เมื่อดวงตะวันที่คอยส่องแสงในยามกลางวันมืดดับลง ในคืนนี้เป็คืนเดือนมืดไร้ซึ่งแสงจันทร์ ผู้คนมากมายต่างหลับไหล มีเพียงแค่เสียงสัตว์ที่ยังไม่หลับร้องแข่งกันเท่านั้น แม้จะเป็เช่นนั้นแต่ที่บ้านสกุลหวังก็ยังคงมีการคุ้มกันเข้มงวด มีการเดินตรวจตราอย่างเช่นในตอนกลางวัน ดูแล้วช่างยากเย็นเหลือเกินที่ใครจะมาทำร้ายกันง่ายๆ
‘หน้าประตูพวกมันมีเวรยามเฝ้าอยู่สองคน บนกำแพงอีกฝั่งละสองคน นี่มันบ้านของตระกูลธรรมดาหรือบ้านของพวกเชื้อพระวงศ์’ จ้าวเล่อจินครุ่นคิดขึ้น
เล่อจินนับจำนวนได้ทั้งหมดหกคนจึงหยิบอาวุธลับขึ้นมาหกชิ้นและปาใส่ทั้งหกคนอย่างแม่นยำทุกดอก จ้าวเล่อจินจึงค่อยๆย่องเข้าไปดู เมื่อตรวจสอบจนแน่ชัดแล้วจึงได้ขโมยเสื้อผ้าของคนสกุลหวังที่เธอปลิดชีพไปมาเปลี่ยนเป็ชุดของตัวเองก่อนจะเดินเข้ารั้วบ้านไป และคอยแอบ คอยหลบอยู่ตามมุมของกลุ่มบ้านต่างๆ
‘คนที่ควรจะจัดการมากที่สุดควรจะเป็หวังหยั่งซือ ว่าแต่คนผู้นั้นอยู่ที่ใด’ ขณะที่เธอกำลังคิดอยู่นั้น ก็มีเสียงเหมือนคนสองคนกำลังเดินผ่านมา เธอจึงเดินเข้าไปขวางและกล่าวด้วยเสียงดัดเป็ผู้ชายขึ้นมาว่า “นายท่าน พอดีมีคนบอกว่าท่านหวังหยั่งซือ้าพบข้าพเ้า แต่ข้าพเ้าไม่รู้ว่าตอนนี้ท่านอยู่ที่ใด พวกท่านบอกข้าพเ้าได้หรือไม่”
“เ้าเป็ใคร ทำไมหน้าไม่คุ้น” คนผู้หนึ่งพูด
“ข้าพเ้าก็เป็คนของสกุลหวังเหมือนกันกับท่าน เพียงแต่สายข้าพเ้าอาจจะห่างจากพวกท่านไปบ้าง” เล่อจินพูด
“ท่านหวังหยั่งซือ กำลังเล่นดนตรีอยู่ที่ริมบึง ข้าว่าเ้า…” ชายผู้นั้นกล่าวยังไม่ทันจบก็ถูกจ้าวเล่อจินสะกัดจุดทันที ชายอีกคนหนึ่งเห็นจึงวิ่งหนีและะโว่า ช่วยด้วย! มีคนบุกรุก!
ไม่ทันสิ้นเสียงจ้าวเล่อจินก็ซัดอาวุธลับใส่ชายผู้นั้นทันที เหมือนว่าเสียงของชายผู้นั้นจะดังมากและดังพอที่จะทำให้คนได้ยิน จากนั้นไม่นานคนของสกุลหวังตากถือหอกวิ่งกรูกันเข้ามาทุกทิศทาง
“ดีเหมือนกันมากันเยอะๆ จะได้ใช้วิชาที่ท่านพ่อสอนสักที” จ้าวเล่อจินพูด พร้อมกับชักดาบออกมาเตรียมพร้อม ทันทีที่คมหอกพุ่งเข้ามาเธอเบี่ยงตัวหลบและใช้ดาบกระทุ้งหอกกระเด็นออก เล่อจินถีบเข้าชายโครงของผู้ที่โจมตีเธอ มีคมหอกพุ่งใส่เธออีกด้านหนึ่ง ด้วยความพลิ้วไหวเธอสามารถหลบได้และชิงหอกมาได้หนึ่งเล่ม ก่อนจะถีบชายคนนั้นทิ้ง และขว้างหอกเสียบชายผู้นั้นทันที ไม่นานนักคมหอกจากคนแปดคนพุ่งแทงเข้ามายังเธอ เล่อจินะโขึ้นเหยียบปลายหอกทั้งแปดอยู่ตรงกลาง ก่อนจะกล่าวอะไรบางอย่าง “วิชาดาบสะบั้นชีวา” เล่อจินสามารถการเด็ดหัวคนทั้งแปดได้ในเวลาอันรวดเร็ว
เสียงอึกทึกดังก้องทุกคนในนี้รู้ถึงการลอบโจมตีในครั้งนี้จึงรีบวิ่งมากอย่างคึกโครม
“เกิดอะไรขึ้น” หวังหยั่งซือพูด
“ท่านผู้นำ มีคนลอบโจมตีพวกเราครับ”
หวังหยั่งซือได้ยินดังนั้นจึงหยิบไม้เท้าประจำตัวติดตามคนในตระกูลไปทันที เมื่อหวังหยั่งซือไปถึงก็ได้เห็นว่า จ้าวเล่อจินกำลังไล่สังหารคนในตระกูลหวังไปทีละคนสองคนด้วยกระบวนท่าที่หวังหยั่งซือรู้สึกคุ้นตายิ่งนัก ในอดีตหวังหยั่งซือเคยเป็หนึ่งในเจ็ดจอมยุทธ์สำนักชีอัน ก่อนจะกลับเข้ามารับตำแหน่งผู้นำตระกูล เมื่อครั้งที่เขาโลดแล่นในยุทธภพนั้น เขาเคยได้เห็นกระบวนท่านี้มาแล้วครั้งหนึ่ง และเคยเกือบเอาชีวิตไม่รอดมาแล้วเช่นกัน “วิชาของจ้าวจินไห่ คนผู้นี้คงเป็คนของตระกูลจ้าว” หวังหยั่งซือกล่าว
หวังหยั่งซือกำไม้เท่าแน่น ก่อนจะลอยตัวเหนือทุกคนขึ้นไปเหยียบบนหลังคา และกล่าวว่า “เ้าคนตระกูลจ้าว เ้าเป็ใคร ้าอะไร”
เล่อจินเห็นหวังหยั่งซือปรากฎตัวจึงลอยตัวขึ้นไปบนหลังคาทันที “ทำไมข้าจะต้องบอกเ้า”
“เ้าบุกเข้ามาทำร้ายพี่น้องสกุลหวัง ข้าในฐานะผู้นำตระกูลย่อมยอมไม่ได้” หวังหยั่งซือพูด
“ข้าจ้าวเล่อจิน จะมาเด็ดหัวของเ้าหวังหยั่งซือ” จ้าวเล่อจินพูด
“จ้าวเล่อจิน ธิดาของจ้าวจินไห่ ในเมื่อเ้าบุกมาถึงนี่ ข้าก็คงต้องสะสางกับเ้าแทนบิดาเ้าซะแล้ว” หวังหยั่งซือกล่าว
“ช้าก่อน ก่อนเ้าจะตายในวันนี้ไม่อยากรู้เลยหรอว่าเหตุใดเ้าจึงต้องตาย” จ้าวเล่อจินกล่าว
“ก็ได้ ข้าให้โอกาสเ้าพูดก่อนตาย” หวังหยั่งซือกล่าว
“ข้ามีศัตรูคนหนึ่ง นามว่าโจวเจียอี้ ข้าปราถนาจะจัดการเขาด้วยตัวเอง แต่เมื่อหลายวันก่อนมีผู้กล่าวว่า คนสกุลหวังผลักเขาตกหน้าผาตาย เื่นี้เป็เื่จริงหรือไม่” จ้าวเล่อจินพูด
“ใช่ จริง ข้านี่แหละสังหารศัตรูของเ้าด้วยตัวของตัวเอง เ้าควรจะขอบคุณข้าถึงจะถูก” หวังหยั่งซือกล่าว
“ข้าบอกว่าข้าปราถนาจะจัดการเขาด้วยตัวเอง ในเมื่อวันนี้ข้าไม่มีโอกาสนั้นแล้ว ข้าก็ต้องมาจัดการคนที่สังหารเขาจึงจะถือว่าชนะเขาโดยสมบูรณ์” จ้าวเล่อจินพูด
“ในเมื่อเ้าดื้อดึงดัน ข้าก็จะมอบความตายให้แก่เ้า” หวังหยั่งซือกล่าว
ทันทีที่พูดจบ หวังหยั่งซือได้ใช้ไม้เท้าฟาดมาที่เล่อจิน นางสามารถหลบหลีกได้ หยั่งซือจึงตีเธอจากด้านข้าง เล่อจินจึงใช้ดาบตั้งรับทันที หยั่งซือได้โอกาสจึงซัดฝ่ามือใส่เล่อจิน นางหนีไม่ทันจึงถูกฝ่ามือซัดกระเด็นไป หยั่งซือจึงไล่หวดเธอต่อทันที เล่อจินยังคงสติดีหลบหลีกได้ และใช้ดาบฟันไปที่ขาของหวังหยั่งซือ หวังหยั่งซือใช้ไม้เท้ากัน และพยายามจะงัดไม้เท้ากระแทกเล่อจิน เมื่อไม้เท้าถูกยกขึ้นจากพื้น เล่อจินใช้โอกาสนี้ขว้างอาวุธลับใส่หวังหยั่งซือทันที อาวุธนั้นฝังเข้าไปในขาของหวังหยั่งซือจนล้มลง เล่อจินจึงถีบไม้เท้าของหวังหยั่งซือออก และถีบเขาให้ล้มลงอีกที และใช้วิชาดาบสะบั้นชีวาฟันขาของหวังหยั่งซือขาด
“เ้า เ้าทำแบบนี้แล้ว ก็สังหารข้าเลยเถอะ” หวังหยั่งซือกล่าวอย่างเ็ป
“หากว่าโจวเจียอี้ถูกเ้าสังหารสำเร็จ ข้าก็คงจะสังหารเ้า แต่บังเอิญว่าเขาเพียงแค่ขาหักเดินไม่ได้ ข้าจึงต้องประทานการเดินไม่ได้ให้แก่เ้าก็เท่านั้น” จ้าวเล่อจินกล่าว ก่อนจะหันไปกล่าวกับคนตัวเล็กตัวน้อยสกุลหวังว่า “พวกคนสกุลหวัง ตอนที่พวกเ้าสู้กับข้า ข้าได้แอบวางยาพิษพวกเ้าไว้แล้ว อีกไม่กี่ชั่วยามวรยุทธ์ของพวกเ้าก็จะสูญสิ้นไป” เมื่อกล่าวเสร็จจึงหันมาพูดกับผู้นำตระกูลหวังว่า “ส่วนเ้าหวังหยั่งซือ ข้าทำลายขาของเ้านับว่าโหดร้ายมากพอแล้ว ข้าจะไม่ทำลายวรยุทธ์เ้า”
“เ้า นางมารอย่างเ้า สมควรตาย” หวังหยั่งซือกล่าว พร้อมหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากเสื้อ เ้าเล่อจินเห็นดังนั้น ง้างดาบฟันหวังหยั่งซือสิ้นชีพทันที คนสกุลหวังที่เห็นดังนั้นจึงแตกกระจายหนีออกกันไปคนละทิศละทาง
“โจวเจียอี้ชีวิตของท่านต้องเป็ของข้าพเ้าแต่เพียงผู้เดียว”
807
![[นิยายแต่งเอง]จักรพรรดิเทียนถางสยบฟากฟ้า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/a2e96662c93ead44da499b8fe191ca9a.webp)