พลิกชะตานางพญาเจ้าเสน่ห์ [แปลจบแล้ว]

        แม้ว่าโม่เสวี่ยถงจะเต็มไปด้วยความแคลงใจ แต่เห็นลั่วปินมองนางด้วยรอยยิ้ม ก็รีบเก็บงำความสงสัยไว้ในส่วนลึกของหัวใจ เก็บจดหมายไว้อย่างดีก่อนพยักหน้าตอบรับ

        ลั่วปินมิได้รั้งนางไว้ เอ่ยวาจาแสดงความห่วงใยสองสามประโยคแล้วก็ปล่อยนางกลับไปเรือนชั้นใน เมื่อกลับไปถึงในคฤหาสน์ สวี่เหล่าไท่จวินมอบสิ่งของให้นางอีกมากมาย กล่าวด้วยรอยยิ้มว่าต้องเตรียมสินเดิมของเจ้าสาวไว้ให้นางก่อน ทั้งยังจัดของให้อีกหนึ่งกระเป๋าเต็มๆ ยามที่ต้องร่ำลาสวี่เหล่าไท่จวินกับลั่วหมิงจู น้ำตาของนางคลอเต็มสองเบ้า หลังจากนั้นก็เดินนำสาวใช้ของสกุลโม่ไปยังประตูจวนเพื่อขึ้นรถม้า

        สกุลโม่ส่งรถม้ามารับโม่เสวี่ยถงสองคันใหญ่ โม่เสวี่ยถงและโม่เหอนั่งรถคันแรก ส่วนหลี่มามาและข้าวของสัมภาระมากมายอยู่ในรถคันหลัง โม่เสวี่ยถงชมชอบหลี่มามายิ่งนัก จึงเชิญนางไปให้การอบรมสั่งสอนที่จวนโม่ด้วย หลี่มามาก็เข้ากับนางได้เป็นอย่างดี จึงยินดีติดตามนางกลับไปสกุลโม่

        โม่หลันถูกสวี่เหล่าไท่จวินรั้งตัวไว้ก่อน กล่าวว่ายังมีเรื่องยุ่งยากบางอย่างยังมิได้จัดการให้เรียบร้อย รอให้เตรียมพร้อมแล้วค่อยให้รถม้าส่งนางกลับไป

        เมื่อในรถขาดหลี่มามาไปหนึ่งคน โม่เหอจึงดูเป็นตัวของตัวเองมากกว่าปรกติ แอบเปิดม่านหน้าต่างมองซ้ายมองขวาสำรวจภายนอก

        หางตาของโม่เหอกวาดมองไปพบกับรถม้าคันหนึ่งซึ่งกำลังเลี้ยวออกมาจากถนนใหญ่ ดวงตาพลันสว่างวาบร้องเรียกโม่เสวี่ยถงเบาๆ “คุณหนู รถม้าคันนั้นสวยจังเลยเจ้าค่ะ รีบมาดูเร็ว” รถม้าขบวนยาวม่านรถเปิดอยู่ จากตำแหน่งที่โม่เสวี่ยถงนั่งอยู่มองออกไป เห็นใบหน้าหล่อเหลาของไป๋อี้เฮ่ายิ้มแย้มอย่างอ่อนโยน ดวงตาสว่างสดใสดูสูงส่งคู่นั้นคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม หันหน้ามองมาที่นางพอดี

        รอยยิ้มบางๆ เหมือนดั่งเมฆาเลื่อนลอยอยู่บนท้องนภา ทว่าเจิดจรัสแลดูล้ำค่าประดุจหยกงาม

        สายตาของทั้งสองสบกันพอดี หัวใจย่ำรัวขึ้นเล็กน้อย แพขนตายาวกะพริบสองครา ก่อนจะหลุบลงกึ่งหนึ่ง ชายหนุ่มที่มีรูปโฉมงดงามที่โลกขนานนามว่าเป็นหนึ่งเดียวในใต้หล้า แม้ว่าโม่เสวี่ยถงจะรู้ว่าเบื้องหลังความสูงส่งสง่างามของเขาแท้จริงแล้วอันตรายเพียงใด แต่ยามนี้ก็ยังถูกรอยยิ้มนุ่มนวลของเขาดึงดูดจนใจเต้นระรัว ไม่ว่าภายภาคหน้าจะเป็นเช่นไร เขาในยามนี้ก็ยังคงเป็นชายหนุ่มที่งดงามอ่อนโยนโดยแท้

        ดวงตานุ่มละมุน ภายใต้ก้นบึ้งยังแฝงรอยยิ้มที่ชวนให้ใจละลาย ยามที่กวาดมองมา หัวใจคนยิ่งกระเด็นกระดอน

        นางหันหน้ามองเขา ริมฝีปากทอยิ้มบางๆ นับเป็นการคารวะ หลังจากนั้นก็หันศีรษะไปหาโม่เหอ ออกคำสั่งเสียงต่ำ “โม่เหอ ปิดหน้าต่าง”

        โม่เหอยังใจลอย มองไปยังชายหนุ่มที่งามสะพรั่งดั่งบุปผาที่อยู่ตรงข้ามราวกับถูกมนต์สะกด ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงของโม่เสวี่ยถง

        เมื่อเห็นโม่เหอไม่มีปฏิกิริยาใดๆ โม่เสวี่ยถงก็ขบริมฝีปาก เอื้อมมือไปกระตุกแขนเสื้อสาวใช้ “โม่เหอ ปิดหน้าต่าง”

        “อ่า... เจ้าค่ะ คุณหนู” โม่เหอเพิ่งมีปฏิกิริยาตอบสนอง ใบหน้าและใบหูแดงก่ำ มือไม้ลนลานดึงผ้าม่านลง

        วันนั้นโม่เหอและโม่หลันคุกเข่าอยู่ที่พื้นแม้ว่ามิได้เงยหน้าขึ้นมา แต่โม่เหอแอบชำเลืองมองแวบหนึ่ง ตอนนั้นก็ยังตะลึงงัน ยามนี้ได้พบเจออีกครั้งก็ยังคงรู้สึกสั่นสะเทือนไปทั้งหัวใจ ยื่นมือไปปลดม่านลงอย่างชักช้าร่ำไร

        เห็นโม่เหอมีท่าทางอืดอาดยืดยาด สายตาลอยไปด้านนอก โม่เสวี่ยถงก็ได้แต่ลอบถอนใจเบาๆ หัวคิ้วมุ่นขมวด ก่อนจะเอ่ยวาจาด้วยน้ำเสียงดุดันในฉับพลัน “โม่เหอ ปิดหน้าต่าง! นั่นคือรัชทายาทแคว้นเยี่ยน เป็นพระภาคิไนยของฝ่าบาท และต่อไปในภายภาคหน้าเขาก็คือจักรพรรดิแห่งแคว้นผู้สูงศักดิ์”

        เนื่องจากรู้สึกไม่พอใจ คำพูดสุดท้ายจึงลากยาวกว่าปรกติ แสดงถึงความรู้สึกไม่ยินดีออกมาชัดเจน

        อย่าว่าแต่สาวใช้คนหนึ่ง แม้แต่ตัวนางกับเขายังห่างไกลดั่งเมฆากับโคลนตม นางเปิดหน้าต่างออกไปเช่นนี้ ผู้ที่ไม่รู้อาจเข้าใจว่านางกำลังแอบมองคุณชายไป๋ผู้นี้ ไป๋อี้เฮ่าเป็นคนระดับใด ไหนเลยจะให้ใครมาลอบสอดส่องตนเองได้ ไม่ต้องถามว่าเขาจะว่าอันใดหรือไม่ แต่หญิงสาวในเมืองหลวงเจ็ดแปดส่วนจากสิบส่วนล้วนหยุดชะงักยืนมองเขาด้วยความหลงใหล วันนี้นางเพียงเปิดหน้าต่างและยิ้มให้เขา วันพรุ่งนี้ก็คงมีคำติฉินนินทากระหึ่มไปทั่วเมืองแล้วกระมัง

        ผ่านประสบการณ์ที่อาบด้วยโลหิตมาแล้วชาติหนึ่ง นางย่อมรู้ว่าชื่อเสียงสำหรับสตรีแล้วมีความสำคัญมากเพียงใด โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนผู้นี้คือไป๋อี้เฮ่าซึ่งเป็นที่ชมชอบของสตรีมากมาย บุรุษเช่นนี้นางสมควรจะหลบหนีให้ไกล

        ชาติที่แล้วมีสตรีจากตระกูลดีผู้หนึ่ง ทำอะไรไม่รู้จักคิด ฉวยโอกาสที่รถม้าสวนทางกัน โยนผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งเข้าไปในรถม้าของเขา เรื่องนี้ไม่รู้ว่าแพร่งพรายออกไปได้อย่างไร คนสกุลนั้นอับจนหนทาง ต้องการให้ไป๋อี้เฮ่าแต่งธิดาของตนเอง คิดไม่ถึงว่าไป๋อี้เฮ่าจะหัวเราะแล้วให้องค์รักษ์หยิบผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นออกมาจากอกเสื้อ แล้วโยนลงพื้นที่มีแต่โคลนตม ก่อนจะจากไปอย่างไม่ไยดี

        ผ้าเช็ดหน้าสะอาดสะอ้านร่วงหล่นเปรอะเปื้อนโคลนตม มิหนำซ้ำยังเป็นองครักษ์ที่หยิบออกมาจากอกเสื้อ แล้วจะมีอันใดที่ไม่ชัดเจนอีกเล่า

        แม้แต่ตำแหน่งอนุชายายังไม่อนุญาตให้นางเป็น!

        ชื่อเสียงของคุณหนูผู้นั้นถูกทำลายย่อยยับ จนในที่สุดก็ถูกส่งไปอยู่วัด ไม่ได้กลับมาอีกเลย...

        อย่าลืมเรื่องในอดีต เก็บไว้เป็นบทเรียนสอนใจในภายภาคหน้า!

        นางไม่ต้องการให้ตนเองต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องไม่เป็นเรื่องเช่นนี้ทั้งที่ยังแก้แค้นไม่สำเร็จ คนผู้นั้นสูงส่งสง่างาม ทว่านิสัยใจคอกลับอำมหิตมิได้งามล้ำเลิศเหมือนกับใบหน้า ชีวิตของสตรีผู้หนึ่งในสายตาเขาเป็นแค่มดปลวกตัวหนึ่งที่จะเหยียบย่ำจนตายอย่างไรก็ได้ คนเลือดเย็นไร้หัวใจ ฉายานี้ต่างหากที่เหมาะสมกับเขาที่สุด

        เขาเป็นคนมีความทะเยอทะยาน มีปณิธานยิ่งใหญ่อยู่ในอก ใครๆ ก็รู้ว่าคนเช่นเขาไม่อาจมีความรักที่ลึกซึ้งในแบบชายหนุ่มหญิงสาวทั่วไปได้

        เห็นเจ้านายบันดาลโทสะ โม่เหอก็หน้าแดงรีบปิดหน้าต่างลงอย่างรู้สึกผิด

        แต่แม้ว่านางนึกอยากไปจากที่นั่นเพียงใด ก็ไม่อาจไปได้สำเร็จ หน้าต่างที่เพิ่งปิดลงมากลับมีเสียงเคาะเบาๆ สองครั้งจากด้านนอก โม่เหอไม่รอให้โม่เสวี่ยถงเอ่ยปากก็เปิดหน้าต่างอย่างรวดเร็ว รถม้าของเขาและนางตีขนานกันอยู่ ใบหน้าหล่อเหลาของไป๋อี้เฮ่าปรากฏขึ้นที่หน้าต่าง “คุณหนูสาม กำลังจะกลับจวนโม่หรือ?”

        น้ำเสียงใสเย็นและนุ่มนวลของไป๋อี้เฮ่ามีเสน่ห์ดึงดูดยิ่ง ดวงตาสุกใสเสมือนดาราฉายแววยิ้มอ่อนโยนมองมาที่นาง วันนี้เขาสวมอาภรณ์สีขาวกระจ่าง แต่ไม่ดูเรียบง่ายเกินไป แขนเสื้อปักลายมังกรด้วยเส้นไหมทองคำเป็นประกายระยิบระยับ รอบคอเสื้อเดินดิ้นเงินคู่สองสาย ปักลวดลายเถาวัลย์ทำให้ดูราวกับมีมังกรสองตัวกำลังกระหวัดอยู่รอบคอของเขา หางมังกรเกี่ยวลงมาอยู่ตำแหน่งที่สาบเสื้อชนกันตรงกลางพอดี ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความสดใสมีชีวิตชีวา มุมปากหยักโค้งขึ้นอย่างนุ่มนวลอ่อนโยน

        เขาแสดงท่าทางออกมาเช่นนี้ โม่เสวี่ยถงจึงไม่อาจไม่สนใจเขาได้อีก ดวงตาประกายหยาดน้ำกะพริบปริบๆ ก่อนเงยหน้าขึ้น ใบหน้าไร้เดียงสาแม้จะดูอ่อนโยน แต่กลับเปี่ยมไปด้วยมารยาทและให้ความรู้สึกห่างเหิน “คารวะคุณชายไป๋ ข้ากำลังจะกลับจวนเจ้าค่ะ ไม่ทราบว่าคุณชายมีสิ่งใดชี้แนะ?”

        นางไม่หลงเข้าข้างตนเองว่าไป๋อี้เฮ่าตั้งใจเร่งรถเข้ามาใกล้ เพื่อมาพูดคุยกับนางเป็นการเฉพาะ

        ไป๋อี้เฮ่าคิดไม่ถึงว่านางจะเฉลียวฉลาดและความรู้สึกไว้ถึงเพียงนี้ เห็นดวงตาเย็นชาห่างเหินของนางก็พลันหัวเราะลั่น ปล่อยม่านที่จับอยู่ในมือลง เสียงหัวเราะที่ดังมาจากในรถ เหลือเพียงเสียงใสกลั้วยิ้ม “ข้ามีธุระที่จวนโม่ ไปทางเดียวกันกับคุณหนูสามพอดี”

        รถม้าสองคันจอดเกยกันอยู่ ไป๋อี้เฮ่าเคาะประตูรถ คนบังคับม้าฟังความประสงค์ของเขาแล้วก็บังคับรถถอยห่างออกมาสองช่วงก้าว ให้รถม้าของโม่เสวี่ยถงนำหน้าไปก่อน นางกำนัลผู้งดงามคนหนึ่งรินสุรารสเลิศให้เขาหนึ่งจอก คุกเข่ายกทูนถวาย “คุณชาย เชิญดื่มเจ้าค่ะ”

        ไป๋อี้เฮ่ายื่นมือออกมารับแล้วส่งสุราเข้าปาก เอนกายลงบนตั่งท่าทางคล้ายกำลังครุ่นคิด มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

        หางตาของนางกำนัลคนงามชำเลืองมองเล็กน้อย เห็นไป๋อี้เฮ่ายกจอกสุราขึ้นจิบคำหนึ่ง ดวงตาอ่อนละมุน ก้นบึ้งดวงตาระบายยิ้มอ่อนๆ ใบหน้างามใสกระจ่างประหนึ่งหยกล้ำค่า สายตาเลื่อนจากม่านหน้าต่างที่ปลิวไสวมาหยุดอยู่ที่ห้องโดยสารรถม้าที่อยู่ด้านหน้า ประตูรถปิดสนิท

        ไป๋อี้เฮ่าสัมผัสได้ถึงสายตาสอดส่องของนางกำนัลคนงาม เขารั้งสายตากลับมามองนางกำนัลผู้นั้น แม้ว่ายังคงยิ้มอ่อนโยน แต่สายตากลับไร้ความอบอุ่น ดวงตาคู่นั้นดูเหมือนยามปรกติทุกอย่าง แต่หญิงสาวกลับรู้สึกได้ถึงความเย็นชา รีบก้มหน้าลง หมอบกรานกับพื้น ไม่กล้ามองหน้าเขาอีก

        ไป๋อี้เฮ่าราวกับไม่เห็นว่านางกำนัลคนงามตัวสั่นระริก เขาจ้องนางแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มนุ่มนวล “รู้สึกหรือไม่ว่าหญิงสาวผู้นั้นไม่เหมือนใคร”

        “จะ... เจ้าค่ะคุณชาย บ่าวเพียงแค่อยากรู้อยากเห็นเท่านั้น” นางกำนัลคนงามสั่นไปหมดทั้งตัว ภายในรถเงียบกริบจนได้ยินเสียงฟันของนางกระทบกัน

        “หากมีข่าวประกาศออกไปว่าข้าสนใจคุณหนูสามสกุลโม่ จะเป็นอย่างไรนะ” ไป๋อี้เฮ่าเอื้อมมือไปเชยคางของนางกำนัลผู้นั้นให้เงยขึ้น ใบหน้างามลออพลันซีดเซียวในชั่วพริบตา

        “บ่าวไม่กล้า บ่าวไม่กล้าเจ้าค่ะ” นางคว้ามือเขาไว้ ร้องลั่นด้วยความหวาดกลัว

        “องค์ชายใหญ่ให้คำมั่นอันใดกับเจ้าไว้ เจ้าจึงคิดหักหลังเปิ่นกง[1]เช่นนี้” ใบหน้างดงามหล่อเหลาของไป๋อี้เฮ่ายังคงอาบไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน สายตาราวกับกำลังจ้องมองคนรักเยี่ยงนั้น แต่คำเรียกแทนตนกลับเปลี่ยนจาก ‘ข้า’ เป็น ‘เปิ่นกง’ ยามนี้เขามิได้สวมบทบาทคุณชายไป๋อีกต่อไป หากแต่เป็นรัชทายาทแคว้นเยี่ยน 

        “เปล่าเจ้าค่ะ บ่าวมิได้ทำเช่นนั้น องค์ชายบ่าวไม่ได้...”

        เสียงกรีดร้องขาดหายไป นิ้วมือเรียวเลื่อนลงมาเค้นอยู่ตรงลำคอของนาง มือที่งดงามคู่นั้นราวกับกำลังปลุกปลอบด้วยความรัก มิได้มีความเย็นชาน่ากลัวแม้แต่น้อย ดวงตาของนางกำนัลคนงามหลุบลงมองมือคู่นั้นด้วยสัญชาตญาณ หลังจากนั้นลมหายใจก็ขาดหาย ร่างกายอ่อนพับลงมา

        เขาหดศีรษะกลับมา หยิบผ้าแพรสีขาวบริสุทธิ์มาเช็ดมือ แล้วโยนลงไปปิดใบหน้าของนางกำนัลที่ลืมตาเบิกโพลงอย่างงามสง่า

        “คุณชาย มีเรื่องอันใดหรือไม่?” ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตำแหน่งคนบังคับรถเอ่ยถามโดยไม่หันศีรษะมา

        “ไม่มีอะไร เรียกคนมาจัดการเถอะ” ไป๋อี้เฮ่ายิ้มกล่าวอย่างนุ่มนวล เอนกายกลับลงไปอย่างเก่า ท่าทางเอ้อระเหยราวกับเมฆจางลมเบา ใครเล่าจะเชื่อว่าผู้ที่เพิ่งสังหารคนมาเมื่อครู่ก็คือเขา “องค์ชายใหญ่ส่งหญิงงามมาให้ข้าหลายคน สงสัยว่าเขาจะว่างเกินไป ได้ยินมาว่าหมู่นี้พระมารดาของข้าดูเหมือนจะสนิทสนมกับองค์ชายใหญ่ นี่ไม่ใช่ข่าวดีอันใดเลย”

        “คุณชายหมายตาคุณหนูสามสกุลโม่ผู้นั้นจริงๆ หรือขอรับ?” คนบังคับรถกดเสียงต่ำเอ่ยถาม

        “ยอดพธูผู้มีความงามล้ำเลิศ ทั้งมีสติปัญญาเฉลียวฉลาด เหมือนดังบุปผาเจรจาได้เช่นนี้ หากเสด็จพี่ใหญ่ได้ไปเป็นชายา ตำหนักชั้นในก็คงไม่สงบสุขเท่าใดนัก” เขายิ้มระรื่นกล่าวอย่างไม่อนาทรร้อนใจ น้ำเสียงนุ่มราวกับกระซิบกระซาบกับคนรัก หากมองด้วยตาเปล่าเขาก็เป็นเพียงชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่ง แต่ใครจะคิดว่ามือขาวกระจ่างคู่นั้นเพิ่งจะจบชีวิตสตรีผู้หนึ่งโดยไม่มีความเวทนาสงสารแม้แต่น้อย

        “แต่สกุลโม่จะยอมให้คุณหนูสามแต่งงานไปแดนไกลหรือขอรับ อีกอย่างด้วยตำแหน่งขุนนางของโม่ฮว่าเหวินก็ยังไม่สูงส่งพอ” คนบังคับรถกล่าวเสียงเบา

        “โม่ฮว่าเหวินจะได้เลื่อนตำแหน่งแน่นอน เร็วๆ นี้แหละ” ใบหน้าและริมฝีปากของไป๋อี้เฮ่าทอยิ้มละมุนแลดูงามสง่า

        ครานี้คนบังคับรถมิได้กล่าวคำใดอีก หลังจากให้ทางแก่รถม้าที่อยู่ตรงข้ามแล้ว ก็บังคับรถเลี่ยงไปบนถนนสายเล็กอีกทางหนึ่ง

        โม่เสวี่ยถงมิได้มาถึงก่อนไป๋อี้เฮ่านานเท่าใดนัก ขณะที่ลงจากรถก็เห็นรถม้าของเขาหยุดลง ม่านประตูถูกเลิกขึ้น ไป๋อี้เฮ่าในอาภรณ์สีขาวหรูหราก้าวลงมาจากรถอย่างสง่างาม ยิ้มเล็กน้อยพลางประสานมือคำนับ ก่อนจะยกเท้าก้าวเข้าไปในจวน

        ทันทีที่องครักษ์เห็นเขามา ก็หายตัววับ วิ่งเข้าไปรายงานโม่ฮว่าเหวิน

        องครักษ์อีกคนเดินเข้ามา ก้มศีรษะค้อมเอวลงต่ำอย่างนอบน้อม แล้วกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “คุณชายไป๋ นายท่านสั่งเอาไว้ว่าหากท่านมาถึงแล้ว ให้เชิญเข้าไปได้เลย นายท่านกำลังรอต้อนรับอยู่ที่ห้องหนังสือขอรับ” 　

        ไป๋อี้เฮ่าหัวเราะร่วน ทว่ามิได้เอ่ยคำใด หันกลับมามองโม่เสวี่ยถงที่ยืนเซ่อกะพริบตาปริบๆ อยู่หน้าประตูบ้านตนเอง ก่อนจะยกเท้าเข้ามาในจวน

        เมื่อนึกถึงดวงตาพริ้มเพราที่ดูเหมือนมีหยดน้ำวาววับกลิ้งอยู่ภายใน ซึ่งบัดนี้ดูโง่งมไปจริงๆ แต่กลับน่ารักยิ่ง ริมฝีปากพลันโค้งขึ้นยิ้ม ด้วยรูปลักษณ์ที่หล่อเหลาสง่างาม สาวใช้ที่ผ่านมาเห็นเข้าต่างหยุดยืนมองตาค้าง หยุดมือจากงานที่กำลังง่วนอยู่ตรงหน้า ลืมแม้กระทั่งสถานะพิเศษของเขา สายตาวับวาวทุกคู่ที่จับจ้องมาทำให้ไปอี้เฮ่าไม่พอใจนัก ดวงตาอ่อนโยนกวาดมองไปที่ทุกคน แต่กลับทำให้พวกนางรู้สึกหนาวเยือกโดยไม่รู้สาเหตุ ต่างสะดุ้งคืนสติกลับมาจากความหลงใหล รีบก้มหน้าลงไม่กล้ามองอีกต่อไป 　

……………………………………………………………………………………..……………....

        คำอธิบายเพิ่มเติม

        [1] เปิ่นกง มีความหมายว่า ตัวข้าผู้ครองตำหนัก เป็นคำเรียกแทนตัวของ ฮองเฮา พระสนม องค์หญิง หรือองค์รัชทายาทที่มีตำหนักเป็นของตัวเอง