ในขณะที่มันกำลังหลับตาเตรียมตัว รับความตายด้วยความขลาดกลัวอยู่นั้นเอง มันก็ได้ยินเสียงของดาบกระทบกัน มันจึงลืมตาขึ้นด้วยความประหลาดใจ
ในขณะนี้มันเห็นแม่นางอีกคนหนึ่งยืนคุมเชิง ราวกลับแม่ไก่ปกป้องลูกน้อย มันไม่ทราบว่าหญิงสาวนางนี้เป็ใครกันแน่ แต่มันรู้สึกคุ้นว่าเคยเจอนางมาก่อน
ในที่สุดก็นึกได้ ว่าแม่นางคนนี้คือผู้ประมูล และได้แม่นางทั้งสองคนไป ซึ่งเป็นางที่ให้ราคาสูงถึงหลักล้านตำลึง แม้มันจะรู้ว่าแม่นางคนนี้จะซื้อแม่นางทั้งสองคนนั้นไปเลย หรือจะเช่ายืมไปก็ตาม มันก็ยังคงเป็จำนวนเงินที่มากโขอยู่ดี
มันมองแม่นางผู้นั้นด้วยความปลาบปลื้ม มันกับแม่นางผู้นี้ไม่เคยรู้จักมักคุ้นกันมาก่อนแต่ทว่า แม่นางคนนี้ก็ออกหน้าช่วยมันให้รอดพ้นจางความตาย
ทองจ้องมองเหตุการณ์อย่างตกตะลึง เป็ไปได้หรือไม่ว่าที่คนเขียนเื่นี้จะเปลี่ยนตัวพระเอกกะทันหัน อะแฮ่ม รู้สึกว่าแม่นางทั้งสองคนนี้จะเป็คนรู้จักมักคุ้นกันมาก่อน มันสังเกตเื่ราวที่เกิดขึ้นอยู่ห่าง เมื่อครู่นี้ มันเห็นภาพของเต่าที่ถูกตัดหัวจนกระเด็น ก็รู้สึงสะท้อนใจ
มันกังวลว่าหากเต่าตายไป เป็ไปได้มากเลยทีเดียวที่ นายอำเภอจะโกรธแค้นทำการล้างแค้นกับมัน เนื่องจากอาจจะเข้าใจว่า มันเป็คนสั่งเต่าให้ไปทำเื่เช่นนั้นจนเป็เหตุให้เสียชีวิต มันคงจะไม่มีชีวิตรอดออกไปจากเมืองนี้เป็แน่
เมื่อจับจ้องเหตุการณ์อยู่นานมันจึงนึกขึ้นได้จะต้องจัดการเกณฑ์คนออกจากหอให้หมด หากมีการต่อสู้เกิดขึ้จริงๆ มันคงจะไม่มีหน้าที่จะอยู่เมื่องนี้ได้
“ท่านไปแจ้งข่าวกับข้ารับใช้ทั้งหมดทีนะ ว่าให้ค่อยๆเกณฑ์คนออกจากที่ให้เร็วที่สุด บอกกับพวกแขกว่า การประมูลจบแล้ว”
คนรับใช้ที่อยู่ข้างกายทองพยักหน้ารับอย่างแข็งขัน ก่อนจะแยกย้ายกกันไปตามแต่ละฝั่ง ส่วนดินมันเองก็จะปลีกตัว ไปช่วยเกณฑ์คนออกเช่นกัน แต่ทว่ามันกลับได้ยินเสียงเรียกของทองเสียก่อนก็หยุดชะงัก
“ดินเ้าอยู่นี่ก่อน ข้าจะให้เ้าดูว่าจะ เมื่อเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ต้องสั่งการอย่างไร และจะต้องสั่งการกับคนประเภทไหน”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นดินจึงอยู่เฉยๆรอฟังคำสั่งของทองต่อไป ทองกล่าวกับดิน แล้วให้ไปสั่งคนงานตามที่มันบอก ทองไม่อธิบายว่าต้องทำเช่นนั้นเพราะอะไร เนื่องจากแม้แต่ตัวมันเองก็ไม่รู้
มันเพียงดูสถานการณ์ โดยรวมและสั่งการไปตามความคิดที่ปรากฏออกมา และมันก็คงจะดีกว่าที่จะให้ดินค่อยๆทำความเข้าใจกับสถานการณ์ไปเอง
เมื่อจัดการนำคนออกไปหมดแล้ว แม้ว่าจะมีบางคนใจกล้าที่เข้าใจสถานการณ์ดีที่ยังคิดอยู่ต่อ กับคนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่เท่านั้น ที่ยังคงอยู้ภายในหอรอดูเื่ที่สนุกๆ กำลังจะเกิดขึ้น
ทองถอยห่างออกไป เมื่อคิดว่าตนเองไม่น่าจะโดนลูกหลงแล้ว จึงหยุดดูสถานการณ์อย่างตื่นตัว
ด้านแม่เล้า เมื่อเห็นเหตุการณ์เช่นนั้น จากที่เป็ลมล้มพับด้วยความดีใจมาหลายครั้งก็รู้สึกจุกอก จนพูดไม่ออก นางไม่คิดว่าแม่นางทั้งสองคนนั้นจะก่อเื่ก่อราว ณ ที่แห่งนี้ นางไม่อยากคิดเลยว่า หากนางชวดเงินนับแสนนับล้านตำลึง นางจะสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้หรือไม่
สายลมกรรโชกที่ไม่ทราบว่า พัดเข้ามาในหอแห่งนี้ได้อย่างไร พัดชายผ้าคลุมของทั้งสองจนปลิวว่อน ทั้งยังหอบเอาฝุ่นเข้ามาจนแม้แต่ทองก็ยังรู้สึกแสบตา
“ศิษย์สัญจรของสำนักวารี เช่นเ้า เข้ามาขัดขวางข้าเช่นนี้ คิดจะหาเื่หรือไง” หญิงสาวปริศนาคนนั้นเอ่ยอย่างขัดใจ
แม่นางผู้เป็คนป้องป้องเต่ากล่าวตอบด้วยน้ำเสียงอ่อน“ข้าก็เพียงสตรีที่น่ารักเช่นเ้า ทำผิดรังแกชายบริสุทธิ์คนนี้ได้”
“ไร้ยางอาย ชายบริสุทธิ์ ฟ้า เ้ากล้าปกป้องชายชั่วคนนั้นต่อหน้าข้าอย่างนั้นรึ? เ้าอย่าคิดว่าแม้เราสองคนจะเคยรักกัน แล้วข้าจะไว้หน้าเ้านะ ความรักที่ข้ามีให้เ้ามันสิ้นสุดลงั้แ่เ้าหักหลังวันนั้นข้าแล้ว”
คนที่เหลืออยู่แถวนั้น ต่างเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง มันไม่คิดเลยว่า สาวสวยทั้งสองนางนี้จะตีฉิ่งกัน เต่าเองก็รู้สึงเสียหน้าบ้างเล็กน้อย ตอนแรกมันเข้าใจว่า แม่นางคนนี้ชมชอบมัน ถึงได้ออกหน้าเข้ามาช่วยมันเช่นนี้ โชคดีมันไม่ได้เข้าใจผิดนานนัก
ฟ้ากล่าวเสียงอ่อนอย่างชะงักงัน “น้ำ เ้าเข้าใจข้าผิด ข้า.. ข้าไม่เคยทรยศต่อเ้าเลยนะ”
น้ำสะบัดดาบ แม้ว่าโต๊ะจะอยู่ห่างออกไปเป็สิบเมตร คล้ายโดนคลื่นกระแทกที่ออกมาจากดาบ ตัดสะบั้นจนไม่เหลือชิ้นดี ไม่ว่าจะเป็ทองหรือเต่าก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบไม่ต่างกัน
ทองเกิดความคิดอยากจะหนีไปให้ไกลเสียตรงนั้น แต่ว่ามันต้องคอยจับตาดูสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป สวนเต่า ตัวของมันไม่เพียงแต่คิดเท่านั้น มันยังค่อยๆไถลตัวออกมาอย่าช้าๆ
“ถ้าเ้าไม่อยากตายก็อยู่เฉยๆซะ”
แต่ทว่าก็ได้ยินเสียงตะคอกของแม่นางเบื้องหน้ามัน นางไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง แต่ทว่าไม่จะด้วยเหตุใดนางก็สามารถรู้ได้ว่าเต่ากำลังเตรียมตัวกำลังจะหนีออกมา
แต่ว่าก็ได้ผล เต่านั่งอยู่ในท่าเทพบุตร หลังต้องตรงอย่างไม่เคยเป็มาก่อน เสียงของแม่นางคนนี้ช่างเย็นเยียบจนถึงขั้วหัวใจเลยทีเดียว
ทองขมวดคิ้ว เมื่อครู่มันเห็นเส้นแสงสีแดงบางๆ มุ่งออกมาจากปลายนิ้วของฟ้า มันรวดเร็วมากจนคนธรรมดาหาดชกไม่สังเกตุให้ดีก็ไม่สามรถมองเห็นได้
เส้นแสงสีแดงที่ทองเห็น ก็คือพลังิญญาชนิดหนึ่ง ที่จะมีติดตัวเฉพาะผู้บรรลุขั้นกึ่งอาจารย์เท่านั้นที่สามาจะมีได้ การจะอยู่จุดสูงสุดของคนธรรมดาจะต้องฝึกฝนจากกล้ามเนื้อของตัวเองจนแข็งแกร่ง เหนือคนทั่วไปอย่างไม่อาจเทียบได้
แต่ทว่านั่นก็เป็ส่วนหนึ่งในปัจจัยที่จะบ่มเพาะตนเองให้กลายเป็กึ่งอาจารย์ได้ เพราะว่าร่างกายก็เหมือนกับภาชนะ และสิ่งที่จะทำให้ก้าวข้ามจากนักรบกลายเป็กึ่งอาจารย์ได้นั้น จะต้องฝึกอาคมต่างๆ และร่างกายที่เหมาะจะกักเก็บพลัง และใช้ให้เหมาะสมนั้นก็จำเป็อย่างมาก
เมื่อคนผู้หนึ่ง้าที่จะบรรลุขั้นกึ่งอาจารย์ จะต้องฝึกฝนกายาอสรพิษลอกคราบ ซึ่งมันเป็สิ่งที่สร้างความเจ็นปวดให้แก่ตัวเองอย่าไม่อาจประเมินได้ ผู้จะฝึกฝนจึงจะต้องมีจิตใจที่แข็งแกร่งไม่ย่อท้อต่อความเ็ป หรือหากโชคดี อาจได้ของวิเศษที่จะเร่งปฏิกิริยาของกายาอสรพิษลอกคราบ และบรรเทาความเ็ป
และจะเป็เช่นนี้ต่อไปในขึ้นต่างๆของอาจารย์ และจะสิ้นสุดในการฝึกกายาอสรพิษลอกคราบได้ ก็ยังจากบรรลุขั้นกึ่งปรมาจารย์
แน่นอนว่านี่เป็เพียงการบรรลุในศาสตร์อาคมที่คนทั่วใปใช้ทั่วนั้น หากคนผู้หนึ่งเกิดเื่ราวกระทบต่อจิตใจมาก และได้บังเอิญล่วงรู้กงล้อแห่งสังสารวัฏก็จะสามารถบรรลุได้ตามความรู้ของตนเอง ไม่ว่าจะเป็ จากคนธรรมดาเป็อาจารย์ หรือคนธรรมดาเป็ปรมาจารย์ ก็ได้ทั้งนั้น
แต่ทว่าผู้ที่เคยบรรลุเช่นนี้ได้ ล้วนเป็ผู้ที่เคร่งในศีล เป็ผู้ทรงศีลที่สูงส่ง ไม่ว่าจะเป็พระ บรรพต พราหมณ์ ไม่เคยปรากฏมาจากที่แห่งใดๆเลยว่า มีคนธรรมดาที่ไม่ได้ข้องเกี่ยวกับทางธรรม บรรลุ เลยแม้แต่คนเดียว เพราะฉะนั้น ไม่ว่าจะเป็ใครจึงมักให้ความเคารพต่อพวกเขาเหล่านี้เป็อันมาก แม้ว่าตนเองจะเป็อาจารย์ปรมาจารย์หรือกษัตรย์ เมื่ออยู่ต่อหน้าพวกเขาเหล่านี้ก็ต้องโค้งศีรษะด้วยความเคารพ
น้ำสะบัดแขนด้วยความเด็ดเดี่ยว “ฟ้า หากวันนี้เ้าสามรถชนะข้าได้ ข้าจะยอมเชื่อว่าเ้าไม่เคยหักหลังข้า และยอมไว้ชีวิตชายชั่วคนนั้น เ้าจะยอมรับคำท้าของข้าหรือไม่”
ฟ้าแสดงสายตาวูบไหวด้วยความอ่อนแรง จริงๆแล้วนางทราบว่าน้ำได้เข้ามาเมืองแห่งนี้ เมื่อไม่กี่วันก่อน และนางอยากจะแก้ความเข้าใจผิดที่น้ำมีต่อนาง และเมื่อร่วมการประมูล นางก็ทราบโดยบังเอิญ ว่าน้ำคือผู้ที่เอ่ยราคาทัดทานกับนาง
แต่นางไม่แน่ใจเต็มร้อยว่า จะเป็น้ำจริงหรือไม่ และนาง้าเผยตัวของอีกฝ่าย จริงได้ทำการต่อสู้ทางจิตขณะที่คนอื่นไม่รู้ และด้วยเหตุการณ์ครั้งนั้น จึงทำให้นางาเ็มาบ้างเล็กน้อย
ส่วนด้านน้ำ เมื่อนางรู้ว่า อีกฝ่ายคือฟ้า ก็ไม่ได้ซ้ำเติม แม้ว่านางจะเคยถูกฟ้าทรยศ แต่ใจนางก็ยังเป็ห่วงฟ้า และด้วยการที่ไม่อยากเจอหน้าฟ้า
นางจึงลบตัวตนให้กลมกลืน กับผุ้ร่วมประมูลคนอื่นๆ หาไม่ใช่ว่านางพบหญิงสาวที่มีพรสรรค์ เหมาะสมกับสำนักของนาง นางคงออกไปจากเมืองนี้ตั้งนานแล้ว ฟ้าก็คงไม่อาจหาตัวนางพบง่ายๆเช่นนี้
และที่นางทะยานเข้าไปหาเต่าก็เพียงจะข่มขู่เพียงเล็กน้อยเท่า เพราะนางััได้ว่าฟ้าพบตัวนางแล้ว และอยากให้จบสิ้นๆเื่
แต่ว่า....
“ก็ได้น้ำ หากเ้า้าเช่นนั้นข้าก็จะเป็คู่ต่อสู้ให้เ้าเอง” ฟ้าชักดาษออกมาอย่าช้าๆ ชี้ไปทางน้ำอย่างใจเย็น พร้อมสายลมที่กรรโชกอีกหอบหนึ่ง
แม่เล้าน้ำตาไหลพรากๆ หากพวกเ้า้าสู้กัน เหตุใดต้องมาสู้กันในหอของข้าด้วย แน่นอนว่าแม่เล้าไม่กล้าเอ่ยคำพวกนางนี้ออกมาแน่
นี่เป็โชคร้ายของตัวประกอบเช่นนาง ที่จะต้องโชคร้ายเพราะพวกตัวหลักไม่มีหัวคิด
ทั้งสองทะยานมุ่งหน้าเข้าหากัน อย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงปะทะของดาที่ดังสนั่นตามมา
...........
่พูดคุยกับคนเขียน
เอ่อ ในที่สุดก็มาถึงตอนที่24แล้วนะครับ ช่างไวเสียเหลือเกิน แต่เนื้อเื่ยังไม่ทันไปถึงไหนเลย สงสัยว่าแผน300ตอนจะต้องเลื่อนเป็400หรือเปล่า เนื่องจาก เนื้อเื่ดำเนินช้ามาก อ้อเื่นี้แบ่งเป็สามภาคนะครับ ภาคหนึ่งแรกกำเนิดและเข้ากองทัพ ภาคาป้องกันอาณาจักรและเข้าร่วมชุมนุม ภาคสามชุมนุมล่มสลาย,รวบรวมแผ่นดินก่อตั้งชุมนุมและชายผู้ยิ่งใหญ่ที่ถูกประณาม แล้วน่าจะมีบทเสริมอีกเล็กน้อย จุดจบของชายผู้ยิ่งใหญ่
251
