคยเป็อาจเป็การส่งสินค้าล็อตใหญ่หน่อยแต่ก็เป็การซื้อขายกับลูกค้าที่ทำกันจนเป็ปกติ
มันเป็การซื้อของภายในตึกที่ถูกปล่อยทิ้งร้างแห่งหนึ่งเ้าของล้มละลายจากพิษเศรษฐกิจด้วยระยะเวลาทำให้ตึกที่มีแต่โครงนี้ทรุดโทรมแต่กลับไม่มีใครมาจัดการสาเหตุมาจากค่าทุบหรือบูรณะตึกสูงจนไม่คุ้มทุนเลยคาราคาซังมาจนทุกวันนี้
ของที่ซื้อขายกันก็เหมือนทุกครั้งลูกค้า้าเอาของไปปล่อยให้กับรายย่อยที่นับวันยิ่งมากขึ้นเหมือนมันจะเป็ที่นิยมในหมู่เด็กบางกลุ่มสินค้าเลยเริ่มขาดตลาดในฐานะคนขายก็ถือว่าได้เงินเยอะขึ้นทุกฝ่ายล้วนแล้วแต่ได้ไม่มีเสีย
ความผิดพลาดมันมาเกิดขึ้นเมื่อตอนที่อยู่ๆรถที่พวกเขาใช้ะเิขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เท่านั้นเองที่ความวุ่นวายปรากฏไม่ทันจะได้ทำอะไรเสียงปืนก็ดังขึ้นพริบตาแรกนึกว่าตนโดนหักหลังเป็เื่ที่เกิดขึ้นได้สำหรับคนในวงการบางครั้งก็อาจมีวิธีกำจัดคู่แข่งหรือซัดทอดไปยังคนอื่นแต่วินาทีต่อมากลับพบว่าไม่ใช่แบบนั้น
ะุตรงเข้าเจาะคู่ค้าของเขาอย่างแม่นยำทุกนัดส่งตรงสู่ศีรษะลูกตะกั่วเจาะกะโหลกะเิสมองจนแตกกระจายไม่กี่วินาทีกลุ่มที่เคยเป็ลูกค้าของเขาก็กลายเป็ร่างไร้ิญญา
ภาพที่เห็นทำให้คนมองต่างตื่นตระหนกปฏิกิริยาตอบสนองก็แตกต่างพวกลูกน้องที่มาสามในห้าวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิตส่วนอีกสองรายระดมกราดะุออกไปเล็งไปยังทิศทางที่น่าจะยิงมาหมายจะโต้ตอบ
ตัวเขาในตอนแรกเองก็รู้สึกมึนงงและสับสนทำตัวไม่ถูกและไม่มั่นใจว่าตนจะเอาอย่างไรมาตัดสินใจได้ก็ตอนที่รับรู้ว่าพายุะุที่ยิงออกไปเหมือนจะโดนแต่วัตถุแต่ไม่โดนใครก่อนมีวัตถุชนิดหนึ่งกลิ้งออกมาจากทิศทางด้านข้าง
สิ่งนั้นคือะเิมือลูกหนึ่ง
ไม่ต้องคิดอะไรให้มากความพริบตานั้นเขาก็กระโจนทะยานออกอย่างไม่คิดชีวิตพอเห็นลูกเกลี้ยงและวิธีการลงมือก็รู้ได้เลยว่าที่ตนกำลังเจออยู่คือมืออาชีพการเข้าปะทะด้วยต่อให้มีกี่ชีวิตก็ไม่พอ
โชคดีคือะเิมือกลิ้งไปจุดที่ไกลออกไปพอควรทำให้พอหนีพ้นกระนั้นสะเก็ดะเิที่แฝงมาก็ยังทิ่มแทงใส่แผ่นหลังสร้างความเ็ป แต่พอก้าวเท้าออกมาก็ต้องพบว่าตนคิดผิด
พวกที่หนีออกมาก่อนต่างล้มลงไปบนพื้นทุกร่างปรากฏร่องรอยการโจมตีจากะุปืนส่วนหัวที่เป็เป้าะุเต็มไปด้วยรูโหว่บ่งบอกความแม่นยำในการเล็งและอานุภาพทำลายล้างของะุกระทั่งคนที่ใส่หมวกกันน็อคยังแหว่งไปครึ่งหัวไม่ต้องพูดถึงพวกที่ปราศจากสิ่งป้องกัน
ศพที่นอนกองทำให้คนมองรู้สึกหนาวขึ้นมาจับจิตเท้าที่เคยคิดจะก้าวออกหยุดนิ่งในใจนึกว่าถ้าตนออกไปสภาพคงไม่ต่างอะไรจากพวกมันสุดท้ายก็ไม่มีทางเลือกนอกจากกลับเข้าไปในตึกและวิ่งขึ้นไปสู่้าทั้งที่รู้แก่ใจว่ามันเป็ทางตัน
ได้แต่หนีอย่างสิ้นหวังทั้งที่รู้ว่ามันไม่มีทางรอด
ในที่สุดขาทั้งสองข้างก็นำเขามาสู่ดาดฟ้าสถานที่ซึ่งเป็ทางตันอย่างสมบูรณ์แบบความสูงของตึกที่ร่วมสิบชั้นทำให้ใบหน้าของคนมองซีดเผือดระลึกรู้ว่าตนไม่มีที่ให้หนีอีกต่อไป
วินาทีนั้นเองเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลังพื้นที่ซึ่งไม่สมควรจะมีใครอยู่กลับเริ่มปรากฏเสียงฝีเท้าไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็ฝีเท้าของใครปืนในมือระดมรัวออกไปทันควัน
“ อย่าเข้ามา อย่าเข้ามาอย่าเข้ามานะโว้ย ” ะุสามนัดถูกยิงออกไปในทิศทางที่มีเสียงฝีเท้าถ้าทำได้ก็อยากยิงให้ตายในครั้งเดียวแต่ขอแค่ได้เห็นตัวหรือกดดันอีกฝ่ายได้เปิดโอกาสให้เขาหลบหนีหรืออะไรสักหน่อยก็ยังดี
มันกลับไม่มีโอกาสได้เกิดเมื่อมีแรงปะทะบางอย่างกระแทกใส่มือจนปืนที่เคยถือไว้กระเด็นทั้งยังเป่านิ้วในมือข้างที่ถือปืนให้หลุดหายไปพร้อมกัน
“ อ๊าก อ๊ากกกกก!!! ” เสียงร้องที่ใกล้เคียงกับโหยหวนความเ็ปแผ่ลามครอบงำสติ เืไหลทะลักออกมาจากส่วนที่ขาดหายความเจ็บที่มากจนทำให้ร่างนั้นทรุดลงไปกับพื้น
ตึก ตึก ตึก
การก้าวเท้าจากร่างนั้นยังคงสงบนิ่งและเยือกเย็นคล้ายบ่งบอกว่าการโจมตีเมื่อครู่มิใช่ปัญหาร่างที่ทำการโจมตีอย่างหักหาญเ้าของะุและการลงมือทั้งหมดปรากฏตัวออกมาตรงหน้า
อย่างแรกที่พุ่งมาจนแทบจะทิ่มตาคือหน้ากากหรือพูดให้ถูกน่าจะดูเหมือนหมวกกันน็อกมากกว่าหมวกหน้ากากสีแดงที่ปิดบังใบหน้าเอาไว้จนมิดพร้อมเสื้อฮู้ดสีเทาที่ปิดทับเอาไว้อีกชั้นบ่งบอกถึงเจตนาในการปิดบังตัวตนอย่าชัดแจ้ง
ชุดที่สวมเป็เป็ชุดลำลองแต่่กางเกงมีช่องและกระเป๋ามากมายแสดงถึงจำนวนยุทโธปกรณ์ที่พกมาในมือมีปืนสั้นเอาไว้กระบอกหนึ่งสิ่งนี้เองที่คร่าชีวิตของคนที่อยู่เบื้องล่าง
“ ลินคอร์น เอดจ์ฉันมีเื่จะถามแก ”
“ แต่ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคนอย่าง...” ไม่ทันพูดจบะุอีกนัดก็เจาะเข้าที่ข้อพับขาซ้ายการโจมตีแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยเล่นเอาคนโดนตาแทบเหลือกหากคนลงมือกลับยังคงสงบนิ่ง
“ เริ่มอยากจะคุยกันขึ้นมาบ้างหรือยัง?” น้ำเสียงที่ส่งผ่านหมวกเป็เสียงสังเคราะห์จนไม่อาจคาดเดาอายุหากมันยังไม่อาจกลบความเยือกเย็นของคนพูดได้แต่อย่างใด
“ ตะ ้าอะไร ”
“ รายชื่อของคนที่เคยติดต่อค้าขายกับแกใน่ห้าปีก่อน” คิ้วของคนฟังขมวดเข้าหากันไม่ใช่เพราะจำไม่ได้หากรู้สึกแปลกใจว่าทางนั้นรู้ได้อย่างไร
ในฐานะของคนทำมาค้าขายของแบบนี้ย่อมต้องมีบัญชีและรายชื่อคนที่มาซื้อของกับตนรวมถึงประเภทของสินค้าที่ส่งไปแน่นอนว่ามันเป็บัญชีลับไม่ว่าจะลูกค้าหรือลูกน้องของเขาก็ยังไม่รับรู้แทบจะเรียกได้ว่าเป็ความลับสุดยอดของตน
“ แก้าอะไรฉันไม่รู้หรอกนะแต่ไม่มีทางที่แกจะได้มันไปหรอกถึงบอกแกก็ไม่คิดจะไว้ชีวิตกันอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง ”มาถึงขั้นนี้เขาไม่ได้โง่จนอ่านสถานการณ์ไม่ออก ไม่มีทางที่เ้าคนที่ยิงลูกน้องะเิรถและเจาะขาของไปข้างหนึ่งจะยอมปล่อยตนไป
ไม่รู้ว่ามัน้าอะไรจากบัญชีนั่นแต่มันกลายเป็ข้อต่อรองเดียวที่ช่วยเพิ่มความได้เปรียบให้เขา
คนฟังได้ยินดังนั้นกลับไม่ได้พูดอะไรนอกจากเสียงหัวเราะที่ลอดผ่านเท้าที่สวมคอมแบทขยับก่อนเหยียบลงไปบนนิ้วที่ขาดแหว่ง ไม่เพียงแค่เหยียบหากยังบดขยี้และกระทืบเน้นย้ำหลายต่อหลายครั้งเหยียบย่ำราวกับจะฉีกมันให้ขาดออก
“ อ๊ากกก!!หยุด หยุด พอแล้ว อ๊าก ” ทำอะไรไม่ได้นอกจากดีดดิ้นไปมาปืนที่เคยถือก็ปลิวหายขาข้างหนึ่งก็เสียหายจนไม่อาจตอบโต้ได้ถนัดสิ่งเดียวที่เหลือมีเพียงการร้องขออย่างเดียว
หาได้จบเท่านั้นมือตรงเข้าดึงผมของคนที่นอนอยู่เรี่ยวแรงที่ราวกับจะกระชากหนังศีรษะให้หลุดติดมันกลับไม่รู้สึกเ็ปเพราะสิ่งที่รู้สึกจากมือข้างขวานั้นกลบทับทุกความรู้สึกไปจนหมดสิ้น
“ ก็จริงที่ยังไงฉันก็ไม่มีทางจะปล่อยให้แกรอดออกไปจากตรงนี้ แต่แกจะตายแบบไหนนั่นเป็อีกเื่ ”ใบหน้าที่ถูกปกคลุมด้วยหมวกสีแดงยื่นเข้ามาใกล้แม้จะมองไม่เห็นแววตาหากยามนี้มันชวนให้รู้สึกขนลุก
“ ฉันสามารถป่นกระดูกข้อต่อแขนขาให้แกกลายเป็คนพิการไปตลอดชีวิตควักลูกตา เฉือนจมูกแล้วก็ห้ามเืจากนั้นก็โทรเรียกรถพยาบาลปล่อยให้แกไปนอนตายอยู่ที่โรงพยาบาลอย่างทุกข์ทรมานได้เหมือนกัน ”
“ เพราะฉะนั้นถ้าไม่อยากตายทั้งเป็ก็คายข้อมูลที่ฉันอยากรู้ออกมาซะ” ประโยคที่ใช้อาจแสนข่มขู่น้ำเสียงกลับตรงข้ามมันราบเรียบจนแทบจะไร้อารมณ์มันกลับทำให้ลินคอร์นหนาวจับจิต
มันราวกับที่อยู่ตรงหน้าของเขามิใช่มนุษย์หากเป็ยมทูตที่พร้อมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ในสิ่งที่้า
ริมฝีปากขยับไหวข้อมูลที่้าหลั่งไหลออกจากปากไม่ใช่เพื่อเอาชีวิตรอดสิ่งเดียวที่้ายามนี้มีเพียงความเมตตาจากการปลดปล่อยเพื่อให้ตนหลุดพ้นจากความทรมานที่เป็อยู่
“ นั่นแหละคือที่ซ่อนรายชื่อและทั้งหมดที่ฉันรู้” เืที่ไหลรินออกจากร่างทำให้ประสารทััเริ่มเรือนลางความเจ็บก็เริ่มเปลี่ยนเป็อาการชาสายตาจ้องมองร่างที่กระชากผมของตนเอาไว้อย่างเลื่อนลอย
ทันทีที่ได้รับคำตอบที่้าก็ไม่จำเป็ต้องพูดอะไรให้มากความร่างที่อ่อนระโหยถูกลากไปตามทางเกี่ยวเข้าถูกเศษแก้วและขยับรายทางเรี่ยวแรงในการดิ้นรนเหลือน้อยจนทำได้เพียงอ้าปากถาม
“ คิดจะ ทำอะไร ” อาการกระท่อนกระแท่นแสดงถึงความอ่อนแรงได้เป็อย่างดี น่าเสียดายที่คนลงมือกลับไร้เศษเสี้ยวของความเห็นใจ
“ ตามสัญญา ให้แกตายสบาย ”ร่างที่โดนลากถูกเหวี่ยงมาที่ระเบียงซึ่งไม่ทันจะสร้างได้สมบูรณ์เท้าพุ่งกระแทกใส่ยอดอกส่งร่างที่โงนเงนนั้นให้ร่วงลงไปตามแรงโน้มถ่วงเมื่อปราศจากพื้นที่คอยค้ำยันร่างนั้นจึงพุ่งตรงลงสู่ด้านล่างทันที
“ เหวออออ!!! ” เสียงร้องสุดท้ายตามมาด้วยเสียงปะทะหนักๆก่อนทุกอย่างจะขาดหายการร่วงลงไปจากพื้นที่ชั้นแปดของตัวตึกไม่ต้องพูดถึงว่าจะมีอะไรรออยู่อดีตชายที่ชื่อลินคอร์นนอนจมกองเือยู่เบื้องล่าง อาการการชักกระตุกดูเหมือนจะยังไม่ตายคาที่น่าจะมีมีชีวิตต่อไปอีกสักนิด
สัญญาณหวอเอกลักษณ์ของรถตำรวจลอยมาเข้าหูยืนยันถึงตัวตนของผู้รักษากฎหมายร่างในชุดฮู้ดเองก็หาได้เอื้อนเอ่ยอะไรไม่กี่นาทีหลังจากนั้นตำรวจก็ปิดล้อมพื้นที่และตรงเข้าตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุ
แต่กลับไม่มีใครทราบถึงตัวตนของผู้มอบความตายให้พวกมันแม้แต่คนเดียว
1K
